I SA/Gd 852/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2005 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika za zaległości podatkowe spółki cywilnej postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. T. S. wnioskiem z dnia 10 września 2010 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 2.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku, ustalono, że źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku służbowego, którego średnia miesięczna wysokość wynosi 2.673,38 zł netto, przy czym podlega ono zajęciu egzekucyjnemu w wysokości 50% (dowód: zaświadczenie z jednostki wojskowej z dnia 7 września 2010 r. o dochodzie osiągniętym za okres od czerwca do sierpnia 2010 r.), nie posiada on jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, zaległości skarżącego z tytułu należności podatkowych na dzień 26 lipca 2010 r. wynosiły łącznie 185.633,77 zł wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi (dowód: kopia zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia z dnia 26 lipca 2010 r.). Z treści złożonego przez skarżącego oświadczenia wynika także, że zamieszkuje on u rodziców, partycypując w miesięcznych kosztach utrzymania domu takich jak opłaty za czynsz, media, wyżywienie. Nadto, na mocy zawartej w dniu 20 stycznia 2010 r. ugody sądowej zobowiązany został do uiszczania alimentów na rzecz małoletniej córki w kwocie 1.350 zł miesięcznie (dowód: odpis protokołu-wyciągu). Podniósł również, że postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 182/10 został zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zaś jego sytuacja finansowa od tego czasu nie uległa istotnej zmianie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wpływ na taką ocenę możliwości płatniczych wnioskodawcy miała przede wszystkim wysokość dokonywanych potrąceń egzekucyjnych, która odpowiada 50% wynagrodzenia netto, jak również przekazywana na rzecz małoletniej córki kwota alimentów. Nie bez znaczenia jest również wysokość zobowiązań skarżącego wobec Skarbu Państwa, jak również fakt, iż nie posiada on oszczędności. Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.