I SA/Gd 824/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia D. S., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 maja 2011 r. uznające zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, wszczął na żądanie wierzyciela – Prezydenta Miasta, postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej D. S., na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 października 2009 r., obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacone postoje w strefie płatnego parkowania pojazdu o nr rejestracyjnym [...] w dniach: 3 czerwca 2004 r., 20 października 2004 r., 15 lutego 2005 r., 13 kwietnia 2005 r., 13 maja 2005 r., 18 maja 2005 r., 17 czerwca 2005 r., 22 czerwca 2005 r., 4 lipca 2005 r., 14 września 2005 r., 8 lutego 2006 r., 21 lutego 2006 r., 18 maja 2006 r., 15 listopada 2006 r., 11 grudnia 2006 r. i 7 lutego 2007 r. Zawiadomieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego doręczony został zobowiązanej za pośrednictwem poczty w dniu 29 kwietnia 2010 r. Pismem z dnia 5 maja 2010 r. D. S., na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podnosząc nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym (pkt 1) oraz błąd co do osoby zobowiązanej (pkt 4) polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że zobowiązana korzystała z miejsc parkingowych w strefie płatnego parkowania w dniach i godzinach wskazanych w zawiadomieniach o nieopłaconych postojach w wyszczególnionych w upomnieniu nr Up 132.454 z dnia 16 lipca 2009 r. oraz że doręczono jej te zawiadomienia. Ponadto zobowiązana zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez nie poinformowanie jej o toczącym się przeciwko niej postępowaniu, w wyniku czego uniemożliwiono jej czynny udział w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W uzasadnieniu zobowiązana podniosła, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) – dalej jako "ustawa o drogach publicznych", opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania ponosi korzystający z drogi publicznej, przy czym ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "korzystającego", nie ma więc znaczenia jego status prawny. Może nim być właściciel, ale może nim być każda inna osoba, która faktycznie włada danym pojazdem, nawet nie posiadając żadnego tytułu prawnego. Zobowiązana podkreśliła, że ustawodawca obciążył korzystającego wyłączną i niepodzielną odpowiedzialnością za użytkowanie dróg publicznych, jak również za wszelkie zdarzenia z jego udziałem. Tym samym przenoszenie odpowiedzialności finansowej za korzystanie z dróg publicznych na posiadacza pojazdu jest całkowicie nieuzasadnione. Zobowiązana zarzuciła, że organ nie poczynił żadnych ustaleń, że była ona korzystającą z pojazdu, opierając swoje żądanie wyłącznie na domniemaniu, iż właściciel pojazdu był również osobą kierującą. Zaakcentowała, że to po stronie organu leży ciężar zweryfikowania tych okoliczności i podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do ich dokładnego wyjaśnienia. Zarzucając powyższe zobowiązana wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów, uchylenie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego orz uchylenie wszelkich dotychczasowych czynności egzekucyjnych. Pismem z dnia 19 maja 2010 r. organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do wierzyciela – Urzędu Miasta, o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 6 września 2010 r. Prezydent Miasta zajął stanowisko w kwestii podnoszonych zarzutów poprzez nieuwzględnienie racji zobowiązanej, zaś na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., w związku z przedawnieniem zdarzeń za 2004 r., wystąpił o częściowe umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał zarzut nieistnienia obowiązku za okres 3 czerwca 2004 r. oraz 20 października 2004 r. objęty ww. tytułem wykonawczym za zasadny, zaś w pozostałym zakresie oddalił wniesione przez zobowiązaną zarzuty. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organu egzekucyjnego D. S. złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, który postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudził charakter żądania wierzyciela w zakresie częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z tym Dyrektor polecił organowi egzekucyjnemu wystąpienie do wierzyciela z żądaniem wyjaśnienia, w drodze postanowienia, wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 6 września 2010 r., stosownie do art. 113 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Pismem z dnia 28 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się do Prezydenta Miasta o złożenie wyjaśnień co do wątpliwości wynikających z treści postanowienia z dnia 6 września 2010 r. Postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r. Prezydenta Miasta sprostował oczywistą pomyłkę, jaką popełniono w postanowieniu z dnia 6 września 2010 r. poprzez usunięcie z treści przedmiotowego postanowienia drugiego akapitu w brzmieniu: "Na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) Prezydent Miasta działając jako wierzyciel, w związku z przedawnieniem zdarzeń za 2004 rok, postanawia wystąpić z wnioskiem o częściowe umorzenie postępowania prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...].". Ponadto pismem z dnia 7 grudnia 2010 r. wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o zmianie wysokości egzekwowanej należności objętej ww. tytułem wykonawczym, wskazując, że należność w łącznej wysokości 40 zł dotycząca zdarzeń z dnia 3 czerwca 2004 r. i 20 października 2004 r. nie jest wymagalna. Po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r. oddalił zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wniesione przez zobowiązaną pismem z dnia 5 maja 2010 r. