I SA/Gd 828/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 marca 2018 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 lutego 2018 r. określającej panu R. D. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 224.030 zł skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zdaniem strony wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje egzekucję kwoty 224.030 zł, co doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody oraz do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił, że ma na utrzymaniu rodzinę i wszelkie czynności zabezpieczające oraz egzekucyjne stale pogarszają jej warunki bytowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej określanej jako "p.p.s.a." - Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyjaśnienia wymaga, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych aktów, które podlegają wykonaniu – a więc posiadają przymiot wykonalności. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), postanowienie organu pierwszej instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie, jest aktem prawnym o charakterze procesowym, wydanym w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego. Postanowienie to ogranicza się de facto jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, a udzielenie ochrony tymczasowej może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżone postanowienie takiego przymiotu nie posiada (por. postanowienia NSA z 1 grudnia 2011 r., I FZ 403/11, z 9 czerwca 2017 r., I FZ 109/17). Zauważyć ponadto należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia jest w istocie tożsamy ze skargą na to postanowienie. Uzasadnienie skargi na postanowienie jest jednocześnie uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia stanowiłoby w tej sytuacji przedsąd. Rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności odnosiłoby się więc w sposób bezpośredni do zasadności nałożenia tego rygoru w sprawie. Rozstrzygnięcie to dotyczyłoby zatem istoty sprawy, która jest przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne. Tymczasem kwestia ta powinna być rozpoznana na rozprawie sądowej i rozstrzygnięta w sposób merytoryczny wyrokiem kończącym postępowanie sądowe zainicjowane skargą. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.