I SA/Gd 860/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M., P. W.-M., A. W. i T. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek, skarżący podnieśli, że wstrzymanie wykonania aktu jest szczególnie uzasadnione, gdy jego wykonanie może wiązać się nieodwracalnymi skutkami, czy też wyrządzeniem znacznej szkody, a skarga jest oczywiście bezzasadna. Skarżący wskazali, że na gruncie rozpoznawanej sprawy na podstawie kwestionowanej decyzji może być wszczęte postępowanie egzekucyjne do pełnej kwoty, tj. ponad 300.000 zł. Zdaniem skarżących, jest to kwota niebotyczna w polskich realiach, której ściągnięcie będzie wiązać się z zajęciem rzeczy koniecznych do życia. Skarżący podkreślili, że wszczęcie egzekucji będzie wiązać się z całkowitym zdewastowaniem ich sytuacji ekonomicznej i dotknie ich najbliższych. Oczywiście takie okoliczności dotyczą większości dłużników, jeśli jednak wziąć pod uwagę, jak dalece wadliwie było prowadzone postępowanie przed organami, w szczególności w świetle przedstawionej argumentacji w skardze, bardzo prawdopodobne jest, że decyzje zostaną uchylone. W takiej sytuacji jeżeli dojdzie do egzekucji, to może dojść do dalece niepożądanego finału sprawy, ponieważ Sąd uchyli decyzję organu, lecz będzie to miało miejsce już po zrujnowaniu przez organ egzekucyjny ich życia oraz ich najbliższych. W ocenie skarżących, odwrócenie skutków egzekucji kilkuset tysięcy złotych od osoby fizycznej wydaje się być niemożliwe do realizowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04,www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że argumenty przytoczone przez skarżących we wniosku są zbyt ogólnikowe, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazali, że na podstawie kwestionowanej decyzji może być wszczęte postępowanie egzekucyjne do pełnej kwoty, tj. ponad 300.000 zł. Zdaniem skarżących, jest to kwota niebotyczna w polskich realiach, której ściągnięcie będzie wiązać się z zajęciem rzeczy koniecznych do życia. Skarżący podkreślili, że wszczęcie egzekucji będzie wiązać się z całkowitym zdewastowaniem ich sytuacji ekonomicznej i dotknie ich najbliższych. Oczywiście takie okoliczności dotyczą większości dłużników, jeśli jednak wziąć pod uwagę, jak dalece wadliwie było prowadzone postępowanie przed organami, w szczególności w świetle przedstawionej argumentacji w skardze, bardzo prawdopodobne jest, że decyzje zostaną uchylone. W takiej sytuacji jeżeli dojdzie do egzekucji, to może dojść do dalece niepożądanego finału sprawy, ponieważ Sąd uchyli decyzję organu, lecz będzie to miało miejsce już po zrujnowaniu przez organ egzekucyjny ich życia oraz ich najbliższych. W ocenie skarżących, odwrócenie skutków egzekucji kilkuset tysięcy złotych od osoby fizycznej wydaje się być niemożliwe do realizowania. Podnieść należy, że wnioskodawcy nie wskazali żadnych konkretnych danych, dotyczących ich stanu majątkowego, pozwalających uznać te obawy za uprawdopodobnione. Podkreślić trzeba, że sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia nawet znacznej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty zaległości i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawców są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżących było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi im szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazali. Skarżący w złożonym wniosku nie przedstawili swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, zaś prawomocnymi postanowieniami odmówiono im przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym skoro skarżący w złożonym wniosku nie wykazali w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z ich wnioskiem. Końcowo, dodać należy, że przekonanie skarżących o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że zaskarżone orzeczenie jest bezzasadne, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania skarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku, sąd nie bada zasadności skargi, bada jedynie wystąpienie przytoczonych powyżej przesłanek, od których zaistnienia ustawa uzależnia możliwość wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.