I SA/Gd 820/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J.M. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2025 r. nr 0115-KDIT1.4011.337.2025.3.MK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor KIS"), wskazując art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej jako: "O.p."), stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia przez J. M. (dalej jako: "Skarżący", "strona"). 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. W dniu 17 kwietnia 2025 r. do Dyrektora KIS wpłynęło pismo Skarżącego z dnia 31 marca 2025 r. przesłane przez Ministerstwo Finansów jako wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Wezwaniem z dnia 16 czerwca 2025 r. poinformowano stronę o brakach wniosku i wniesiono o ich uzupełnienie. Skarżący został pouczony, że jeśli nie uzupełni wniosku, nie zostanie on rozpatrzony. W piśmie wskazano, aby Skarżący: - przedstawił we wniosku opis sytuacji faktycznej, w której uczestniczy; - zadał pytanie w kwestii zastosowania w jego sytuacji przepisów, których ma dotyczyć interpretacja; - przedstawił własne stanowisko w sprawie – tak, aby zawierało odpowiedź na pytanie. W dniu 30 czerwca 2025 r. strona odpowiedziała na wezwanie. 2.2. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2025 r. Dyrektor KIS pozostawił wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Dyrektor KIS wskazał, że strona nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku, dlatego wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwe. W ocenie Dyrektora KIS odpowiedź Skarżącego na wezwanie nie precyzuje w pełni opisu zdarzenia. Opis okoliczności faktycznych sprawy przedstawiony przez stronę nie zawiera wszystkich informacji istotnych w sprawie. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny, niespójny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Przedstawiony przez stronę opis zdarzenia (ORD-IN) nie dotyczy jej indywidualnej sytuacji i nie pozwala na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie można prawidłowo ocenić skutków podatkowych sytuacji, której kształt budzi wątpliwości. Ponadto, zdaniem Dyrektora KIS, Skarżący nie sformułował pytania dotyczącego jego praw i obowiązków podatkowych oraz nie przedstawił wymaganego prawem własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zdarzenia. Dyrektor KIS wskazał również, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić osoba, która chce się dowiedzieć, czy w jej indywidualnej sprawie mają zastosowanie określone przepisy prawa podatkowego. Szczególnym rodzajem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest wniosek wspólny. Mogą go złożyć osoby, gdy uczestniczą w tej samej sytuacji (tym samym zdarzeniu) i chcą dowiedzieć się, jakie skutki podatkowe wywołuje dla nich ta sytuacja. W uzupełnieniu wniosku Skarżący pisze m.in. "my seniorzy", "wiadomo mi i naszej Braci Strażackiej", "w imieniu seniorów". W konsekwencji Dyrektor KIS uznał, że nie wiadomo kogo dotyczy wniosek. Brak wskazania, kogo dokładnie dotyczy wniosek, wyczerpującego przedstawienia opisu zdarzenia oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zdarzenia w ocenie Dyrektora KIS uniemożliwiają merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Końcowo, Dyrektor KIS podkreślił, że przedmiotowe postanowienie nie jest przeszkodą, jeśli Skarżący chciałby złożyć nowy wniosek o wydanie interpretacji w swojej indywidualnej sprawie. 2.3. Pismem z dnia 27 lipca 2025 r. Skarżący wskazał, że w jego ocenie spełnił wszystkie wymagania, tj. przedstawił we wniosku opis sytuacji faktycznej, zostały zadane pytania oraz przedstawił własne stanowisko w sprawie. Strona podkreśliła, że nie jest profesjonalnym prawnikiem. Skarżący uznał, że skoro uiścił opłatę, to ma prawo oczekiwać jednoznacznej odpowiedzi. 2.4. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, Dyrektor KIS wydał postanowienie z dnia 17 września 2025 r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Dyrektor KIS wskazał, że z dowodu przetworzenia przesyłki wysłanej przez system e-Doręczenia wynika, że postanowienie z dnia 8 lipca 2025 r. zostało doręczone Skarżącemu w dniu 14 lipca 2025 r. (odebrane przez pełnoletniego domownika). W związku z powyższym, w myśl art. 236 § 2 pkt 1 O.p., siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upłynął dnia 21 lipca 2025 r. Natomiast Strona wniosła zażalenie w dniu 29 lipca2025 r., co oznacza, że termin ten nie został zachowany. W związku z powyższym Dyrektor KIS postanowieniem wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. 3. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie Dyrektora KAS (błędny skrót zamiast Dyrektora KIS) do udzielenia interpretacji ustawowo-prawnej oraz zwrot wpłaconej kwoty 40 zł na rzecz Skarżącego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 14b § 3 O.p., ponieważ zgodnie z tym artykułem zostały uzupełnione wszystkie braki w formie pisemnej, o które wnosił Dyrektor KIS; 2) przez niepodjęcie i zaniechanie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego do treści złożonego wniosku, a przesłanego pierwotnie do Ministerstwa Finansów; 3) nieudzielenie rozstrzygnięcia prawnego na podstawie przesłanego wniosku ORD-IN z załącznikami. Skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdził, że organ nie powinien odmówić interpretacji prawnej mając niezbędne przesłane materiały, w tak nieskomplikowanej sprawie. W skardze przedstawił swoje stanowisko co do zwolnienia podatkowego dotyczącego świadczenia ratowniczego z tytułu wysługi lat przyznawanego na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o Ochotniczych Strażach Pożarnych, podkreślając różnice w interpretacjach wydawanych przez różne organy, dotyczących opodatkowania tych świadczeń. Skarżący zwrócił się w skardze o wydanie przez Sąd jednoznacznego prawnego stanowiska, zawierającego interpretację obowiązującej ustawy o OSP. Zdaniem Skarżącego materiał dowodowy zebrany i przesłany do organu był wyczerpujący do wydania rozstrzygnięcia w kwestii, czy podatek za otrzymane świadczenie ratownicze nie odprowadza się, gdyż nie potrąca go MSWiA co miesiąc, czy też strażacy ratownicy z tej skromnej otrzymywanej kwoty zobowiązani są uiszczać podatek jednorazowo w rozliczeniu rocznym. 