I SA/Gd 879/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz Sądowy WSA Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2005 r. do marca 2006 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 28 września 2007 r., złożonym na formularzu PPF, S. S. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonych przez skarżącego oświadczeń o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez niego dokumentów źródłowych (odpisu zeznania podatkowego za 2006 r., odcinków przekazów pocztowych, zaświadczenia pracodawcy o wysokości wynagrodzenia z dnia 19 października 2007 r., odpisu zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia z dnia 4 października 2007 r., odpisu dokumentacji medycznej) Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, w okresie od 24 października 2006 r. do 31 października 2007 r. był zatrudniony na stanowisku operatora półautomatów obróbczych, a jego średnie wynagrodzenie netto z ostatnich trzech miesięcy wyniosło 1.079,94 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, pojazdów mechanicznych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, ponosi stałe, konieczne z uwagi na jego stan zdrowia, wydatki na opłacenie kosztów leczenia w wysokości, jak podaje, około 233 zł miesięcznie, a nadto wydatki związane z kosztami utrzymania w kwocie 165,76 zł. W stosunku do wnioskodawcy prowadzona jest egzekucja, w ramach której zajęto jego wynagrodzenie na poczet zobowiązań wobec ZUS w wysokości 1.684,40 zł (stan na dzień 4 października 2007 r.) Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodów wnioskodawcy w stosunku do wysokości ponoszonych przez niego stałych i koniecznych wydatków, prowadzoną względem niego egzekucję i brak zasobów pieniężnych, Sąd uznał, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.