I SA/Gd 85/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 8 listopada 2017 r. nr SKO [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a w związku z art. 21 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 6h, art. 6i pkt 1, art. 6q ust 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 – dalej jako "u.c.p.g.") oraz uchwały Nr VI1/38/2015 Zgromadzenia Związku Gmin Wierzyca (dalej jako "ZZGW") z dnia 11 sierpnia 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2015 r. poz. 2747), po rozpoznaniu odwołania Z. K. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Zarządu Związku Gminy z dnia 27 lipca 2017 r. (dalej jako "Zarząd") w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2015 r. w kwocie 54,00 zł miesięcznie, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości; określiło Skarżącemu i J. K. (dalej jako "Strona") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 października 2015 r. w kwocie 54,00 zł miesięcznie; zobowiązało Skarżącego do zapłaty kwoty 13,50 zł miesięcznie, odpowiadającej udziałowi współwłaściciela w prawie własności nieruchomości (1/4 części); oraz zobowiązało Stronę do zapłaty kwoty 40,50 zł miesięcznie, odpowiadającej udziałowi współwłaściciela w prawie własności nieruchomości (3/4 części). Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Pismem z dnia 2 lutego 2016 r. Zarząd wezwał Skarżącego do przedłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy za okres od 1 października 2015 r. W dniu 24 lutego 2016 r. Skarżący złożył stosowną deklarację, w której podał: zabudowa jednorodzinna, liczba gospodarstw domowych - 1, liczba mieszkańców - 3, odpady ulegające biodegradacji będą zagospodarowane we własnym zakresie, gospodarstwo wieloosobowe, miesięczna kwota opłaty wynosi 0 zł miesięcznie. Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. organ wezwał Skarżącego do złożenia korekty deklaracji, wskazując na wątpliwości w złożonej deklaracji (część A i D). Skarżący w dniu 29 lutego 2016 r. złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i podał w uwagach cz. B1: "nie podlega opłacie", część C,C1 i D deklaracji wypełniono jak w poprzedniej deklaracji. Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2015 r. Pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Zarząd wezwał Stronę (współwłaściciela nieruchomości) do przedłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy. W odpowiedzi Strona wskazała, że nie zamieszkuje na stałe pod wskazanym adresem, przebywa gościnnie, prowadzi tam gospodarstwo rolne i nie jest zobowiązana do składania deklaracji. Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. Zarząd wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2015 r. zawiadamiając Skarżącego i Stronę. Decyzją z dnia 27 lipca 2017 r. Zarząd określił Skarżącemu i Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2015 r. w kwocie 54,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. określono wobec Skarżącego wysokość opłaty dla zabudowy jednorodzinnej gospodarstwa wieloosobowego i selektywnej zbiórki odpadów komunalnych w wysokości 44,00 zł za okres od 1 lipca 2013 r. do 30 września 2014 r. Podczas postępowania ustalono, iż nie nastąpiła zmiana danych skutkujących zmianą wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ wyjaśnił, że na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia 11 sierpnia 2015 ZZGW obowiązującej od 1 października 2015 r., ustalono opłatę od jednego gospodarstwa wieloosobowego w zabudowie jednorodzinnej oraz odpadów komunalnych zbieranych w sposób selektywny w kwocie 54,00 zł za każdy miesiąc. Przepisy prawne nie uzależniają obowiązku ponoszenia opłat z faktem odbioru odpadów komunalnych tylko z faktem zamieszkiwania na nieruchomości i w związku z tym zamieszkiwaniem wytwarzaniem odpadów komunalnych. W ocenie organu, Skarżący nie kwestionuje faktu zamieszkiwania na nieruchomości - potwierdza, iż zamieszkuje na niej 3 mieszkańców. Stwierdził, iż nie wytwarza odpadów komunalnych, które jednak powstają wraz z bytowaniem w danym miejscu ludzi. W związku z powyższym opłata za okres od 1 października 2015 r. w wysokości 54 zł miesięcznie jest należna. Pismem z dnia 26 sierpnia 2017 r. Skarżący odwołał się od decyzji organu pierwszej instancji i wniósł o jej uchylenie, wskazując na niezgodność decyzji z prawem. Zdaniem Skarżącego decyzja nie może mieć zastosowania w stosunku do niego i Strony, która zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości tylko "gościnnie". W piśmie z dnia 9 października 2017 r. Skarżący wskazał na fakt złożenia kilku deklaracji zgodnie z wymaganiami. Stwierdził, że od 2013 r. nie dostarczył do ZZGW odpadów komunalnych, zaś w złożonych deklaracjach podał, że odpady ulegają biodegradacji i są zagospodarowywane we własnym zakresie. Decyzją z dnia 8 listopada 2017 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości; określiło Skarżącemu i Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 października 2015 r. w kwocie 54,00 zł miesięcznie; zobowiązało Skarżącego i Stronę do zapłaty powyższej kwoty w wysokości, odpowiadającej udziałowi współwłaściciela w prawie własności nieruchomości. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6c ust. 1, art. 6h, art. 6 i pkt 1, art. 6m ust. 1, art. 6q ust. 1, art. 60 u.c.p.g, przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, uchwałę ZZGW z dnia 11 sierpnia 2015 r. