I SA/Gd 850/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 16 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę. P.Z., w dniu 28 lutego 2018 r. złożył do Wójta Gminy wniosek o zwrot podatku akcyzowego, zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Do wniosku załączono: umowę dzierżawy z dnia 16 marca 2016 r., fakturę VAT z dnia 26 września 2017 r. na zakup oleju napędowego w ilości 41,39 litrów o wartości brutto 182,94 zł, decyzję Wójta Gminy z dnia 27 lutego 2017 r. ustalającą roczny limit do zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej w kwocie 144,48, ustalającej zwrot tej kwoty oraz odmawiającej zwrotu podatku w wysokości 18,74 zł. Decyzją z dnia 1 marca 2018 r. Wójt Gminy (dalej w skrócie zwany Wójtem lub organem pierwszej instancji) przyznał P.Z. zwrot podatku akcyzowego w wysokości 41,39 zł. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P.Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie zwane Kolegium lub organem odwoławczym) decyzją z dnia 16 maja 2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1340) – dalej w skrócie zwanej Ustawą, zwrot podatku przyznaje się za okres 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o zwrot podatku. Z powyższego wynika, zdaniem Kolegium, że skoro wniosek o zwrot podatku akcyzowego złożono w miesiącu lutym 2018 r., to organ miał prawo uwzględnić faktury wystawione wyłącznie w okresie od sierpnia 2017 roku do stycznia 2018 r. Przyjęcie faktur z okresu innego niż ww. oznaczałoby naruszenie przywołanego przepisu. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że odmowa uwzględnienia przedłożonych faktur była prawidłowym działaniem organu pierwszej instancji. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu okoliczności ewentualnego błędnego poinformowania strony o terminie przedłożenia faktur w okresach rozliczeniowych, Kolegium wskazało, że terminy rozliczeniowe za zakup oleju opałowego wynikają wprost z przepisu prawa, mają charakter ściśle wiążący i każde ich przekroczenie musi skutkować odmową uwzględnienia faktury. Na rozstrzygnięcie Kolegium P.Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się zmiany zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w sprawie nie zostało wyjaśnione, czy P.Z. zgłosił się do urzędu w sierpniu 2017 roku, celem rozliczenia faktur za paliwo. Zdaniem strony decyzja winna zostać poprawiona, albowiem została wydana pomimo popełnienia błędu przez urzędnika i błędnego poinformowania obywatela. Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszaniem prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionowała zasadność ograniczenia kwoty zwróconego podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej wskazując, że został on nieprawidłowo poinformowany o terminie składania faktur potwierdzających fakt nabycia paliwa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy, wójt, burmistrz (prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego przyznaje, na wniosek tego producenta, w drodze decyzji, zwrot podatku. Zwrot podatku przyznaje się za okres 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o zwrot podatku (art. 5 ust. 2 Ustawy). Decyzja zawiera limit ustalony w sposób określony w art. 4 ust. 2 Ustawy, kwotę zwrotu podatku oraz część limitu pozostałą do wykorzystania (art. 5 ust. 2 i 3 Ustawy). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 Ustawy, kwotę zwrotu podatku ustala się jako iloczyn ilości oleju napędowego zakupionego przez producenta rolnego, wynikającej z faktur VAT, i stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o zwrot podatku, w ramach rocznego limitu ustalonego w sposób określony w ust. 2. Limit ustala się jako kwotę stanowiącą iloczyn stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego, liczby 86 oraz powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego, określonej w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 kwietnia danego roku (ust. 2 art. 4 Ustawy). W art. 4 ust. 4 Ustawy zawarta została delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia stawki zwrotu podatku na 1 litr oleju napędowego na rok następny. W rozpoznawanej sprawie stawka taka została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2215) w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, i wynosiła ona 1 zł na 1 litr oleju. Z przepisu art. 5 ust. 2 Ustawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika okres, za jaki wnioskodawca jest uprawniony do otrzymania zwrotu podatku. Okres ten obejmuje sześć miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym producent rolny złoży stosowny wniosek. Przyjęcie tak ustalonego okresu rozliczeniowego jest konsekwencją ustanowienia przez ustawodawcę możliwości składania wniosków w odstępach sześciomiesięcznych, w terminach od dnia 1 lutego do ostatniego dnia lutego i od dnia 1 sierpnia do dnia 31 sierpnia danego roku, o czym stanowi art. 6 ust. 1 Ustawy. Skoro strona skarżąca złożyła swój wniosek w dniu 28 lutego 2018 roku, to oznacza, że mogła zrealizować swoje uprawnienie jedynie w odniesieniu do wydatków poczynionych w okresie sześciomiesięcznym poprzedzającym miesiąc, w którym złożono wniosek, czyli kwot wydatkowanych na nabycie oleju napędowego od sierpnia 2017 roku do końca stycznia 2018 roku. Dopuszczalne było zatem orzeczenie przez organy administracyjne o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego, który został zakupiony przez producenta rolnego we wskazanym okresie. Kierując się treścią przepisu art. 5 ust. 2 Ustawy, prawidłowo zatem w rozliczeniu uwzględniono jedynie fakturę, która wystawiona została w dniu 26 września 2017 roku. Data nabycia oleju napędowego mieściła się bowiem w granicach sześciomiesięcznego okresu poprzedzającego złożenie wniosku o zwrot podatku akcyzowego. W świetle niebudzącego wątpliwości brzmienia art. 5 ust. 2 Ustawy niedopuszczalne było natomiast orzekanie o zwrocie podatku akcyzowego za okresy wcześniejsze, wynikające z nabycia przez wnioskodawcę paliwa przed sierpniem 2017 roku. W odniesieniu do tych okresów wnioskodawca winien złożyć stosowny wniosek najpóźniej do końca sierpnia 2017 roku, a z akt sprawy nie wynika, aby taki wniosek złożono. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że w niniejszym postępowaniu, bez wpływu na decyzje organów administracyjnych pozostawała kwestia związana z okolicznościami niezłożenia przez skarżącego wniosku o zwrot podatku w miesiącu sierpniu 2017 roku. Wobec kategorycznego brzmienia art. 5 ust. 2 Ustawy, nawet ustalenie przez organy, że P.Z. nie złożył stosownego wniosku z przyczyn od niego niezawinionych, nie byłoby możliwe wydanie decyzji o odmiennym rozstrzygnięciu. Przywołany przepis pozwala bowiem organom orzekać o zwrocie podatku wyłącznie za okres sześciomiesięczny poprzedzający miesiąc, w którym złożono wniosek. Działanie organu, w którym wydając decyzję organ rozszerzyłby wskazany w przepisie okres rozliczeniowy, stanowiłoby o naruszenia zasady działania organów w granicach prawa i stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.