I SA/Gd 829/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2010 r., [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2006 r. oraz od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 13 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 rok, Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) odrzucił skargę wniesioną przez R.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2006 r. oraz od stycznia do grudnia 2007 r., z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 6 września 2010 r. R.T., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wyżej opisaną decyzję. Wraz z wnioskiem skarżący wniósł skargę. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że z uwagi na charakter swojej pracy (częste wyjazdy) zmuszony został upoważnić inną osobę do odbierania kierowanej na adres jego biura korespondencji, w tym także korespondencji przekazywanej przez pełnomocnika. Osoba ta rozwiązała w trybie natychmiastowym stosunek pracy, zlekceważyła też swoje obowiązki służbowe i nie poinformowała skarżącego, że przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 5 lipca 2010 r. Niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi było więc skutkiem okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności. Skarżący dodatkowo zaznaczył, że o uchybieniu terminu dowiedział się z odpowiedzi na skargę doręczonej mu w dniu 30 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie. Przywrócenie terminu następuje jedynie, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała czynności bez własnej winy. Natomiast zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 roku, V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 roku, II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Przy czym nie tylko wina podatnika, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, czy pracownika, wyłącza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona obciążają stronę, w efekcie czego nie można uznać, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu (wyrok NSA z dnia 12.04.2002r. sygn. akt I SA/Gd 1676/97). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie można uznać, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji nie jest przesłanką uprawdopodobniającą brak winy, tym bardziej, że decyzja doręczona została pełnomocnikowi podatnika reprezentującemu go w postępowaniu podatkowym, u którego skarżący mógł z łatwością ustalić faktyczną datę doręczenia. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.