I SA/Gd 874/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi E.S., P.S., R.J., M.W., W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2006 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia wobec P.S., R.J., E.S., W.S., M.W., B.O. i M.O. oraz A.A.-B. podatku od nieruchomości na 2006 r. w kwocie 4.092,00 zł. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny: Dnia [...] Burmistrz Miasta wydał decyzję, którą orzekł wobec: P.S., R.J., E.S., W.S., M.W., B.O. i M.O. oraz A.A.-B., zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006r. w kwocie 4.092,00 zł. Od powyższej decyzji, pismem z dnia 17 marca 2006 r. (uzupełnionym pismem z dnia 29 marca 2006 r.) P.S., R.J., E.S., W.S., M.W., B.O. i M.O. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie wymiaru podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu złożonego odwołania podnieśli, iż budynek stanowiący przedmiot opodatkowania jest ruiną przeznaczoną do rozbiórki i w żaden sposób nie może być wykorzystywany, a zatem nie sposób od takiego budynku naliczać opłat przewidzianych prawem. Ponadto, zdaniem odwołujących się, niesłusznie zastosowano najwyższą wartość stawki podatku od gruntu. Rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Kolegium zważyło, że zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwanej dalej "ustawą", opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2), budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy "budynkiem" jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak wynika z akt sprawy osoby odwołujące się (wraz z A.A.-B.) są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej o powierzchni 4655 m2 położonej w J.G. przy ul. [...] (działka nr [...]) oraz znajdującego się na niej dwukondygnacyjnego, murowanego, nie nadającego się do użytkowania ze względu na stan techniczny budynku o powierzchni użytkowej 628 m2 (wg treści informacji z rejestru gruntów oraz protokołu oględzin z dnia 19 czerwca 2005r.). Kolegium wskazało, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo postąpił dokonując w niniejszej sprawie wymiaru podatku od nieruchomości zarówno od gruntu, jak i budynku. Podkreśliło, iż podatek od nieruchomości należy do grupy podatków o charakterze majątkowym, a zatem dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności nieruchomości (budynku, gruntu), dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości, natomiast jakiekolwiek wyłączenia, zwolnienia, ograniczenia czy modyfikacje obowiązku podatkowego w tym zakresie muszą wynikać wyraźnie z treści powszechnie obowiązujących przepisów (ustawy podatkowej bądź przepisów prawa miejscowego wyrażonych w formie uchwały rady gminy). Ustawodawca nie przewidział na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jakiegokolwiek ograniczenia obowiązku podatkowego z powodu podnoszonych przez odwołujących się okoliczności, tj. bardzo złego stanu technicznego budynku kwalifikującego się do rozbiórki. Mianowicie, "budynkiem" stanowiącym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest obiekt budowlany, charakteryzujący się określonymi cechami wymienionymi w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy (trwałe związanie z gruntem, wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadanie fundamentów i dachu), niezależnie od stanu technicznego, w jakim znajduje się ten obiekt. Okoliczność tę ustawodawca natomiast pozostawił kompetencji rad gmin, które określając w drodze uchwały wysokość stawek podatku od nieruchomości mogą różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków (art.5 ust.3 ustawy). Z treści obowiązującej w 2006 r. uchwały Rady Miejskiej nie wynika, by Rada Miasta skorzystała z ww. kompetencji i wprowadziła odrębną stawkę podatkową dla budynków charakteryzujących się złym stanem technicznym. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium wskazało, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 4.092,00 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku P.S., R.J., E.S., W.S., M.W., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że nieruchomość jest ruiną, nadaje się do rozbiórki, a niemożliwe było przystąpienie do prac rozbiórkowych, bowiem toczy się spór sądowy o unieważnienie aktu notarialnego pomiędzy P.S. a A.A.-B. i poprzednim właścicielem R.W. Podatek jest zdaniem skarżących wysoki, a nieruchomości nie można wykorzystywać z uwagi na jej stan techniczny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło u oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 4 września 2007 r., skarżący P.S. oświadczył, że budynek posiada fundamenty, a jedna ze ścian jest uszkodzona, popękana i brakuje w niej ok. 20 % cegieł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy zaakcentować, że stan faktyczny w sprawie nie jest sporny. Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej o powierzchni 4655 m² położonej w J.G. przy ul. [...] oraz znajdującego się na niej dwukondygnacyjnego, murowanego, nie nadającego się do użytku ze względu na stan techniczny budynku o powierzchni użytkowej 628 m². Według oświadczenia skarżącego P.S., złożonego w toku rozprawy, budynek posiada fundamenty, a jedna ściana budynku jest uszkodzona, bowiem brakuje w niej ok. 20 % cegieł. Na terenie nieruchomości przeprowadzono również oględziny, z których wynikało, że obiekt znajduje się z złym stanie technicznym, czego organy nie kwestionowały. Zdaniem skarżących stan obiektu powinien mieć wpływ na wysokość podatku od nieruchomości. Z tą argumentacją nie można się zgodzić biorąc pod uwagę treść obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2006 r., Dz. U. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.), zwanej w dalszej części ustawą, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części. Z kolei w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Definicja ta nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Jego zły stan nie stanowi przesłanki do uznania, że nie mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że obiekt znajdujący się w J.G., przy ul. [...] posiada wszystkie elementy, które są konieczne do traktowania go jako budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Faktu tego nie zmienia to, że jest przeznaczony do rozbiórki i nie nadaje się do użytkowania. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy, stan techniczny budynku może być podstawą różnicowania stawki podatku, jednak kompetencja w tym zakresie należy do rady gminy. W przypadku rozpoznawanej sprawy, Rada Miasta w uchwale Nr XXXV/418/2005 z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie określenia wysokości stawek oraz zwolnień w podatku od nieruchomości w 2006 r., nie skorzystała z przysługujących jej kompetencji i nie wprowadziła odrębnej stawki podatkowej dla budynków charakteryzujących się złym stanem technicznym. Skoro poza sporem pozostaje fakt, że adresatami decyzji byli współwłaściciele nieruchomości, przedmiotem opodatkowania był grunt oraz budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to decyzje organów obu instancji należało uznać za zgodne z prawem. Prawidłowo przyjęto do wyliczenia podatku powierzchnię gruntu oraz budynku, a także stawki zgodne z cytowaną uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2005 r. określone dla "budynków pozostałych", jak i "gruntów pozostałych". Sam fakt, przeznaczenia obiektu do rozbiórki nie stanowi okoliczności uprawniającej do obniżenia bądź zwolnienia z opodatkowania. Jak zasadnie podkreślono w zaskarżonej decyzji dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości, natomiast jakiekolwiek wyłączenia, zwolnienia, ograniczenia czy modyfikacje obowiązku podatkowego w tym zakresie muszą wynikać wyraźnie z treści powszechnie obowiązujących przepisów. Mając powyższe na uwadze należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).