I SA/Gd 870/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2012 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, z pózn. zm.), art. 9 ust. 1 pkt 6, art. 11 ust. 1 pkt 3, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 88 ust. 2a i ust. 2b, art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz.U. z 2011r., Nr 108, poz. 626), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 lutego 2013 r. określającą E.K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z zużyciem energii elektrycznej za miesiąc czerwiec 2012 r. w kwocie 60,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 15 czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego został powiadomiony przez A SA, że w dniu 7 maja 2011 r. przeprowadzono kontrolę poboru energii elektrycznej u odbiorcy E.K., zamieszkałej w G. przy ul. [...], zakończoną protokołem nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono nielegalny pobór energii elektrycznej, w szacunkowej ilości 3 MWh. Kontrolowaną obciążono notą za nielegalny pobór energii elektrycznej nr [...] z dnia 1 czerwca 2012 r. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r., po bezskutecznym wezwaniu E.K. do złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej podatku akcyzowego od energii elektrycznej, zawiadomiony organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2012 r. Organ ustalił, że E.K. odwołała się od wyniku kontroli poboru energii elektrycznej stwierdzającego jego nielegalny charakter. Odwołanie zostało rozpatrzone przez Komisję Weryfikacyjną negatywnie. Strona ponownie odwołała się do Komisji Odwoławczej w A SA. Również i to odwołanie rozpatrzone zostało negatywnie. Pismem z dnia 19 listopada 2012 r. A SA wyjaśniła, że E.K. nie uregulowała należności, natomiast droga odwoławcza w tej sprawie dobiegła końca. Operator zadeklarował, że zgodnie z obowiązującymi procedurami wystąpi na drogę sądową w celu wyegzekwowania należności w postępowaniu cywilnym. Decyzją z dnia 19 lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił E.K. wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec 2012 r. w kwocie 60 zł. Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu odwołania podatniczki, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w ustalonym stanie faktycznym organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie podatkowe i po jego przeprowadzeniu wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego. W sprawie niewątpliwie doszło bowiem do nielegalnego poboru energii elektrycznej, co zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym stanowi przedmiot opodatkowania akcyzą. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest m.in. zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy nabywcą końcowym jest podmiot nabywający energię elektryczną w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2006r. nr 89, poz. 625 z późn. zm.). Z art. 88 ust. 2b przedmiotowej ustawy wynika obowiązek dla podmiotu, który określa szacunkową ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej (w tym przypadku A SA) powiadomienia właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego o tym fakcie w terminie 7 dni od dnia ustalenia podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej. Organ wskazał, że z powyższych regulacji wynika, że zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu jest przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek gromadzenia materiału dowodowego ciążący na organach nie jest nieograniczony i nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z treści protokołu kontroli wynika, że kontrolujący stwierdzili, iż na liczniku znajdującym się wewnątrz mieszkania brak jest plomby na zabezpieczeniu przedlicznikowym oraz brak jest plomby na pokrywie licznika. Ponadto stwierdzono, że wewnątrz licznika znajduje się folia koloru czarnego. Sprawdzono wymuszalnikiem 1,0KW i stwierdzono, że licznik wykonuje 8 obrotów na minutę, a powinien wykonywać 6,25 obrotu na minutę. Z wyjaśnień A SA wynika, że w toku postępowania przed Komisją Weryfikacyjną, a następnie przed Komisją Odwoławczą w A SA fakt nielegalnego poboru energii został uznany za bezsporny, a kwota naliczona z tego tytułu nie została umorzona. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że to E.K. zawarła z A SA umowę na dostarczanie energii elektrycznej do lokalu stanowiącego jej własność, w związku z czym nie ma znaczenia podkreślany przez nią fakt wynajmowania mieszkania różnym osobom. Zdaniem organu, ryzyko związane z wynajmem mieszkania ponosi właściciel, który może się zabezpieczać przed potencjalnymi uszkodzeniami bądź stratami poprzez właściwe formułowanie umowy i szczegółową dokumentację mieszkania. Ponadto bezspornym dowodem świadczącym o ingerencji w mechanizm licznika jest fakt znalezienia w jego wnętrzu czarnej folii, która prawdopodobnie uwięziona została tam bądź w wyniku przetarcia i zerwania folii lub przy próbie jej usunięcia. Była ona prawdopodobnie użyta do próby zatrzymania lub spowolnienia elementu obrotowego licznika. W przedmiotowej sprawie zawyżone wskazania licznika są efektem ingerencji mechanicznej w mechanizm licznika, która powoduje w pierwszym etapie spowolnienie obrotów tarczy licznika, czyli w konsekwencji zaniżenie, a nawet wstrzymanie naliczania pobierania energii elektrycznej. W następstwie uszkodzenia mechanizmu hamującego, licznik zaczyna coraz bardziej przyspieszać i zazwyczaj w tym momencie taka awaria zostaje zgłoszona dostawcy energii, gdyż odbiorca uzyskuje relatywnie wyższe rachunki za pobieraną energię i wtedy też składa zgłoszenie o nieprawidłowościach. W przedmiotowej sprawie błędne wskazania licznika i nielegalne plomby stwierdzone podczas kontroli wskazują na ingerencję w układ pomiarowy. Podsumowując Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że podatnikiem akcyzy jest podmiot dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu. Tak więc podatnikiem w niniejszej sprawie jest strona jako podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Podstawą opodatkowania w przypadku nielegalnego poboru energii elektrycznej, zgodnie z art. 88 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym jest jej szacunkowa ilość, wyrażona w megawatogodzinach. Szacunkowa ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej wskazana w nocie obciążeniowej wyniosła 3,00 MWh. Stawkę akcyzy zastosowano na podstawie art. 89 ust.3 ww. ustawy. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i oparcie rozstrzygnięcia o błędne ustalenia faktyczne poczynione przez Spółkę A polegające na tym, że żaden z dowodów nie potwierdził okoliczności nielegalnego poboru prądu przez E.K.. Skarżąca podniosła, że w toku postępowania wskazywała na szereg wątpliwości odnośnie przeprowadzonej przez pracowników A SA kontroli, a także ekspertyzy dokonanej przez Laboratorium [...] tej Spółki i wnioskach z niej płynących, na których to materiałach oparty został zarzut nielegalnego poboru energii elektrycznej. Organ wątpliwości tych nie wyjaśnił, ograniczając się do dania wiary ustaleniom poczynionym przez A SA. Stanowisko tej Spółki powinno jednak zostać skonfrontowane z innymi dowodami, w tym także wyjaśnieniami strony, a dokonując oceny poszczególnych dowodów organ winien odnieść się do każdego z nich. Dopiero w oparciu o całokształt ustalonych okoliczności organ powinien dokonać oceny, czy nielegalny pobór energii elektrycznej rzeczywiście miał miejsce, jaka była jego wielkość oraz kto poboru dokonał. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie sposób, zdaniem strony, stwierdzić, czy rzeczywiście doszło do nielegalnego poboru energii elektrycznej, jaka była jej szacunkowa wielkość ale przede wszystkim – kto tego poboru dokonał. Skarżąca, będąca właścicielką przedmiotowego lokalu mieszkalnego, nie zamieszkuje w nim, lecz go wynajmuje różnym osobom. Kwestia ta nie była przez organy badana, podobnie jak kwestia wieku licznika (wyprodukowany w 1982 r.), a co za tym idzie, prawdopodobieństwa samoistnego rozmagnesowania licznika. Natomiast ekspertyza wykonana przez laboratorium umiejscowione w strukturze Spółki A znacznie obniża wiarygodność ustaleń tam zawartych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Przedmiotem sporu między stronami jest ustalenie czy skarżąca jest osobą zobowiązaną do zapłaty zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nielegalnego poboru energii elektrycznej będącego konsekwencją ingerencji w układ pomiarowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1977 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1059) nielegalne pobieranie paliw lub energii to pobieranie paliw lub energii bez zawarcia umowy, z całkowitym albo częściowym pominięciem układu pomiarowo-rozliczeniowego lub poprzez ingerencję w ten układ mającą wpływ na zafałszowanie pomiarów dokonywanych przez układ pomiarowo-rozliczeniowy. Stwierdzenie faktu nielegalnego poboru energii przez przedsiębiorstwo energetyczne rodzi skutki także na gruncie podatku akcyzowego. Jak bowiem wynika z art. 88 ust. 2b ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626), podmiot, który określa szacunkową ilość nielegalnie pobranej energii elektrycznej, jest obowiązany powiadomić właściwego dla podatnika naczelnika urzędu celnego o tym fakcie w terminie 7 dni od dnia ustalenia podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej. Z powyższego przepisu wynika obowiązek powiadomienia organu celnego dopiero gdy nastąpi ustalenie podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii elektrycznej i określenie jej szacunkowej ilości. Ustalenie przez dostawcę energii podmiotu dokonującego nielegalnego poboru energii obliguje organ podatkowy od przeprowadzenia postępowania podatkowego w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot będący nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, jeżeli od tej energii nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Nabywcą końcowym jest zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku akcyzowym podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną (...). Z kolei w myśl art. 9 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Na podstawie art. 9 ust. 2 ww. ustawy za zużycie energii elektrycznej uznaje się także nielegalny pobór energii elektrycznej. Moment powstania obowiązku podatkowego w akcyzie ustawodawca określił w art. 11 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 11 ust. 3 tej ustawy obowiązek podatkowy powstaje z dniem zużycia energii elektrycznej w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 9 ust. 1 pkt 6. Równocześnie w art. 12 ww. ustawy określono datę powstania obowiązku podatkowego w sytuacji, gdy nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności lub stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą. Za datę powstania obowiązku podatkowego we wskazanym przypadku uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie danej czynności lub istnienie danego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie uznały, że istniały podstawy faktyczne i prawne do obciążenia strony skarżącej podatkiem akcyzowym za nielegalny pobór energii elektrycznej, co stwierdzono jednoznacznie w trakcie przedmiotowej kontroli u podatniczki w dniu 7 maja 2012 r. Upoważnieni pracownicy spółki A stwierdzili wówczas, że na liczniku znajdującym się wewnątrz mieszkania brak jest plomb na zabezpieczeniu przedlicznikowym oraz na pokrywie licznika. Ponadto stwierdzono, że wewnątrz licznika znajduje się folia koloru czarnego. Licznik wskazywał zawyżony pobór energii elektrycznej, co było efektem ingerencji mechanicznej w jego mechanizm, powodującej w pierwszym etapie spowolnienie obrotów tarczy licznika, a w drugim etapie, w następstwie uszkodzenia mechanizmu hamującego, przyspieszenie tych obrotów. W przedmiotowej sprawie błędne wskazania licznika i nielegalne plomby stwierdzone podczas kontroli wskazują na ingerencję w układ pomiarowy, co świadczy o nielegalnym poborze energii elektrycznej (art. 3 ust. 1 pkt 8 cytowanej wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 1977 r. Prawo energetyczne). Sąd podziela ocenę organu co do wiarygodności dokumentów sporządzonych przez pracowników A SA i wyników postępowania reklamacyjnego prowadzonego przed tym podmiotem. Skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć wiarygodności tych dowodów. Należy podkreślić, że na podstawie przepisów prawa to przedsiębiorstwo energetyczne, a nie sam organ, ma kompetencje do sprawdzania urządzeń pomiarowych, ich oględzin itd. Dla potrzeb podatkowych organ ma ustalić przede wszystkim, czy nastąpiło zużycie energii i czy uiszczono od tej czynności akcyzę. Podatnikiem jest w takim przypadku zawsze podmiot, u którego stwierdzono nielegalny pobór energii. Nie jest przy tym istotne, kto personalnie odpowiada za nielegalny pobór, gdyż decydujący jest sam fakt przerobienia instalacji pomiarowej należącej do określonego podatnika, mający na celu ukrycie nielegalnego poboru energii. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego zostało przeprowadzone w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ zgromadził i rozpatrzył możliwie pełny materiał dowodowy, który poddał rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Sąd zauważa, że ustalenie faktu nielegalnego poboru energii elektrycznej nie wymaga badania winy sprawcy w znaczeniu podmiotowym, a obowiązkiem odbiorcy energii elektrycznej jest zabezpieczenie przed uszkodzeniem lub zniszczeniem układu pomiarowo - rozliczeniowego oraz plomb (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2003r., I CKN 252/01 i z dnia 27 marca 2008r. II CSK 489/07, niepublik). Oznacza to, że nie ma znaczenia, kto fizycznie dokonał ingerencji w układ pomiarowy, ale kto jest nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną pobraną nielegalnie (art. 2 ust. 1 pkt 19, art. 9 ust. 1 pkt 6, ust. 2 i art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym). W rozpatrywanej sprawie odbiorcą końcowym energii elektrycznej była niewątpliwie E.K. Skarżąca ustaleń tych nie zdołała skutecznie podważyć, poprzestając jedynie na gołosłownej polemice. Słusznie podniósł organ odwoławczy, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Oznacza to, że jeżeli materiał dowodowy wskazuje, że to skarżąca jest odbiorcą końcowym energii elektrycznej, to podważenie tego ustalenia wymaga od strony podjęcia inicjatywy dowodowej wyrażającej się w przedstawieniu konkretnych dowodów. Nie jest wystarczające powołanie się na fakt wynajmowania mieszkania "różnym najemcom" i oczekiwanie, że organ z urzędu będzie tych najemców poszukiwał. To rzeczą strony jest wskazanie osoby, która jej zdaniem była faktycznym odbiorcą końcowym energii elektrycznej, w przeciwnym razie twierdzenia strony nie nadają się do weryfikacji. W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też ustalony w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowy. Dyrektor Izby Celnej w sposób prawidłowy dokonał także subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 19, art. 9 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. W sprawie niewątpliwie doszło do nielegalnego poboru energii, stanowiącego przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, a skarżąca jest podatnikiem tego podatku na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 19 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, będąc nabywcą końcowym zużywającym energię elektryczną, od której nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. Za moment powstania obowiązku podatkowego zasadnie przyjęto miesiąc czerwiec 2012 r., zgodnie z powołanym wyżej art. 12 ustawy o podatku akcyzowym. Przepis ten prawidłowo powołany został jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, który wyjaśnił, że w sprawie nie jest możliwe ustalenie zużycia energii elektrycznej w rozumieniu art. 11 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, bowiem nie ustalono od kiedy trwał stan nielegalnego poboru energii. W tej sytuacji moment powstania obowiązku podatkowego ustalono na podstawie art. 12 ww. ustawy jako dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie danej czynności podlegającej opodatkowaniu. Był to dzień otrzymania przez organ pierwszej instancji powiadomienia od A SA, na podstawie art. 88 ust. 2b ustawy o podatku akcyzowym o stwierdzeniu faktu nielegalnego poboru energii i jej szacunkowej ilości, co nastąpiło 15 czerwca 2012 r. Wprawdzie organ odwoławczy błędnie powołał w powyższym zakresie jako podstawę prawną art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, błąd ten jednak nie miał istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, które ostatecznie odpowiada prawu, w związku z czym nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.