I SA/Gd 873/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant Referent Sylwia Górny po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 21 grudnia 2006 r. rozprawie sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2005 r. postanawia: zawiesić postępowanie. W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], określającą J.S. w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2005 r., zobowiązanie podatkowe oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Od decyzji tej podatnik wniósł skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Według informacji posiadanych przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę wynika, iż postanowieniem z dnia 15 lutego 2006 r., w sprawie sygn. akt l SA/Łd 1089/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 234 Traktatu Wspólnotę Europejską skierował do Trybunału Sprawiedliwości i wspólnot Europejskich następujące pytanie prejudycjalne a dotyczące wykładni opisów prawa wspólnotowego: 1) czy art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, ust. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r., w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) wyłącza możliwość nałożenia przez państwa członkowskie obowiązku zapłaty przez podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30 procent kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego lub 30 procent kwoty zawyżenia wykazanego przez podatnika zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego do zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, w sytuacji gdy podatnik podatku VAT w złożonej deklaracji podatkowej: a) wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą lub; b) wykazał kwotę zwrotu różnicy lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej lub; c) wykazał różnicę między kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego do przeniesienia na następny miesiąc lub; d) wykazał i otrzymał kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego, a powinien wykazać kwotę zobowiązania podatkowego podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub; e) nie złożył deklaracji podatkowe] oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego; oraz 2) czy środki specjalne, o których mowa wart. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku VAT dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia obiektywnego faktu zadeklarowania przez podatnika zaniżonej kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego. Z mocy art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie u. p. s. a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunatem Konstytucyjnym. Wobec tego uzasadnione jest zdaniem tutejszego Sądu stanowisko, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależne jest od treści udzielonej przez Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na przytoczone powyżej pytanie prejudycjalne zawarte w postanowieniu WSA w Łodzi z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie l SA/Łd 1089/05, dlatego spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 u. p. s. a., i należało orzec jak w postanowieniu.