I SA/Gd 854/15

Dnia 13 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: sprostować oczywistą omyłkę zawartą w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2016 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 854/15 w ten sposób, że w rubrum postanowienia w miejsce oznaczenia numeru zaskarżonego postanowienia "[...]" wpisać numer "[...]". Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 854/15 odmówiono M.W. przyznania prawa pomocy. Sąd na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania postanowienia, w części wstępnej postanowienia wskazał nieprawidłowy numer zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Nie ulega wątpliwości, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji jak i w uzasadnieniu orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że Sąd omyłkowo zawarł w części wstępnej postanowienia nieprawidłowy numer zaskarżonego aktu, wpisując w ciągu znaków zamiast cyfry "[...]" cyfrę "[...]", a powyższy błąd został spowodowany oczywistą omyłką podczas jego sporządzania. Już choćby z prostego zestawienia postanowienia z innymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie, jak np. z zaskarżonym postanowieniem, z treścią odpowiedzi na skargę czy z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 maja 2015 r. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że postanowienie Sądu w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy odnosi się do rozstrzygnięcia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej o nr [...], a nie do aktu o numerze wskazanym w treści prostowanego postanowienia Sądu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.