I SA/Gd 846/19

Dnia 16 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2015 roku postanawia: odrzucić skargę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 lutego 2019 r., w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2015 roku. Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia ewentualnie potwierdzenia, że jest to kwota 311.961 zł wskazana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. W odpowiedzi na zarządzenie Spółka nadesłała dokument KRS potwierdzający umocowanie do reprezentowania skarżącej natomiast nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia. W treści pisma z dnia 23 maja 2019 r. wskazano, że w związku z licznymi postanowieniami wydawanymi przez organy podatkowe Spółka nie wie czy i ile jest winna organom podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej jako p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji, jak to ma miejsce w przedmiotowym przypadku - w drodze skargi, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu, stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl zatem art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania polegającego na obowiązku wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia (po. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 II FSK 41/12). W realiach niniejszej sprawy skarżąca, pomimo że została prawidłowo wezwana i pouczona o skutkach niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w powyższych regulacjach. Za uczynienie zadość wymogowi, który został wskazany w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału nie można bowiem uznać wyjaśnień Spółki, sformułowanych w treści pisma z dnia 23 maja 2019 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia winna być określona przez stronę wnoszącą skargę w sposób, który pozwoli na obliczenie na jej podstawie należnej opłaty. Brak oznaczenia tej wartości skutkuje niemożnością ustalenia wysokości wpisu od skargi, a to w konsekwencji prowadzi do obowiązku zaniechania przez Sąd dalszego procedowania celem merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Wprawdzie przepis art. 218 p.p.s.a. przewiduje dopuszczalność badania przez Przewodniczącego Wydziału wartości przedmiotu zaskarżenia, niemniej jednak znajduje on zastosowanie tylko wówczas, gdy wartość ta została oznaczona przez stronę, a jej wysokość budzi uzasadnioną wątpliwość. Przepis ten nie uprawnia jednak sądu do badania wartości przedmiotu zaskarżenia za stronę i nie może stanowić podstawy do przerzucenia na Sąd obowiązku, który z mocy art. 215 § 1 p.p.s.a. spoczywa na podmiocie wnoszącym do sądu pismo inicjujące postępowanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Z przepisów tych wynika bowiem, że Sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.