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie D. S. wniosła zażalenie zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie, a także umorzenie postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do należności dotyczących zdarzeń za okres: 15 lutego 2005 r. – 14 września 2005 r. Odnosząc się do zawartej w piśmie z dnia 7 grudnia 2010 r. informacji wierzyciela o zmianie wysokości egzekwowanej należności w wysokości 40 zł dotyczącej zdarzeń z dnia 3 czerwca 2004 r. i 20 października 2004 r. i o braku wymagalności tej kwoty, D. S. zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych również wierzytelności za zdarzenia dotyczące okresu od 15 lutego 2005 r. do 14 września 2005 r. uległy przedawnieniu. A zatem celowe wydaje się umorzenie postępowania egzekucyjnego również w zakresie należności za okres 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji żalącej się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 czerwca 2011 r. organ odwoławczy podniósł, że organ egzekucyjny trafnie rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów: nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) i błędu co do osoby zobowiązanej (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). Dyrektor podkreślił przy tym, że postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów jest postępowaniem wnioskowym i w tym trybie badane są jedynie okoliczności podniesione przez zobowiązanego w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. A zatem podniesiony w zażaleniu z dnia 26 maja 2011 r. zarzut przedawnienia jest spóźniony. Organ odwoławczy wskazał, że z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, iż organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A zatem ustalenie, czy tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta został wydany zasadnie, czy też jest wadliwy z powodu nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanego, nie mogło być rozstrzygnięte przez organ egzekucyjny. Merytoryczne badanie tej kwestii przez organ egzekucyjny doprowadziłoby do naruszenia prawa i wkroczenia w kompetencje innego organu administracji publicznej. Dyrektor podał, że z treści ostatecznego postanowienia Prezydent Miasta z dnia 6 września 2010 r. ( które zostało sprostowane postanowieniem z dnia 9 marca 2011 r.) w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów wynika, iż zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty są nieuzasadnione. Wierzyciel wyjaśnił m.in., iż zobowiązana wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. powinna była okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Zobowiązana we wniesionym piśmie nie przedstawiła takich okoliczności. Zdaniem wierzyciela nie zachodził również błąd co do osoby zobowiązanej. Dyrektor podniósł, że skoro w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (stosownie do art. 29 § 1 ww. ustawy), a wierzyciel stwierdził, iż egzekwowany obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nr [...] jest wymagalny i nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, nie ma zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 maja 2011 r. Odnosząc się do zarzutu niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz niepoinformowaniu zobowiązanej o toczącym się postępowaniu, w wyniku czego została ona pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i materiałów, wierzyciel wskazał, że pismem z dnia 25 sierpnia 2009 r. strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z kopiami zawiadomień o nieuiszczeniu opłat w strefie płatnego parkowania, jak wskazuje Prezydent Miasta w postanowieniu z dnia 6 września 2010 r. wyjaśniającym dot. zgłoszonych zarzutów. Dyrektor wskazał, że w prowadzonym przez wierzyciela postępowaniu zobowiązana została wezwana do wskazania użytkowników pojazdu o nr rejestracyjnym [...], poprzez przesłanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem umowy najmu, użyczenia, lub innego dokumentu potwierdzającego użytkowanie ww. pojazdu przez inną osobę, bądź przesłanie oryginalnego oświadczenia osoby (osób) korzystającej z pojazdu z podaniem dokładnego adresu użytkowania. W wyznaczonym terminie zobowiązana nie przesłała wymaganych dokumentów, tym samym, wobec braku wskazania innej osoby korzystającej z pojazdu w sposób umożliwiający jej jednoznaczną identyfikację co do konkretnych zdarzeń, wierzyciel przyjął, iż korzystającym z drogi – a co za tym idzie, zobowiązanym do uiszczenia dodatkowej opłaty – jest właściciel pojazdu, którego postój bez uiszczenia należnej opłaty udokumentowano. Zdaniem organu odwoławczego wierzyciel podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy, o których zobowiązana została powiadomiona, mając możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej powtórzył, że zarzut przedawnienia zgłoszony pismem z dnia 26 maja 2011 r. jest spóźniony, zaznaczając że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o każdej: zmianie wysokości należności objętej tytułem wykonawczym wynikającej z jej wygaśnięcia w całości lub w części oraz podaje datę powstania zmiany i jej przyczynę. