I SA/Gd 847/07

Dnia 29 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odmówić zawieszenia postępowania "A" Spółka z o.o. z siedzibą w S. w skardze z dnia 13 sierpnia 2007 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości, zawarła wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowy wniosek spółka uzasadniała tym, iż przed tutejszym Sądem zapadły wyroki w sprawach o sygn. [...], od których zostały wniesione skargi kasacyjne do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Jak zaznaczył skarżący, wskazane sprawy są tożsame ze sprawą niniejszą, a zatem rozstrzygnięcie wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie miało istotny wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. W ocenie skarżącego zawieszenie sprawy pozwoli na utrzymanie jednolitego orzecznictwa w podobnych sprawach oraz będzie realizowało zasadę ekonomii postępowania. W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej pozostawił kwestię rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania rozstrzygnięciu Sądu. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.- zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z treści przywołanego wyżej przepisu zawieszenie postępowania z przyczyn w nim wymienionych następuję z urzędu, lecz ma charakter fakultatywny, a więc jego celowość została pozostawiona ocenie sądu, który powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymywanie biegu sprawy z uwagi na opisane tam okoliczności. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło (tak: M. Romańska [w:] T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 400–401). Nie może budzić wątpliwości, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakie mogą zapaść w wyniku rozpoznania skarg kasacyjnych wniesionych przez skarżącego nie mają charakteru prejudycjalnego. Sąd ten nie rozstrzyga bowiem zagadnienia, które pozostaje z niniejszym postępowaniem w takim związku, że warunkuje możliwość dalszego jego prowadzenia, a treść rozstrzygnięcia ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w następstwie wniesienia środka odwoławczego jest bowiem dokonanie kontroli orzeczenia sądu I instancji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Chodzi więc o badanie legalności rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie rozstrzyganie o okolicznościach, których ustalenie stanowić ma niezbędny element rozpoznania sprawy przez ten sąd. Oczywiste jest przy tym to, że sąd przy rozpoznaniu sprawy może kierować się interpretacją przepisów prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie jest nią jednak związany. Wyjątek dotyczy sytuacji o jakich mowa w art. 187 § 2 i art. 190 p.p.s.a. Wówczas bowiem dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia ma charakter wiążący, przy czym wskazać należy, iż ogranicza się ona do konkretnej sprawy, która podlegała kontroli instancyjnej, a nie każdej rozpoznawanej przez sądy administracyjne. Tym samym nawet fakt istnienia tożsamych stanów faktycznych i prawnych w niniejszej sprawie i sprawach, w których wniesione zostały skargi kasacyjne, nie może stanowić przesłanki zawieszenia przedmiotowego postępowania; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest bowiem niezbędny do stwierdzenia, czy zaskarżona w tej sprawie decyzja odpowiada prawu oraz nie będzie on miał dla jej rozstrzygnięcia mocy wiążącej. Należy również wskazać, że przywołane przez Spółkę sprawy zakończone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] sygn. akt: [...] dotyczyły kontroli legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych ([...] z dnia [...], [...] z dnia [...],[...] z dnia [...],[...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...], [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...]), natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest kontrola legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów na podstawie zgłoszenia celnego [...] z dnia [...]. Dodać przy tym należy, że za zawieszeniem postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie przemawiają również - wbrew temu co podnosi skarżący - względy ekonomii procesowej. Ekonomia procesowa ma być wyrazem dążenia Sądu do sprawnego i szybkiego rozpoznania sprawy, a takim zaleceniom nie służy z pewnością zawieszenie postępowania, które skutkuje zaniechaniem przez sąd podejmowania czynności prowadzących do wydania merytorycznego orzeczenia. Ekonomii postępowania nie należy przy tym utożsamiać z zachowaniem jednolitego orzecznictwa; pojecie to oznacza bowiem podejmowanie wszelkich czynności mających na celu rozpoznanie sprawy bez zbędnej zwłoki, a nie w sposób tożsamy z określoną linią orzeczniczą. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a contrario, orzekł jak w sentencji postanowienia.