I SA/Gd 877/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego E. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi H. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – radcy prawnemu E. B. kwotę 221,40 zł brutto (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę H. C. na wyżej opisane postanowienie. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 grudnia 2016 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu z dnia 30 stycznia 2017 r.) przyznano skarżącemu prawo pomocy w niniejszej sprawie przez ustanowienie radcy prawnego i odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] pismem z dnia 14 lipca 2017 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego E. B. Pełnomocnik z urzędu w terminie właściwym dla wniesienia środka zaskarżenia od wyroku sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i w dniu 23 sierpnia 2017 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, jednocześnie oświadczając, iż nie otrzymała od skarżącego wynagrodzenia. Zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 28 sierpnia 2017 r. przedłożona opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805, dalej jako rozporządzenie) z uwagi na przepis intertemporalny zawarty w § 22 aktualnie obowiązującego rozporządzenia o tym samym tytule Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 1715), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyznaczonemu radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 480 zł. Zatem do wysokości należnego pełnomocnik wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed sądem administracyjnym w drugiej instancji zastosowanie będzie miała opłata maksymalna równa 75% z 480 zł, czyli w kwocie 360 zł. W świetle przepisów § 4 od ust. 1 do ust. 3 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy (ust. 1). Ustalenie zaś opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności m.in. czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie (ust. 2). Ustaloną opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (ust. 3). Mając na uwadze treść cyt. przepisów zawartych w § 4 ust. 1–3 rozporządzenia, referendarz sądowy postanowił przyznać pełnomocnik wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 221,40 zł, (tj. opłatę w wysokości 180 zł powiększoną o kwotę 41,40 zł podatku od towarów i usług). W ocenie referendarza sądowego za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia ani charakter sprawy ani też nakład pracy pełnomocnika, czy też jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zdaniem orzekającego aktywność pełnomocnik w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności. Pełnomocnik zapoznała się z aktami sprawy i sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe, referendarz sądowy uznał, że przyznana kwota jest adekwatna do udziału pełnomocnik w postępowaniu. Z tych względów referendarz sądowy, na mocy art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.