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej D. S., wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do należności dotyczących zdarzeń za okres od 15 lutego 2005 r. do 14 września 2005 r., zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała argumentację zaprezentowaną w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Dodatkowo wskazała, że określony w art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłat wskazanych w tym artykule przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Zdaniem skarżącej zastosowania w tej sytuacji nie znajdą przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", w odniesieniu do opłaty dodatkowej za parkowanie, co jest równoznaczne z tym, że nie ma możliwości przerwania i prolongowania biegu ww. pięcioletniego terminu przedawnienia. Zatem upływ tego terminu czyni egzekucję niedopuszczalną za dany okres. Uznać zatem należy, że należności za zdarzenia dotyczące 2005 r. są przedawnione i nie jest to tym samym zarzut spóźniony – jak podnosi organ egzekucyjny. Należności te przedawniły się dopiero z końcem 2010 r., zatem nie było możliwe podniesienie zarzutu przedawnienia należności dotyczących zdarzeń 2005 r. pismem z dnia 5 maja 2010 r., bowiem w tym czasie należności te nie ulegały jeszcze przedawnieniu. Zgodnie zatem z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne za okres 2005 r. powinno zostać umorzone. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa. W złożonej do tutejszego Sądu skardze D. S. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy faktu przedawnienia należności dotyczących zdarzeń z 2005 r. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu tutejszy Sąd stwierdza, że zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na specyfikę postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z unormowania art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) wynika, że ww. zarzuty są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. W piśmiennictwie podkreśla się, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy (por. P. Przybysz: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa Lexis Nexis 2006, s. 139). Zatem zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygnięcia organu nadzoru, nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1246/96, LEX nr 35893). Jeżeli zarzut przedawnienia nie zostanie zawarty w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tj. na etapie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, to nie może on być skutecznie podniesiony ani w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego rozstrzygające w przedmiocie tych zarzutów, ani w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie można bowiem organowi egzekucyjnemu skutecznie postawić zarzutu, że nie uwzględnił on faktu przedawnienia egzekwowanego obowiązku, ponieważ wniesione przez skarżącą D. S. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie były oparte na wskazanej w art. 33 pkt 1 u.p.e.a. podstawie, jaką jest przedawnienie obowiązku (w piśmie z dnia 5 maja 2010 r. zobowiązana wskazała na przesłankę nieistnienia obowiązku). Mówiąc innymi słowy, postawienie zarzutu przedawnienia dopiero w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji oraz w skardze do sądu administracyjnego było spóźnione, ponieważ nie można organowi egzekucyjnemu zarzucać naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa, skoro we wniesionym w toku postępowania egzekucyjnego środku zaskarżenia nie podniesiono tej okoliczności. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie ich podjęcia. W konsekwencji, wojewódzki sąd administracyjny w ogóle nie powinien tej kwestii badać, ponieważ wychodzi ona poza granice sprawy sądowoadministracyjnej, ukształtowanej na skutek wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1057/06, LEX nr 321553). Jedynie na marginesie Sąd zwraca uwagę, że zobowiązany, na każdym etapie postępowania egzekucyjnego, ma możliwość wystąpienia do organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie tego postępowania w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 59 u.p.e.a. W § 1 pkt 2 ww. artykułu postanowiono, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Przykładem "wygaśnięcia z innego powodu" jest przedawnienie obowiązku podlegającego egzekucji. Warto w tym miejscu wskazać na regulację zawartą w art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którą obowiązek uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13f ust. 1 (opłata dodatkowa za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania) i art. 40 ust. 3 oraz kar pieniężnych określonych w art. 13g ust. 1, art. 13k ust. 1 i 2, art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. W piśmiennictwie podkreśla się, że ponieważ do ww. opłat i kar nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), wpływu na bieg tego terminu nie mają zdarzenia istotne dla przedawnienia zobowiązania podatkowego wymienione w art. 70 tej ustawy. W szczególności nie powoduje przerwania biegu terminu zastosowanie wobec zobowiązanego środka egzekucyjnego, o którym został powiadomiony (zob. art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). Stwierdzenie przez organ egzekucyjny przedawnienia obowiązku uiszczenia jednej z opłat lub kar wymienionych w art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego (tak: P. Zaborniak [w:] W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, Warszawa 2010, Wydawnictwo LexisNexis, wydanie I). Badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem tutejszy Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]