I SA/Gd 885/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Specjalista Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K.B. i J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 lipca 2025 r., nr SKO.410.127.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 10 lipca 2025 r., działając na podstawie: • art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), • art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z dnia 28 stycznia 2025 r. Dz. U. z 2025 r. poz.111) po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 10 lipca 2025 r. odwołania J.B. i K.B. od decyzji Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 17 kwietnia 2025 r. FN.3120.65.2023 zmieniającej decyzję z dnia 27 stycznia 2023 r. Nr FN.3120.65.2023 w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2023 rok - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przypomniano, że pismem z 17 marca 2025 r. organ pierwszej instancji wezwał strony do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w związku ze zbyciem działek nr [...] obręb L. W dniu 27 marca 2025 r. podatnicy złożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych ze wskazaniem sierpnia 2023 r. jako okresu, od którego obowiązuje. W informacji zadeklarowano do opodatkowania powierzchnię gruntów 1241 m2 jako pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W załączniku do informacji wykazano dwie działki nr [...] o łącznej powierzchni 1241 m2, obręb L. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie naliczenia podatku od nieruchomości za lata 2023-2025. Odrębnym postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. organ pierwszej instancji poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i prawie do wypowiedzenia się w terminie 7 dni. Decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r. FN.3120.65.2023 organ pierwszej instancji zmienił decyzję z dnia 27 stycznia 2023 r. Nr FN.3120.65.2023 zmniejszając wymiar podatku od nieruchomości z kwoty 4.655,00 zł na kwotę 3.005,00 zł. Od powyższej decyzji odwołali się podatnicy zarzucając m.in. błąd w ustaleniach faktycznych. Utrzymując powyższą decyzję w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja uwzględniała fakt, że podatnicy nie są w posiadaniu działek [...]. Zatem nie naruszała ona prawa. J.B. i K.B. zaskarżyli do WSA w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 lipca 2025 roku, zarzucając: - naruszenie art. 122 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej i niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z powodu nieskorzystania z możliwych do przeprowadzenia dowodów i oparcie się na błędnym stanie faktycznym będącym podstawą wydania zaskarżonej decyzji, - naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów przez organ i przyjęcie, że skarżący są zobowiązani do opłacenia podatku mimo że zostali pozbawieni przez Skarb Państwa do korzystania ze swojej nieruchomości, a jednocześnie zobowiązani do płacenia podatków. Wobec powyższego wniesiono o: 1. o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 lipca 2025 roku oraz poprzedzającej decyzji Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 17 kwietnia 2025 r. FN.3120.65.2023 wysokość zobowiązania podatkowego za 2023 r., 2. na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie przez organ drugiej instancji wykonania zaskarżonej decyzji; 3. w przypadku nie uwzględnienia przez organ drugiej instancji wniosku zawartego w pkt 2 skargi, na podstawie art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, 4. obciążenie organu drugiej instancji kosztami postępowania i zasądzenia ich na rzecz skarżącego według norm przepisanych prawem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Organy w niniejszej sprawie ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2023 decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r.. Z akt sprawy wynikało bowiem, że działki należące do podatników o numerach [...] zostały podzielone w trybie specustawy tj. działka nr [...] na działki nr [...] z czego działka [...] została przekazana na budowę drogi S6, zaś działka [...] została podzielona na działki nr [...], z czego działka nr [...] została przekazana na budowę drogi S6. Organy wskazały, że w dniu 4 lipca 2023 r. nieruchomości oznaczone jako działki nr [...] - obręb L. zostały wydane zgodnie z decyzją Wojewody Pomorskiego nr [...]. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 tego artykułu. Po wezwaniu przez organ pierwszej instancji podatnicy w dniu 27 marca 2025 r. złożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych ze wskazaniem sierpnia 2023 r. jako okresu, od którego obowiązuje. W informacji zadeklarowano do opodatkowania powierzchnię gruntów 1241 m2 jako pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W załączniku do informacji wykazano dwie działki nr [...] o łącznej powierzchni 1241 m2, obręb L. Mając to na uwadze, z uwagi na zmianę okoliczności , organ pierwszej instancji prawidłowo więc zmienił decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego na 2023 r. uwzględniając fakt, że od sierpnia 2023 r. podatnicy nie byli już w posiadaniu działek o numerach [...] i [...]. Podatnicy pomimo uwzględnienia zmiany okoliczności i zmniejszenia wysokości zobowiązania podatkowego zgodnie z informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych przez nich złożoną, wnieśli odwołanie i skargę do Sądu. W ocenie Sądu, argumenty stron nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jest zgodna ze stanem faktycznym. Wszelkie bowiem okoliczności dotyczące działań w innych postępowaniach nie mogą być w niniejszej sprawie oceniane. Mając więc na uwadze, że zaskarżona decyzja realizowała zmiany wskazane we wniosku skarżących z 27 marca 2025 r., Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. W tej sytuacji orzeczono w myśl art. 151 p.p.s.a..