I SA/Gd 865/07

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. K. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. A. K. zwróciła się z wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 30 listopada 2007 r., o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez nią dokumentów źródłowych (zaświadczenia z urzędu pracy z dnia 28 stycznia 2008 r. oraz informacji z urzędu pracy w przedmiocie wysokości przysługującego wnioskodawczyni dodatku szkoleniowego i okresu jego pobierania, wyciągów za okres od dnia 1 listopada 2007 r. do 28 stycznia 2008 r. z prowadzonych dla wnioskodawczyni kont osobistych i konta walutowego, harmonogramu spłaty kredytu na okres od listopada 2007 r. do lutego 2008 r. oraz odpisu wyroku sądu rejonowego z dnia 21 sierpnia 2002 r. zasądzającego alimenty na rzecz dziecka wnioskodawczyni) ustalono, że wnioskodawczyni od dnia 31 stycznia 2007 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna i do dnia 2 grudnia 2007 r. pobierała dodatek szkoleniowy w wysokości 107,70 zł miesięcznie, aktualnie jedynym dochodem wnioskodawczyni i pozostającego na jej utrzymaniu dziecka w wieku szkolnym są alimenty w wysokości 350 zł miesięcznie przekazywane przez ojca dziecka wraz z otrzymywanym przez niego w kraju jego pobytu świadczeniem na dziecko w wysokości 154 euro miesięcznie (w przeliczeniu, jak podała wnioskodawczyni 569,80 zł miesięcznie). Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jej majątek stanowi nieruchomość przemysłowa, która od 2001 r. jest, jak podała wnioskodawczyni, w stanie zdewastowanym oraz mieszkanie o powierzchni 65 m2, którego hipoteka jest obciążona kredytem w kwocie 80.915,07 zł. Z tytułu ww. kredytu wnioskodawczyni spłaca miesięcznie raty w aktualnej wysokości 565,16 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności łączną wysokość dochodu wnioskodawczyni (919,80 zł), przeznaczonego na potrzeby dwóch osób, oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.