I SA/Gd 870/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 1997 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik W. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Do skargi dołączony został urzędowy formularz PPF. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz synem, jedynym źródłem utrzymania rodziny są uzyskiwane przez wnioskodawcę dochody z tytułu renty, która podlega zajęciu komorniczemu i wypłacana jest w kwocie 368,23 zł miesięcznie, ze względu na stan zdrowia jest stale niezdolny do pracy, małżonkowie posiadają dom o powierzchni 55,97 m2 wraz z nieruchomością o powierzchni 327 m2 oraz samochód osobowy marki [...], rok produkcji 1997, z którego prowadzona jest egzekucja, a nadto który – wobec braku przeglądu technicznego – nie jest dopuszczony do ruchu. Wskazano, że korzysta z pomocy finansowej dzieci, które pomagają mu opłacać koszty związane z utrzymaniem domu, w tym opłaty za media. Bieżące potrzeby zaspokaja także ze środków pochodzących z zaciąganych na ten cel kredytów bankowych. Przedstawiona we wniosku sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny nie budzi wątpliwości, gdyż została udokumentowany w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 837/09 i – jak wynika z treści złożonego oświadczenia – na dzień wydania niniejszego postanowienia nie uległa ona poprawie. Jedynym źródłem utrzymania rodziny wnioskodawcy nadal jest wypłacana mu renta, z której prowadzona jest egzekucja. Powyższe okoliczności pozwalają uznać, iż wnioskodawca wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów trzyosobowej rodziny, które bez wątpienia nie pozwalają na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb jej członków, konieczność korzystania z pomocy finansowej innych osób oraz okoliczność nieposiadania zasobów pieniężnych. Ustanowiony zaś przez skarżącego pełnomocnik oświadczył, że ze względu na ciężką sytuację materialna i życiową skarżącego prowadzi niniejszą sprawę pro bono. Z tych względów uznano, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.