I SA/Gd 872/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2015 r., złożonym na formularzu PPF, skarżąca K. S. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 7 lipca 2015 r. ustalono, że skarżąca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu (mieszkania) o powierzchni 81 m2 oraz garażu o powierzchni 30 m2, jest właścicielką samochodu osobowego marki [...] z 1988 r., który – jak określiła – ma wartość złomu i nie jest użytkowany, nie posiada rachunków bankowych, nie osiąga żadnych dochodów, konieczne koszty jej utrzymania ponoszą za nią bliscy. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy. Przyjąć bowiem należało, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Skarżąca, która nie osiąga dochodów, nie ma oszczędności i z tych powodów nie jest w stanie zaspokoić swoich nawet podstawowych potrzeb życiowych, korzysta z pomocy, jakiej udzielają jej osoby bliskie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.