I SA/Gd 838/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 10 grudnia 2008 r., W. J. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, załączonych do wniosku dokumentów źródłowych oraz dowodów znajdujących się w aktach sprawy ustalono, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, z którą utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości netto 3.278,61 zł (dowód: odcinki emerytur za wrzesień oraz październik 2008 r.). Małżonkowie nie osiągają innych (niż wskazane powyżej) dochodów, nie są właścicielami nieruchomości, nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca posiada natomiast zaległości podatkowe, które są dochodzone w ramach prowadzonej względem niego egzekucji, w ramach której zajęto otrzymywane przez niego świadczenie z ZUS. Wysokość dochodzonych należności na dzień 26 marca 2008 r. wynosiła 490.545,36 zł (dowód: zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną). W ramach miesięcznych kosztów utrzymania związanych z eksploatacją mieszkania małżonkowie uiszczają czynsz w wysokości 557,83 zł miesięcznie oraz opłatę za usługi telekomunikacyjne w kwocie 59,42 zł miesięcznie oraz ponoszą opłaty za media (energię elektryczną i gaz), tytułem których we wrześniu br. zapłacili 387,81 zł, a w maju br. kwotę 81,18 zł (odpisy dowodów zapłaty). Nadto małżonkowie finansują koszty leczenia i rehabilitacji, w szczególności zakupu leków (oboje posiadają orzeczone grupy inwalidzkie – dowód: wypisy z treści orzeczeń komisji lekarskich), które w październiku br. stanowiły kwotę 1.411,28 zł (dowód: odpisy dokumentacji medycznej oraz paragonów i faktur za zakup leków). Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość uzyskiwanych przez wnioskodawcę i jego małżonkę dochodów w stosunku do wysokości niezbędnych wydatków ponoszonych na zakup leków i utrzymanie mieszkania, brak oszczędności oraz stan posiadanego zadłużenia uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.