I SA/Gd 830/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. i R. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik M. i R. małżonków K. wnioskiem z dnia 7 września 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie skarżących od wpisu od skargi określonego w kwocie 2.000 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF wnioskodawcy uzupełnili w dniu 22 września 2010 r. Jednocześnie rozszerzyli swoje żądanie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez wnioskodawców oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku (zaświadczenia od pracodawcy skarżącego o zarobkach, umowy o pracę skarżącej, zaświadczenia od pracodawcy skarżącej o pobieraniu zasiłku chorobowego wraz z przekazami pocztowymi, potwierdzeń opłat za czynsz, energię elektryczną, dwa telefony komórkowe, internet, abonament RTV, ubezpieczenie domu, zakup biletu miesięcznego, odpłatne badanie lekarskie, paragonów fiskalnych za zakup leków, zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, wypisu skarżącej ze szpitala), ustalono, że źródłem ich utrzymania są dochody ze stosunku pracy, których łączna kwota wynosi 3.326,90 zł netto, przy czym wnioskodawczyni przebywa na zwolnieniu lekarskim i otrzymuje zasiłek chorobowy, małżonkowie posiadają oszczędności w wysokości 35.000 zł zgromadzone na rachunku bankowym, który podlega zajęciu komorniczemu, innego majątku, w tym nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro nie posiadają, ich zadłużenie z tytułu zaległości podatkowych na dzień 12 sierpnia 2010 r. wynosiło 212.482,94 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, udokumentowane wydatki związane z miesięcznymi kosztami utrzymania małżonków kształtują się na poziomie około 1.500 zł miesięcznie. Małżonkowie podnieśli także, że pomagają finansowo swoim rodzicom. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazali, iż na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie przez nich kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za takim stanowiskiem przemawia okoliczność, że wysokość środków pieniężnych pozostająca do dyspozycji małżonków po potrąceniu stałych, koniecznych obciążeń stanowi równowartość kwoty wpisu od skargi określonego w niniejszej sprawie. Dodatkowo przyjąć trzeba, że wnioskodawcy uprawdopodobnili ponoszenie znacznych wydatków związanych z odpłatnym leczeniem i rehabilitacją skarżącej. Przedstawili dokumentację medyczną, która potwierdza konieczność ponoszenia przez nich wydatków z tego tytułu. Wpływ na przyjęte stanowisko miała również okoliczność, iż małżonkowie pomimo posiadania znacznych oszczędności nie mogą nimi dysponować ze względu na prowadzoną egzekucję. Przy ocenie zasadności złożonego wniosku wzięto także pod uwagę stan posiadanych przez nich zaległości podatkowych. Z tych względów uznano, że wnioskodawcy spełniają ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.