I SA/Gd 827/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2015 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 22 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżący J. D. zwrócił się o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego wniosku należy wskazać, że orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi, który jest wpisem stałym i wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi, nie mniej niż 100 zł (§ 3 rozporządzenia); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Skarżący z dniem 28 grudnia 2012 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, którą prowadził pod nazwą "A", poza wierzytelnościami, których pomimo wyroków sądów nie jest w stanie wyegzekwować, nie posiada żadnego majątku, wraz z żoną utrzymuje się z emerytur wypłacanych w łącznej kwocie 2.247,31 zł netto miesięcznie, dochód osiągany z tego tytułu małżonkowie przeznaczają w całości na swoje bieżące utrzymanie, w tym zakup leków. Powyższe okoliczności referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia, potwierdzenia wypłaty skarżącemu emerytury za maj 2015 r. oraz danych ujawnionych w CEIDG. W tym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Przemawia za tym wysokość dochodów małżonków, z których nie są oni w stanie poczynić żadnych oszczędności, które skarżący mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Wprawdzie koszty, które mogą wystąpić w niniejszym postępowaniu nie są wysokie (każdorazowo nie przekraczają one bowiem kwoty 100 zł), to jednak biorąc pod uwagę sytuacje finansową skarżącego, należało uznać, że obciążenie skarżącego tymi kosztami doprowadziłoby do pozbawienia małżonków środków na zaspokojenie stałych kosztów ich utrzymania, do których należy zaliczyć opłaty za media, wyżywienie, zakup środków czystości, leków czy też suplementów diety. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.