I SA/Gd 841/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 września 2025 r. nr 2201-IOV-1.4033.4.2025/20/04 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2025 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 841/25 w zakresie wskazania oznaczenia zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że zamiast "nr 2201-IOV-1[1].4033.546.4/25/04" wpisać prawidłowy "nr 2201-IOV-1.4033.4.2025/20/04". Postanowieniem z dnia 8 września 2025 r. nr 2201-IOV-1[1].4033.546.4/25/04 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku po rozpoznaniu zażalenia E. M. na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z dnia 6 czerwca 2025 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2025 r. w wysokości 19.424,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji, tj. do dnia 23 grudnia 2025 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wydał postanowienie z dnia 5 listopada 2025 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w następujący sposób: wskazany znak sprawy w postanowieniu z dnia 8 września 2025 r.: "2201-IOV-1[1].4033.546.4/25/04" zastąpiono znakiem sprawy; "2201-IOV-1.4033.4.2025/20/04". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 841/25, oddalił skargę na ww. postanowienie. W sentencji wyroku podano, że skarga dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 września 2025 r. nr 2201-IOV-1[1].4033.546.4/25/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Z kolei stosownie do art. 156 § 2 p.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał mu nadać, ale która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Z akt sprawy wynika niewątpliwie, że w wyniku oczywistej omyłki, w sentencji wyroku błędnie wskazano oznaczenie aktu będącego przedmiotem zaskarżenia jako "nr 2201-IOV-1[1].4033.546.4/25/04", zamiast prawidłowego "nr 2201-IOV-1.4033.4.2025/20/04". Z uwagi na powyższe nie ulega wątpliwości, że powyższy błąd stanowi oczywistą omyłkę, polegającą na wpisie błędnego numeru zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Tym samym Sąd z urzędu uznał za konieczne dokonanie sprostowania tej oczywistej omyłki. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.