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego i stwierdził, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości (współwłaścicieli), na których zamieszkują mieszkańcy, z mocy prawa. W ocenie organu, ustawodawca przyjął założenie, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów, zatem samo zamieszkiwanie na nieruchomości rodzi obowiązek ponoszenia przedmiotowej opłaty. Zdaniem organu, skoro fakt zamieszkiwania przez Skarżącego wraz z dwiema osobami na nieruchomości nie był w kontrolowanej sprawie kwestionowany, zasadnym było określenie współwłaścicielom tej nieruchomości, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem SKO, skoro Skarżący wskazał, że odpady ulegające biodegradacji będą zagospodarowane we własnym zakresie, to pozwala na przyjęcie niższej stawki jak dla odpadów zbieranych selektywnie. W ocenie organu, fakt zagospodarowania odpadów biodegradowalnych we własnym zakresie, nie skutkuje brakiem obowiązku uiszczania opłaty za odpady komunalne, bowiem odpady komunalne to również odpady nie ulegające biodegradacji, które są wytwarzane w każdym gospodarstwie domowym. SKO uznało, że sam fakt niezamieszkiwania współwłaściciela na terenie przedmiotowej nieruchomości nie zwalnia tego współwłaściciela z obowiązków nałożonych ustawą. Wskazując na treść art. 207 kodeksu cywilnego SKO przyjęło, że w sytuacji kiedy nieruchomość stanowi przedmiot współwłasności w częściach ułamkowych (co ma miejsce w niniejszej sprawie), organ wydając decyzję i określając przedmiotową opłatę winien rozdzielić zobowiązanie z tytułu tej opłaty na poszczególnych współwłaścicieli - stosownie do ich udziałów we współwłasności nieruchomości. SKO wyjaśniło, że uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o wysokości przedmiotowej opłaty, zobowiązując jednocześnie każdego ze współwłaścicieli do zapłaty kwoty w wysokości odpowiadającej udziałowi w prawie własności nieruchomości każdego ze współwłaścicieli, bowiem organ pierwszej instancji dokonał jedynie ustalenia wysokości opłaty dla obu współwłaścicieli nieruchomości, nie wskazując w jakiej wysokości każdy współwłaściciel jest zobowiązany ją ponieść. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i oświadczył, że stosowne deklaracje składa od 2013 r. zgodnie ze stanem faktycznym. Skarżący sprecyzował ponadto sformułowane zarzuty wskazując, że decyzja zawiera nieprawidłowe uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2018 r. Skarżący wskazał, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami została naliczona bezzasadnie i bezprawnie, bowiem Skarżący nie gospodaruje odpadami, gdyż utylizuje je we własnym zakresie poprzez kompostowanie odpadów biodegradowalnych. Na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. Skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia 8 listopada 2017 r. uchylająca decyzję organu pierwszej instancji z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 października 2015 r. w kwocie 54 zł miesięcznie, a spór sprowadza się do rozstrzygnięcie, czy wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została przez organ określona zasadnie. Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "u.c.p.g."). W ich świetle, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.c.p.g.). W związku z powyższym, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonych w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości zamieszkanych opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje dana osoba, zaś w przypadku nieruchomości niezamieszkanych, na których powstają odpady, opłata należna jest za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ust. 1 u.c.p.g.). Art. 60 u.c.p.g. stanowi, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Definicję właściciela nieruchomości zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., zgodnie z którym pojęcie to obejmuje także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Stosownie zaś do art. 2a u.c.p.g., w sytuacji gdy obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. Odnosząc się do powołanych przepisów stwierdzić należy, że nakładają one na właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, obowiązek składania deklaracji i uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami, a także przyznają właściwemu organowi (wójt, burmistrz lub prezydent miasta) uprawnienie do określenia, w drodze decyzji wysokości opłaty, gdy właściciel nie złoży deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo gdy dane zawarte w deklaracji budzą uzasadnione wątpliwości. Istotne przy tym jest, że strony – organ i właściciel nieruchomości nie mają swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności co do wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od niej, oraz określenia terminu zapłaty. Elementy te określa bowiem wskazana ustawa oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w ustawie. W niniejszej sprawie aktem takim jest uchwała ZZGW z dnia 11 sierpnia 2015 r. nr VII/38/2015, którą dokonało wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zgodnie z którym opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi stawkę od gospodarstwa domowego (§1 uchwały). Miesięczna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, od gospodarstwa domowego wieloosobowego wynosi 54,00 zł. (§2 ust. 1 pkt 2). Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, co wynika wprost z art. 6h u.c.p.g. