I SA/Gd 877/12

Dnia 26 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia A.B. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Strona w żaden sposób nie uzasadniła złożonego wniosku. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst. jedn.) – dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). Wniosek skarżącego odnosi się do postanowienia w przedmiocie odrzucenia zgłoszonych przez A.B. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jako nieuzasadnionych, a więc aktu ze swej istoty nie nadającego się do wykonania. Akty administracyjne odmowne, a takim jest zaskarżone postanowienie, w żadnej mierze nie określają powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a tym samym nie mogą stanowić podstawy do podejmowania przez organy podatkowe czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. W związku z tym, wniosek złożony przez skarżącą uznać należy za bezzasadny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.