4. Dyrektor KIS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga jest niezasadna. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania, lub gdy doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Jak stanowi przepis, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszeń przepisów, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 5.3. Przedmiotem niniejszej sprawy, a zarazem kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest stwierdzenie, czy Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Dyrektora KIS o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na wstępie należy wyjaśnić, że organ w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia zażalenia – jest zachowanie ustawowego terminu. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, co oznacza, że sprawa nie będzie podlegała ponownej merytorycznej ocenie przez organ odwoławczy. W przypadku złożenia przez stronę skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, kontrola sądu ogranicza się jedynie do ustaleń co do tego, czy zażalenie zostało wniesione w terminie, a zatem czy organ miał podstawy do orzeczenia o przekroczeniu przez stronę terminu. W tym postępowaniu nie bada się prawidłowości rozstrzygania organu I instancji, gdyż zażalenie wniesione po terminie jest czynnością bezskuteczną. W takiej sytuacji występuje przeszkoda formalna do merytorycznego rozpatrzenia wniesionego zażalenia. Wniesienie przez stronę spóźnionego zażalenia zamyka jej drogę do instancyjnej kontroli wydanego rozstrzygnięcia. W kontekście powyższego nie można w ramach niniejszej sprawy administracyjnej merytorycznie odnosić się do zarzutów dotyczących zasadności pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, jak również nie można dokonać oceny stanowiska strony zawartego we wniosku o wydanie interpretację indywidualnej dotyczącej zwolnienia z opodatkowania świadczeń wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych strażach pożarnych ( t.j. Dz. U. 2025, poz. 244 ). Jak już wyżej zostało wskazane zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą w tym przypadku jest wyłącznie kwestia uchybienia przez stronę terminu do wniesienia zażalenia. W związku z powyższym ani Sąd, ani organ w ramach niniejszej sprawy nie są uprawnione do badania: zasadności pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czy prawidłowości stanowiska strony wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, co do zwolnienia z opodatkowania otrzymywanych świadczeń. Ponadto zasygnalizowania wymaga, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia zażalenia nie zależy od uznania organu, a obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Zatem każde przekroczenie terminu zobowiązuje organ do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że Dyrektor KIS w dniu 8 lipca 2025 r. wydał postanowienie w sprawie pozostawienia wniosku Skarżącego z dnia 31 marca 2025 r. ( przesłanego pismem Ministerstwa Finansów z 11 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej ) bez rozpatrzenia. Postanowienie Dyrektora KIS zawierało pouczenie o terminie (7 dni od daty doręczenia) i sposobie wniesienia zażalenia (do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej). Sąd analizując dowody zgromadzone w aktach sprawy nie stwierdził jakichkolwiek nieprawidłowości przy doręczeniu ww. postanowienia. W myśl art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p. organ wydaje postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 O.p. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Z art. 236 § 2 pkt 1 O.p. wynika, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, co prawidłowo zostało wskazane w pouczeniu skierowanym do Skarżącego. Możliwość skutecznego złożenia zażalenia została zatem ustawowo ograniczona terminem siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia, co przejawia się tym, że spóźnione zażalenie nie będzie prowadziło do ponownej, merytorycznej analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z dowodu przetworzenia przesyłki wysłanej przez system e-Doręczenia wynika, że postanowienie Dyrektora KIS z dnia 8 lipca 2025 r. zostało doręczone w dniu 14 lipca 2025 r. (odebrane przez pełnoletniego domownika). Wobec powyższego należało przyjąć, że Skarżący otrzymał ww. postanowienie w dniu 14 lipca 2025 r., (co jest okolicznością bezsporną potwierdzoną przez Skarżącego w skardze). Strona w postanowieniu została w nim pouczona prawidłowo o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, a siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu 21 lipca 2025 r. Natomiast pismem z dnia 27 lipca 2025 r. zażalenie złożono w dniu 29 lipca 2025 r., tym samym rozstrzygnięcie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia należało uznać za prawidłowe. Podsumowując, Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto, że zażalenie zostało złożone z uchybieniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 O.p. W konsekwencji Dyrektor KIS prawidłowo stwierdził, że zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia i zastosował art. 228 § 1 pkt 2 O.p. (zgodnie z którym organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania) w zw. z art. 239 O.p. (stosownie do którego w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Dodatkowo w związku z wnioskiem zawartym w skardze o zwrot wpłaconej kwoty 40 zł tytułem opłaty od wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczącym skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia, nie może być żądanie zwrotu opłaty za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd jedynie wskazuje, że zgodnie z art. 14f § 2b Ordynacji podatkowej opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie w przypadkach określonych w tym przepisie, a w przypadku nienależnej opłaty organem właściwym do jej zwrotu jest Dyrektor KIS. 5.4. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.