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., K 17/12), nakładanej w drodze ustawy. W konsekwencji, każdy kto znajdzie się w sytuacji opisanej w ustawie (zrealizuje daninowy stan faktyczny), zobowiązany jest do zapłaty opłaty na takich samych zasadach. Podmiot objęty tą daniną wstępuje w stosunki prawne "z góry" ustalone przez ustawodawcę. Dlatego nie jest możliwe modyfikowanie treści ustawy w drodze umów, czy porozumień zawieranych przez podmiot obowiązany z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podmiotem obowiązanym z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami jest właściciel nieruchomości (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 września 2017 r., III SA/Gl 607/17, dostępny podobnie jak pozostałe powołane orzeczenia sądów administracyjnych w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przepisów powołanej ustawy z dnia 13 września 1996 r. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właścicieli nieruchomości (współwłaścicieli), na których zamieszkują mieszkańcy, z mocy prawa. Ustawodawca przyjął więc założenie, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r. II FSK 1768/16). Zatem samo zamieszkiwanie na nieruchomości rodzi obowiązek ponoszenia przedmiotowej opłaty. W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2. w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego (art. 6q ust. 1 u.c.p.g.). W świetle powyższego decydujące znaczenie dla rozpatrywanej sprawy mają wnioski płynące z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Istota sporu sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych. Przystępując do rozważań na tej płaszczyźnie niezbędne jest wskazanie na treść art. 122 O.p., w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu tym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony, co wynika z art. 187 § 1 O.p. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z wynikającą z art. 191 O.p. zasadą swobodnej oceny dowodów. Ocena swobodna powinna być bowiem oparta na wszechstronnej ocenie całości materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organ nie naruszył wskazanych przepisów. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której w uwagach dotyczących danych nieruchomości, na której powstają odpady, zaznaczył, że odpady ulegające biodegradacji będą zagospodarowane we własnym zakresie, wykreślił sposób zbierania odpadów (selektywne, nieselektywne), podał trzy osoby (gospodarstwo wieloosobowe) oraz wpisał miesięczną kwotę opłaty - 0). Organ ustalił ponadto krąg współwłaścicieli wskazanej nieruchomości oraz liczbę osób na niej zamieszkujących (pismo z dnia 11 kwietnia 2017 r. Wójta Gminy). W ocenie Sądu, mając na względzie powyższe okoliczności, organ był uprawniony, a zarazem zobowiązany, do określenia w trybie art. 60 u.c.p.g. współwłaścicielom nieruchomości wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Argumenty Skarżącego dotyczące niegenerowania odpadów na należącej do niego nieruchomości, pozostają bez znaczenia, bowiem – co już wskazano powyżej - powstanie obowiązku uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkanych zostało uzależnione od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. Skoro fakt zamieszkiwania przez Skarżącego (wraz z dwiema osobami) na nieruchomości nie był w kontrolowanej sprawie kwestionowany, zasadnym było określenie współwłaścicielom tej nieruchomości, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak dla odpadów zbieranych w sposób selektywny oraz od gospodarstwa domowego wieloosobowego w wysokości 54,00 zł, bowiem taka kwota wynika z powołanej uchwały z dnia 11 sierpnia 2015 r. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji dokonał jedynie ustalenia wysokości opłaty dla obu współwłaścicieli nieruchomości, nie wskazując w jakiej wysokości każdy współwłaściciel jest zobowiązany ją ponieść, dlatego SKO zasadnie uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o wysokości przedmiotowej opłaty zobowiązując jednocześnie każdego ze współwłaścicieli do zapłaty kwoty w wysokości odpowiadającej udziałowi w prawie własności nieruchomości każdego ze współwłaścicieli, gdyż w sytuacji kiedy nieruchomość stanowi przedmiot współwłasności w częściach ułamkowych (co ma miejsce w niniejszej sprawie), organ wydając decyzję i określając przedmiotową opłatę winien rozdzielić zobowiązanie z tytułu tej opłaty na poszczególnych współwłaścicieli - stosownie do ich udziałów we współwłasności nieruchomości. Końcowo Sąd wyjaśnia, że wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 210 § 1 O.p., bowiem zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy: oznaczenie organu; datę jej wydania; oznaczenie strony; powołanie podstawy prawnej; rozstrzygnięcie; uzasadnienie faktyczne i prawne; pouczenie o trybie odwoławczym; podpis osób upoważnionych, z podaniem imion i nazwisk, a jej uzasadnienie faktyczne zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 O.p.). W związku z powyższym zarzut Skarżącego w tym zakresie pozostaje bezzasadny. W ocenie Sądu, proekologiczna postawa Skarżącego polegająca na ograniczaniu generowania odpadów oraz kompostowaniu odpadów biodegradowalnych znalazła odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, gdyż opłata została naliczona w kwocie niższej, jak za odpady zbierane w sposób selektywny. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.