I SA/Gd 828/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za październik 1996 r., styczeń – październik 1997 r. oraz styczeń – luty 1998 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2012 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący W. L. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 20 września 2012 r. oraz dowodów przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego, jak również znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy ustalono, że wnioskodawca uzyskuje dochód z emerytury w wysokości 2.447,80 zł brutto, z której prowadzona jest egzekucja. W wyniku dokonywanych potrąceń egzekucyjnych kwota faktycznie otrzymywanego przez wnioskodawcę świadczenia, które jest jego jedynym źródłem utrzymania, wynosi 1.606,22 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani pojazdów mechanicznych, posiada natomiast znaczne zaległości podatkowe oraz zadłużenie względem Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz wobec ZUS. Łączna wysokość posiadanych przez wnioskodawcę zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych (wynikająca z decyzji organu podatkowego w przedmiocie odmowy umorzenia tych zaległości) wynosi 579.835,86 zł, wysokość zadłużenia względem Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dzień 22 lutego 2012 r. wynosiła 71.818,51 zł, zaś stan zaległości z tytułu nieopłaconych składek ZUS na dzień 9 listopada 2011 r. wynosił 185.595,14 zł. Względem wnioskodawcy wszczęto liczne postępowania egzekucyjne (w tym z nieruchomości), z których część została umorzona z powodu bezskuteczności egzekucji. Majątek wnioskodawcy stanowi udział w ½ części w nieruchomości gruntowej o powierzchni 271,5 zabudowanej domem (o powierzchni 86,50 m2) w stanie do kapitalnego remontu. Wnioskodawca zamieszkuje ww. nieruchomość razem z małżonką oraz dorosłą córką (i jej rodziną), jednakże prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe – z małżonką ma orzeczoną separację prawomocnym postanowieniem sądu. Jak wskazał wnioskodawca, partycypuje on w kosztach związanych z utrzymaniem domu (w tym opłatach za media), ponosząc z tego tytułu wydatki w średniej miesięcznej wysokości około 320,15 zł. Ponadto wydaje miesięcznie kwotę około 230 zł na zakup lekarstw i świadczenia medyczne. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawca nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy, brak oszczędności oraz posiadane znaczne zadłużenie, uznano, iż wykazał on, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak sentencji postanowienia.