I SA/Gd 844/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. K. R. wnioskiem z dnia 12 września 2007 r., którego braki formalne poprzez jego podpisanie przez wnioskodawcę uzupełnione zostały w dniu 4 października 2007 r., wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 139 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów, Sąd ustalił, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz trojgiem dzieci, źródłem utrzymania rodziny są dochody z prowadzonej przez żonę wnioskodawcy działalności gospodarczej w zakresie usług pielęgniarskich, które w okresie od lipca do września 2007 r. wyniosły średnio 1 297,14 zł netto miesięcznie (dowód: zestawienie księgowe sporządzone za okres od stycznia do września 2007 r., z uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodów, opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zapłaconego podatku), świadczenie pielęgnacyjne przyznane skarżącemu z tytułu rezygnacji z pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem na okres od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. w kwocie 420 zł netto miesięcznie (dowód: odpis decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 sierpnia 2007 r.) oraz renta socjalna przyznana synowi skarżącego do dnia 31 grudnia 2007 r. w wysokości 422,23 zł netto miesięcznie (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 25 stycznia 2006 r.), na dzień 30 września 2007 r. żona skarżącego zgromadziła na bieżącym rachunku firmowym środki w wysokości 2 159,41 zł (dowód: odpis wyciągów z rachunku bankowego sporządzony za okres od 1 lipca do 30 września 2007 r.), małżonkowie nie posiadają innych oszczędności, a także nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że uzyskiwane dochody w całości przeznaczane są na utrzymanie rodziny, w szczególności na wyżywienie, potrzeby szkolne dzieci oraz rehabilitację syna. Biorąc pod uwagę powyższe dane, Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za taką oceną przemawia w szczególności wysokość miesięcznych dochodów pięcioosobowej rodziny, która wynosi 2 139,37 zł netto, konieczność stałej rehabilitacji syna oraz brak zasobów finansowych. Aktualna sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny nie budzi wątpliwości, została potwierdzona dokumentami źródłowymi. Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.