I SA/Gd 864/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. A. F. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 5 września 2011 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że aktualnie nie osiąga on dochodów, przebywa w areszcie śledczym, poza domem (pensjonatem) o powierzchni około 450 m2, którego budowę sfinansował środkami z kredytu bankowego oraz na którym ustanowiono hipotekę na rzecz Skarbu Państwa, nie posiada innego majątku, w tym oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Skarżący wskazał również, że żona – z którą jest w separacji – uzyskuje dochody z wynajmu pokoi znajdujących się w pensjonacie, ich wysokość określił na poziomie około 40.000 zł i zaznaczył, że z kwoty tej małżonka spłaca kredyt bankowy. Nadmienił, że obecnie troje uczących się dzieci małżonków pozostaje na wyłącznym utrzymaniu żony. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 14 września 2011 r., wydanym na podstawie art. 255 p.p.s.a., wnioskodawca zobowiązany został do przedłożenia w terminie 14 dni dokumentów źródłowych, a także złożenia dodatkowych oświadczeń w nim wymienionych. W piśmie z dnia 6 października 2011 r. skarżący wyjaśnił, że ze względu na fakt, że został pozbawiony wolności nie ma możliwości przedłożenia wymaganych dokumentów. Nie jest też w stanie określić terminu, w którym mógłby je przedstawić. Podkreślił, że z żoną pozostaje – jak to określił – "w dramatycznie ciężkim konflikcie" w związku z prowadzoną egzekucją z nieruchomości. Zaznaczył, że złożone przez niego oświadczenie jest zgodne z rzeczywistą sytuacją, w jakiej się aktualnie znajduje. Referendarz sądowy postanowił uwzględnić wyjaśnienia skarżącego co do okoliczności uniemożliwiających mu przedstawienie żądanych dokumentów i zgodności przedstawionej przez niego we wniosku sytuacji ze stanem rzeczywistym. W konsekwencji za wiarygodną uznał sytuację skarżącego przedstawioną w złożonym przez niego oświadczeniu o stanie majątkowym, rodzinnym i dochodach. Wobec powyższego uznano, iż skarżący wykazał zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia brak dochodów i środków pieniężnych, a także aktualnie brak możliwości zarobkowych. Z tych wszystkich względów uznano, iż wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.