I SA/Gd 862/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez częściowe zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 100 zł (słownie sto złotych). D. S. wnioskiem z dnia 6 października 2010 r. (data stempla pocztowego) zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 100 zł. Do wniosku dołączyła dokument potwierdzający uiszczenie kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku (zaświadczenia od pracodawcy z dnia 2 października 2010 r., informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2009 r., zawiadomienia z dnia 20 sierpnia 2010 r. o zajęciu wynagrodzenia, faktur VAT za telefon, energię elektryczną za okres sześciu miesięcy i gaz za cztery miesiące), ustalono, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, źródłem utrzymania małżonków są osiągane przez każdego z nich dochody ze stosunku pracy w łącznej wysokości 1.968,30 zł netto (2.634 zł brutto) miesięcznie, nie posiadają jakiegokolwiek majątku, zamieszkują w lokalu stanowiącym własność ich córki, ponosząc opłaty związane z jego eksploatacją w kwocie 197,50 zł miesięcznie, udokumentowane koszty związane z bieżącym miesięcznym utrzymaniem wynoszą 229 zł, zaś pozostałe wydatki, do których zaliczono zakup żywności, leków, środków czystości i chemii gospodarczej, niezbędnej odzieży oraz koszty przejazdów komunikacja miejską – według oświadczenia wnioskodawczyni – kształtują się na poziomie około 700 zł miesięcznie. Zaległości skarżącej wobec urzędu celnego na dzień 20 sierpnia 2010 r. wynosiły łącznie 9.336,10 zł wraz z odsetkami, kosztami egzekucyjnymi i upomnienia, natomiast jej męża – 9.349,10 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią pełnych kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wpływ na taką ocenę możliwości płatniczych wnioskodawczyni miała wysokość osiąganych przez małżonków dochodów, ponoszonych przez nich miesięcznych niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem, jak również brak składników majątku, które mogliby spieniężyć. Zauważyć należy, że kwota środków pieniężnych pozostająca do dyspozycji małżonków po potrąceniu miesięcznych wydatków wynosi 841,80 zł, z której bez wątpienia nie są w stanie poczynić oszczędności. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2010 r. wnioskodawczyni została częściowo zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, zaś sytuacja finansowa małżonków od tego czasu nie uległa zmianie. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.