I SA/Gd 858/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: WSA Alina Dominiak ( spr.) WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolno-środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego K. N. kwotę 215 zł (dwieście piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja może być wykonana. Decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 pkt 2 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.), Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał K.N. – na wymienione szczegółowo w decyzji działki i z tytułu realizacji opisanych w niej przedsięwzięć rolno-środowiskowych – kwotę [...] zł, w tym ze środków krajowych – kwotę [...] zł, zaś ze środków Unii Europejskiej – [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich płatność rolnośrodowiskowa może być udzielana w wysokości 120 % stawki podstawowej, jeżeli producent rolny realizuje co najmniej jeden z pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2 na obszarach Natura 2000, określonych w przepisach ustawy o ochronie przyrody. Wykaz obszarów przynależnych do obszaru Natura 2000 określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. nr 229, poz. 2313). Jak podał organ, żadna z działek rolnych strony nie leży na terenie przynależnym do obszaru Natura 2000, zatem brak było podstaw do przyznania zwiększonej stawki 120 % stawki podstawowej. W odwołaniu od powyższej decyzji K.N. podniósł, że część działek, na których gospodaruje, a które szczegółowo opisał w odwołaniu, leży na obszarze siedliskowym Natura 2000 - Jeziora [...], zaś w myśl § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, dla działek rolnych położonych na tym obszarze ustalono zwiększoną płatność. W tej sytuacji wniósł o naliczenie zwiększonej płatności należnej dla obszaru Natura 2000. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że żadna z działek odwołującego nie leży na obszarze Natura 2000, na co jednoznacznie wskazuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. W tej sytuacji brak było podstaw do przyznania zwiększonej płatności w wysokości 120 % stawki podstawowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję K.N., wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż obszar Natura 2000 Jeziora [...] jest obszarem projektowanym zgodnie z art. 33 ust. 2 i z art. 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W tej sytuacji stosownie do treści § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich przysługuje nań zwiększona do 120% płatność rolnośrodowiskowa. Wniósł także o naliczenie wnioskowanej płatności oraz "rozważenie negatywnego społecznego oddziaływania podjętej decyzji w zakresie wdrażania sieci obszarów siedliskowych Natura 2000 na obszarze całego kraju". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229, poz.2273) , wydane zostało Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.) , zwane dalej Rozporządzeniem. W sprawie niniejszej kwestią sporną było nie samo udzielenie płatności rolnośrodowiskowej skarżącemu do posiadanych przez niego działek, lecz jej wysokość. Zgodnie bowiem z treścią § 9 ust. 1 Rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa może być udzielona w wysokości 120 % stawki podstawowej. Skarżący twierdził, że do kilku z posiadanych przez niego działek powinna być mu udzielona płatność podwyższona - w wysokości 120% stawki podstawowej, zaś organ - że skarżącemu podwyższona płatność nie przysługuje. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia płatność rolnośrodowiskowa może być udzielona w wysokości 120 % stawki podstawowej, jeżeli producent rolny realizuje co najmniej jeden z pakietów , o których mowa w § 1 ust. 2, na obszarze Natura 2000 wyznaczonym zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 oraz z 2005 r. Nr 113, poz. 954 i Nr 130, poz. 1087) lub na obszarze, o którym mowa w art. 33 ust. 2 tej ustawy, przy czym płatność rolnośrodowiskowa w wysokości 120 % stawki podstawowej może być udzielona wyłącznie do działek rolnych lub stref buforowych położonych na takich obszarach. Jak wyraźnie wynika z wyżej cytowanego przepisu, realizacja pakietów przez producenta rolnego nie tylko na obszarze Natura 2000 wyznaczonym zgodnie z ustawą o ochronie przyrody, ale i na innym obszarze, uprawnia do otrzymania zwiększonej płatności. Obszar ten jest określony przez art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze m.) , który stanowi, że przepis ust. 1 art. 33 ustawy stosuje się odpowiednio do projektowanych obszarów Natura 2000, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 1 , do czasu odmowy zatwierdzenia albo zatwierdzenia tych obszarów przez Komisję Europejską jako obszary Natura 2000 i ich wyznaczenia w trybie przepisów, o których mowa w art. 28. Art. 27 ust. 1 ustawy stanowi natomiast, że Minister właściwy do spraw środowiska opracowuje projekt listy obszarów Natura 2000 , zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej. Organy obu instancji przy rozstrzyganiu sprawy odczytały treść § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia jedynie połowicznie, pomijając część tego przepisu stanowiącego o obszarach, o których mowa w art. 33 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Nie wzięły pod uwagę treści przepisów ustawy o ochronie przyrody cytowanych wyżej , ani nie poczyniły też żadnych ustaleń faktycznych zmierzających do rozstrzygnięcia, czy wskazane przez skarżącego działki, na których realizuje on pakiety , o których mowa w § 1 ust. 2 rozporządzenia, leżą na obszarze Natura 2000 lub na obszarze, o którym mowa w art. 33 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Należy ponadto zwrócić uwagę na to, że organy obu instancji powołały się jedynie na treść Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 ( Dz. U. 229, poz. 2313) , lecz umknęło im, iż sieć obszarów Natura 2000 obejmuje zarówno obszary specjalnej ochrony ptaków, jak i specjalne obszary ochrony siedlisk, co wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Wobec powyższego Sąd stwierdzając naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a oraz c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania. Należy wyjaśnić też, odnosząc się do treści wniosku skargi o "naliczenie wnioskowanej płatności", że sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, nie ma natomiast uprawnień do merytorycznego rozstrzygania o żądaniu strony. Także poza kontrolą Sądu pozostaje społeczny odbiór wydanej decyzji "w zakresie wdrażania sieci obszarów siedliskowych Natura 2000 na obszarze kraju". O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zaskarżona decyzja może być wykonana, bowiem utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji, przyznającą skarżącemu płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt.