I SA/Gd 870/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 1 września 2025 r. nr 2201- IEE.7192.2.197.2025.DK w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 września 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej "K.p.a.") oraz art. 17 § 1 w zw. z art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132, dalej "u.p.e.a."), stwierdził uchybienie przez Z.B. (dalej "Skarżący") terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej "Naczelnik US") z dnia 26 maja 2025 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Organ egzekucyjny – Naczelnik US prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z 28 listopada 2024 r. wystawiony przez Prezydenta Miasta Starogardu Gdańskiego, obejmujący zaległości z tytułu deklarowanej nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 3-9/2024 w kwocie należności głównej 355,42 zł. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny 3 kwietnia 2025 r. na podstawie ww. tytułu wykonawczego zawiadomieniem dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS. Wydruk zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu 22 kwietnia 2025 r., a zawiadomienie ZUS-owi doręczono 3 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi ZUS poinformował, że Skarżący pobiera świadczenie i kwota 199,68 zł zostanie przekazana na konto organu egzekucyjnego 9 maja 2025 r. W dniu 29 kwietnia 2025 r. Skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy prawnej. Postanowieniem z 26 maja 2025 r. Naczelnik US oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Postanowienie doręczono Skarżącemu 12 czerwca 2025 r. Pismami z 20 i 21 czerwca 2025 r. (nadanymi za pośrednictwem e-PUAP) Skarżący wniósł zażalenie. 2.2. Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 1 września 2025 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika US z 26 maja 2025 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że na podstawie art. 17 § 1 w zw. z art. 54 § 5 u.p.e.a. i zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu, termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Aby zachować siedmiodniowy termin, Skarżący musiał nadać zażalenie za pośrednictwem operatora wyznaczonego (lub też w inny przewidziany prawem sposób), najpóźniej 19 czerwca 2025 r. Czynność ta jest bowiem skuteczna tylko w przypadku wniesienia środka zaskarżenia w terminie. Przy czym, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę (w niniejszej sprawie 19 czerwca 2025 r. to Boże Ciało - dzień wolny od pracy), termin upływał następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (art. 57 § 4 K.p.a.) tj. 20 czerwca 2025 r. Tymczasem, zażalenie zostało wysłane za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na adres Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim do doręczeń elektronicznych ePUAP 21 czerwca 2025 r. Z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia tj. dowodu wystawianego zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 285) wynika, że przesyłka z ww. zażaleniem wpłynęła na adres ePUAP Naczelnika US dnia 21 czerwca 2025 r. Urzędowe poświadczenie przedłożenia w skutkach procesowych ma taki sam charakter jak "papierowe" zwrotne potwierdzenie odbioru. Ustalenie daty doręczenia przesyłki drogą elektroniczną następuje na podstawie urzędowego poświadczenia przedłożenia, które stanowi jednocześnie urzędowe poświadczenie odbioru. W związku z tym, składając zażalenie pismem z 20 i 21 czerwca 2025 r. (poświadczenie przedłożenia to 21 czerwca 2025 r.) po upływie siedmiodniowego terminu, Skarżący uchybił zawitemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności. 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie zażalenia za złożone w terminie, zarzucając, że przesłał przez system ePUAP zażalenie w dniu 20 czerwca 2025 r., zaś organ błędnie utożsamia datę nadania pisma z datą doręczenia pisma. Skarżący wskazał, że złożył 20 czerwca 2025 r. zażalenie o 23:45 oraz jego ciąg dalszy dwukrotnie z powodu niemożności nadania pisma jako jednego, z powodu ograniczeń systemowych ePUAP. 3.2. W uzupełnieniu skargi, pismem z dnia 10 marca 2026 r., pełnomocnik Skarżącego podniósł, że Skarżący sporządził, podpisał i nadał pismo stanowiące zażalenie w dniu 20 czerwca 2025 r., a okoliczność, że pismo ze względów technicznych zostało doręczone na elektroniczną skrzynkę podawczą organu w dniu 21 czerwca 2025 r. nie może prowadzić do uznania terminu za uchybiony. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając rozpoznawaną sprawę, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. 5.2. Przedmiotem oceny w sprawie jest kwestia zachowania terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 54 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli u.p.e.a. lub K.p.a. tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Tym samym na podstawie powyższych przepisów należy przyjąć, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną wnosi się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Na tej podstawie prawnej oparł się organ, prawidłowo uznając, że zażalenie wniesione dopiero w dniu 21 czerwca 2025 r. zostało złożone po terminie, wynikającym z cytowanego przepisu. Skoro bowiem postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną Skarżący odebrał w dniu 12 czerwca 2025 r. (okoliczność bezsporna, wynikająca ze stanowiącego dokument urzędowy zwrotnego potwierdzenia odbioru), to bieg siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie rozpoczął się z dniem 13 czerwca 2025 r. i upłynął z dniem 20 czerwca 2025 r. (z uwagi na przypadające w dniu 19 czerwca 2025 r. święto Bożego Ciała, a tym samym dzień ustawowo wolny od pracy, koniec terminu zgodnie z art. 57 § 4 K.p.a. przypada na kolejny dzień niebędący dniem wolnym od pracy ani sobotą). Sposób obliczania terminu określonego w dniach reguluje art. 57 § 1 K.p.a. (mającym stosownie do dyspozycji art. 18 u.p.e.a. odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym), który stanowi, że jeżeli początkiem terminu jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Stosownie do treści art. 57 § 5 pkt 1 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1045), dalej: ustawa o doręczeniach elektronicznych, dowód otrzymania jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu (ust. 2). Przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu (ust. 3). W kontrolowanej sprawie Skarżący nadał korespondencję (zażalenie) za pomocą ePUAP do podmiotu publicznego, stosownie zatem do art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o doręczeniach elektronicznych po dokonaniu tej czynności powinien zostać wystawiony dowód otrzymania. W świetle ww. przepisów, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie niniejszego sporu wymaga analizy informacji zamieszczonych na dowodzie otrzymania, o którym mowa w art. 57 § 5 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 41 ustawy o doręczeniach elektronicznych. Warunkiem koniecznym uznania terminu za zachowany jest posiadanie dowodu otrzymania, który potwierdza nadanie korespondencji w ustawowym terminie. W okolicznościach niniejszej sprawy zażalenie zostało wysłane za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na adres Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim do doręczeń elektronicznych ePUAP w dniu 21 czerwca 2025 r. Z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (UPP) tj. dowodu wystawianego zgodnie z art. 41 ustawy o doręczeniach elektronicznych wynika, że przesyłka z ww. zażaleniem wpłynęła na adres ePUAP Naczelnika US dnia 21 czerwca 2025 r. Zasadnie również wskazał Dyrektor IAS, że UPP to automatycznie generowane przez system ePUAP potwierdzenie wysłania pisma do urzędu; jest to dowód, że dokument dotarł do elektronicznej skrzynki podawczej urzędu i został pomyślnie doręczony. Jest to dokument elektroniczny dostępny w skrzynce odbiorczej na ePUAP, który można pobrać i zweryfikować wskazaną na nim datę wpływu pisma do urzędu. Co więcej, fakt wniesienia zażalenia w dniu 21 czerwca 2025 r. potwierdza również data złożenia podpisu przez Skarżącego na przedmiotowym zażaleniu właśnie tego dnia. W świetle powyższych ustaleń prawidłowo organ odwoławczy na podstawie art. 17 § 1 i art. 54 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 41 ustawy o doręczeniach elektronicznych uznał, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną nie został zachowany. Wniesione przez Skarżącego zażalenie było spóźnione o jeden dzień. Uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia obligowało Dyrektora IAS do wydania na podstawie art. 134 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. zaskarżonego postanowienia. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną, nie podlega ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia – co Sąd podkreśla w kontekście przywoływanej okoliczności nieznacznego uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia, z uwagi na jego wpłynięcie do organu niewiele po północy dnia kolejnego. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego stronę terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. Należy nadmienić, że wydanie postanowienia przez organ odwoławczy nie było uzależnione od weryfikacji przyczyn, które legły u podstaw wniesienia przez Skarżącego zażalenia po upływie wymaganego terminu. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia jest prostą konsekwencją ustalenia daty doręczenia przesyłki, momentu upływu terminu do złożenia zażalenia oraz daty jego wniesienia. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego ograniczajcie się do badania jedynie tych okoliczności nie narusza zatem prawa. Kwestie przyczyn i winy strony w niedochowaniu terminu mogą podlegać weryfikacji w sprawie dotyczącej wniosku o przywrócenie terminu (którego Skarżący nie złożył), natomiast pozostają bez znaczenia dla wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu. Odnosząc się natomiast do ujętego we wniesionej skardze żądania strony w przedmiocie przywrócenia przez Sąd terminu do wniesienia zażalenia należy mieć na uwadze, że sąd administracyjny nie może rozstrzygać sprawy administracyjnej, która może zostać zainicjowana wnioskiem złożonym przez stronę. Sąd administracyjny jest umocowany wyłącznie do kontroli działalności organów administracji publicznej natomiast nie ma uprawnień do tego, aby zastępować te organy przy wydawaniu władczych rozstrzygnięć. Z tych też względów postanowienie organu odwoławczego zdaniem Sądu nie narusza prawa. Jednocześnie, postanowienie to zawiera wszystkie niezbędne elementy składowe postanowienia, a także uzasadnienie faktyczne i prawne. Za niezasadne wobec tego uznano podniesione w skardze zarzuty. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie to odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. 5.3. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.