I SA/Gd 854/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. P. w postępowaniu ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] pismem z dnia 1 października 2007 r. zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca wskazała, że w jej ocenie, wszczęte postępowanie egzekucyjne dotyczące należności podatkowej objętej powołaną decyzją jest przedwczesne. Dyrektor Izby Skarbowej bowiem w zaskarżonej decyzji uznał, że organ pierwszej instancji częściowo błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżąca wskazała, że skarga na tę decyzję będzie dopiero rozpoznawana. Skarżąca wyjaśniła, że w toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia jej wynagrodzenia za pracę. Dotychczas ta część wynagrodzenia była przeznaczana na realizację innych zobowiązań, więc prowadzenie egzekucji narazi skarżącą na powstanie zaległości wobec innych podmiotów. Skarżąca podkreśliła, że wykonanie decyzji grozi jej powstaniem znacznej szkody Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Podkreślić należy, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04, który w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko skarżącego, że skarżona decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Sąd uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała, aby wykonanie decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w przytoczonym przepisie. Przede wszystkim wskazać należy, iż wnioskodawczyni poprzestała jedynie na oświadczeniu, że wyegzekwowanie należności grozi jej powstaniem znacznej szkody. Uzasadniając wniosek ograniczyła się w zasadzie do powołania ustawowej przesłanki rozstrzygnięcia, nie uprawdopodobniając swego stanowiska. Samo oświadczenie wnioskodawczyni o grożącej jej szkodzie nie może być wystarczające. Do wniosku natomiast nie dołączono żadnych dokumentów przedstawiających wysokość osiąganych przez skarżącą dochodów, jej stan majątkowy, wysokość i rodzaj zobowiązań, których realizacji zaprzestała w związku z toczącą się egzekucją, wysokość egzekwowanych kwot i wpływ tego ubytku finansowego na sytuację życiową wnioskodawczyni. Informacji niezbędnych dla oceny zasadności wniosku nie można było też ustalić w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Powyższe nie wynika także z charakteru niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu jedynie szczegółowe określenie sytuacji finansowej jak i majątkowej wnioskodawczyni mogłoby umożliwić ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wpływu na wynik tego wpadkowego postępowania nie może mieć zaś, w ocenie Sądu, sama wartość przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być też okoliczność, że jej legalność zostanie poddana ocenie Sądu, decyzja ta bowiem, jako wykonalna, podlega przymusowemu wykonaniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.