I SA/Gd 862/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. B.-K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. N. i W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 rok postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu M. B.-K. kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącym prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Gdańsku wyznaczyła na pełnomocnika skarżących z urzędu radcę prawnego M. B.-K.. Pełnomocnik skarżących nie stwierdziła podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 20 lutego 2019 r. sporządziła i wniosła stosowną opinię. Pismem z 4 marca 2019 r. pełnomocnik wniosła o przyznanie kosztów z tego tytułu według norm przepisanych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w żadnej części. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715, dalej jako: rozporządzenie). W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmuj opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. W rozpoznawanej sprawie do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała opłata określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia. Z kolei, z § 21 ust. 2 lit. b ww. rozporządzenia wynika, że opłata w drugiej instancji - za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy się w wysokości 50% opłaty określonej w pkt 1 (tj. 240 zł - vide § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Za tego rodzaju czynność – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika, który nie brał udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, opłata wynosi 75% opłaty podstawowej (240 zł), tj. 180 zł. Jak wskazano bowiem powyżej, pełnomocnik został ustanowiony po wydaniu wyroku przed sądem pierwszej instancji. W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonemu pełnomocnikowi wynagrodzenia w powyższej kwocie, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 221,40 zł brutto. Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.