I SA/Gd 881/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. J. Z. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący do skargi dołączył wypełniony urzędowy formularz PPF oraz odpis zajęcia wynagrodzenia za pracę z dnia 1 października 2009 r. i zaświadczenie pracodawcy z dnia 26 października 2009 r. o wysokości średniego wynagrodzenia brutto i netto z ostatnich sześciu miesięcy. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 11 grudnia 2009 r. dokumentów i oświadczeń ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, jedynym źródłem jego utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku pracy, które podlega zajęciu komorniczemu i – według wyciąg z rachunku bankowego sporządzonego za okres od 1 października do 30 listopada 2009 r. – wypłacane jest w kwocie 702,02 zł netto miesięcznie (z zaświadczenia pracodawcy z dnia 26 października 2009 r. wynika, że wynosi ono średnio 766,26 zł netto miesięcznie), nie posiada jakiegokolwiek majątku, tj. nieruchomości, oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, w tym pojazdów mechanicznych. Ze złożonego w dniu 21 grudnia 2009 r. dodatkowego oświadczenia wynika także, że nie uiszcza należności za mieszkanie. Zamieszkuje wraz z byłą żoną, która otrzymuje 60% wynagrodzenia wnioskodawcy tytułem zaległych alimentów. Wskazał przy tym, że w związku, że dzieci są już samodzielne, była żona całą przekazywaną kwotę przeznacza na własne utrzymanie. Podniósł, że zasądzona przez sąd okręgowy od MOPS tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia kwota 10 000 zł została zajęta przez komornika, w związku z czym aktualne zadłużenie z tytułu zaległych alimentów aktualnie wynosi około 2 500 zł. Posiada również zaległość wobec likwidatora Funduszu Alimentacyjnego, która na dzień 1 października 2009 r. wynosiła 25 789,37 zł (wraz z opłatą egzekucyjną i wydatkami gotówkowymi), co wynika z odpisu zajęcia wynagrodzenia za pracę. Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazał, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość pozostawionych mu do dyspozycji miesięcznych dochodów. Wprawdzie wnioskodawca nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania, to jednak nie można przyjąć, że z kwoty 700 zł jest on w stanie poczynić oszczędności. Aktualna sytuacja finansowa skarżącego nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.