I SA/Gd 863/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku W składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 6 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. W złożonej skardze strona skarżąca zawarła skierowany do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a."), albowiem w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie strony skarżącej w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ wykonanie decyzji stanowi realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) spółki, zważywszy, że zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 24 000 zł co w oczywisty sposób - zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej (5 000 zł) - doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Strona skarżąca podkreśliła ponadto, że za uwzględnieniem wniosku przemawia także fakt, że wartość już uprzednio zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej wynosi łącznie 156 000 zł. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Sąd może wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie kwestionuje, że upadłość osoby prawnej wywołuje trudne od odwrócenia skutki. Powołanie się na tego rodzaju okoliczność bez uprawdopodobnienia argumentów przemawiających za twierdzeniem, że wykonanie decyzji zachwieje płynnością finansową spółki w stopniu zagrażającym jej bytowi, należy jednak uznać za niewystarczające uzasadnienie wniosku. Spółka nie przestawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej i w żaden nie sposób nie uprawdopodobniła, że jest ona na tyle zła, aby wykonanie decyzji spowodować musiało konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i likwidację firmy. W ocenie Sądu wyjaśnienia wymaga, że o aktualnej kondycji spółki w żaden sposób nie świadczy wskazana przez pełnomocnika wysokość jej kapitału zakładowego. Kapitał zakładowy, inaczej zwany założycielskim, to kapitał pierwotny spółki, będący podstawą jej funkcjonowania. W toku działalności spółka nabywa jednak nowe składniki majątkowe, które powiększają jej majątek, co nie wpływa jednak automatycznie na wartość kapitału zakładowego. Kapitał zakładowy może zostać w toku funkcjonowania spółki podwyższony. Podwyższenie kapitału zakładowego należy jednak zawsze widzieć w kategorii uprawnień, a nie obowiązków wspólników spółki. Ukształtowanie przez jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością wysokości kapitału zakładowego na najniższym dopuszczalnym przez Kodeks spółek handlowych poziomie, wobec braku obowiązku jego podwyższania w przypadku dobrych wyników finansowych, nie stanowi zatem okoliczności pozwalającej wnioskować o jej złej kondycji majątkowej. Należy również dodać, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w ilości toczących się wobec strony postępowań. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. ma charakter zamknięty, dotyczy tylko sprawy objętej skargą i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na liczbę toczących się w innych sprawach postępowań. Wysokość obciążeń z tytułu nałożonych na spółkę kar mogłaby mieć znacznie w przedmiotowej sprawie wyłącznie w sytuacji uprawdopodobnienia przez spółkę jej złej kondycji finansowej. Jak wskazano wyżej, wobec oparcia wniosku na ogólnych i lakonicznych stwierdzeniach, nie miało to jednak miejsca w przedmiotowej sprawie. Przekonanie strony skarżącej o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa pozostaje bez znaczenia dla oceny wniosku o wstrzymanie. Zgodność z prawem także nie stanowi przesłanki warunkującej wstrzymanie zaskarżonego aktu i podlega ocenie Sądu dopiero na dalszym etapie toczącego się przed nim postępowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek strony jako nieuzasadniony.