I SA/Gd 841/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy opodatkowania w formie karty podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 lipca 2009 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 500(pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania . W dniu 6 maja 2009 r. B.D. złożyła w Urzędzie Skarbowym wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT -16), w którym wskazała, że począwszy od dnia 1 czerwca 2009 r. rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług rozrywkowych kolejką torową (przewozy osób wagonikami kolejki w celach rekreacyjnych) na terenie placów zabaw oraz ciągów pieszo-rowerowych [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm.), dalej w skrócie zwana Ustawą, w dniu 24 lipca 2009 r. wydał decyzję odmawiającą B.D. zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej. W następstwie wniesionego przez podatniczkę odwołania, decyzją z dnia 30 września 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że z art. 23 ust. 1 pkt 6 Ustawy wynika, iż zryczałtowany podatek w formie karty podatkowej mogą m.in. płacić podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług rozrywkowych - w warunkach określonych w części VI tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy. W części VI tej tabeli, pod pozycją 8, ustawodawca wymienił kolejki torowe. Odwołując się do wykładni językowej organ doszedł do wniosku, że pod pojęciem "kolejki torowej" należy rozumieć pojazd służący do przewozu osób, poruszający się po równoległym ciągu szyn (torze). Tymczasem z podanego przez podatniczkę opisu wynika, że jest to kolejka do przewozu osób, przeznaczona do poruszania się po równym, utwardzonym, (betonowym lub asfaltowym) torze. Użyte zatem w tym dokumencie pojęcie toru zostało wykorzystane jedynie dla scharakteryzowania rodzaju nawierzchni, po której kolejka ta może się poruszać, nie zaś jako zwrot charakteryzujący sam przedmiot. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie odmówił B.D. opodatkowania w formie karty podatkowej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób kolejką w celach rekreacyjnych, gdyż kolejka ta nie może być uznana za "kolejkę torową". Na powyższe rozstrzygnięcie podatniczka wniosła skargę do tutejszego sądu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że w identycznym stanie zostały przez organ podatkowy wydane dwa odmienne rozstrzygnięcia co świadczy o nierównym traktowaniu obywateli i jest niezgodne z Konstytucją RP. Skarżąca wskazała, że dokonana przez organ podatkowy wykładnia pojęcia "kolejka torowa" nie jest prawidłowa, albowiem oprócz torów szynowych możemy wyróżnić tory żużlowe, betonowe, asfaltowe. Zdaniem podatniczki dla interpretacji pojęcia "kolejka torowa" bez znaczenia pozostaje rodzaj nawierzchni po jakim się kolejka porusza. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Skarga podatniczki zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozstrzygnięcia organów podatkowych obu instancji nie odpowiadają prawu. W niniejszej sprawie przedmiot sporu stanowiło to, jak należy interpretować użyte przez ustawodawcę pojecie "kolejki torowej". Dokonanie prawidłowej wykładni warunkowało bowiem możliwość opodatkowania przychodów zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 23 ust. 1 pkt 6 Ustawy, zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność w zakresie usług rozrywkowych - w warunkach określonych w części VI tabeli. Szczegółowy wykaz tego rodzaju usług został zawarty w załączniku nr 3 do Ustawy, w którym w części VI, pod poz. 8 wskazano, że w formie karty podatkowej możliwe jest opodatkowanie usługi oznaczonej jako "kolejki torowe". Przechodząc do rozstrzygnięcia spornej kwestii w pierwszej kolejności należy wskazać na wadliwość postępowania organów podatkowych obu instancji, polegającą na przeprowadzeniu niepełnej wykładni zwrotu użytego przez ustawodawcę, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia znaczenia tekstu prawnego w sposób, który nie odpowiada znaczeniom słów jakie zostały im nadane w języku polskim. Tym samym nie został zachowany cel wykładni językowej zmierzający do ustalenia znaczenia i zakresu wyrażeń tekstu prawnego ze względu na język, w którym zostały sformułowane. Podkreślenia wymaga to, że organy podatkowe, definiując znaczenie słowa "tor" w sposób wybiórczy przywołały jedno ze znaczeń, jakie temu słowu zostało nadane w języku polskim. Organy podatkowe ograniczyły bowiem znaczenie tego słowa do "równoległego ciągu szyn, umożliwiającego przejazd pojazdów szynowych". Tymczasem, zgodnie z definicją słowa "tor" zawartą w internetowym słowniku języka polskiego PWN pod pojęciem tym należy rozumieć nie tylko dwa równoległe ciągi szyn, ale także drogę, po której porusza się jakieś ciało fizyczne, drogę, którą zakreśla w przestrzeni poruszający się obiekt, kierunek, w jakim coś się rozwija lub podąża, czy w końcu wytyczoną trasę przystosowaną do potrzeb danej dyscypliny sportowej. Kolejka to natomiast ciąg wagoników. Biorąc pod uwagę znaczenie obu słów jakie zostało im nadane w języku polskim, zawarte w Ustawie pojęcie "kolejki torowej" należy zdefiniować jako "ciąg wagoników poruszających się po wytyczonej trasie (torze)" np. w wesołym miasteczku lub – jak w rozpoznawanej sprawie – na terenach rekreacyjnych, w zakresie ograniczonym zezwoleniem na poruszanie. Powyższe rozumienie tego pojęcia znajduje również wsparcie w wykładni funkcjonalnej. Zauważyć należy w części VI załącznika do Ustawy wymienione zostały usługi rozrywkowe, które można określić mianem usług o charakterze "wesołomiasteczkowych". Będą to więc tego rodzaju usługi, które ze swej istoty służą zabawie, gwarantują możliwość atrakcyjnego spędzenia wolnego czasu. Niewątpliwie do tej kategorii usług możemy więc zaliczyć przejażdżkę wagonikami ciągniętymi przez pojazd wolnobieżny, któremu nadano wygląd lokomotywy, a więc usługę przejażdżki "kolejką torową". Jednocześnie mając na uwadze cel tej regulacji, a więc objęcie możliwością opodatkowania w formie karty podatkowej usług o określonym charakterze stwierdzić należy, że ograniczenie świadczenia usług kolejki torowej - jak tego chcą organy podatkowe, wyłącznie do pojazdów poruszających się po szynach - byłoby nieuprawnionym zawężeniem zakresu usług tego rodzaju. Takie rozumienie przepisu prowadziłoby bowiem do dyskryminującego traktowania tych podatników, którzy świadczą usługę przewozu pojazdami wolnobieżnymi, lecz poruszającymi się po trasie wyznaczonej w inny sposób niż po szynach. Pomimo więc tego, że pojazd przemieszczałby się po wyznaczonej, zaplanowanej trasie, a przy tym nosiłby on cechy kolejki czyli pojazdu składającego się z ciągu wagoników, podatnicy ograniczeni zostaliby w możliwości wyboru zryczałtowanej formy opodatkowania tylko z uwagi na to, że ich pojazdy nie poruszają się po wyznaczonym torowisku szynowym. Reasumując, skoro ustawodawca nie zawęził zakresu rozumienia pojęcia "kolejki torowej" wyłącznie do pojazdów poruszających się po szynach, to pojecie to należy interpretować poprzez znaczenie nadane tym słowom przez reguły języka polskiego. W świetle powyższych rozważań uznać należy, że świadczona przez podatniczkę usługa polegająca na przewozie pasażerów wagonikami ciągniętymi przez pojazd wolnobieżny, poruszający się po utwardzonym terenie, wytyczoną trasą, mieści się w pojęciu świadczenia usługi "kolejki torowej" o jakiej mowa w części VI załącznika do Ustawy. Tym samym organy podatkowe obu instancji bezpodstawnie odmówiły podatniczce wyboru zryczałtowanej formy opodatkowania w formie karty podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe uwzględnią stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wyrażone w niniejszym rozstrzygnięciu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwana p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.