I SA/Gd 89/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Wojtynowska, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych postanawia: umorzyć postępowanie. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2003 r. Urząd Skarbowy odmówił R. L. rozłożenia na raty zaległości podatkowych z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2002, wynikającej z zeznania PIT-28 w kwocie [...] złotych oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych z tytułu usług hotelarskich za rok 2002,wynikającej z zeznania PIT-29 w kwocie [...] złotych. Urząd wskazał, że nie znalazł wystarczających przesłanek - uzasadnionych ważnym interesem podatnika bądź ważnym interesem publicznym - dla zastosowania w sprawie tej instytucji. Niezależnie od powyższego organ podatkowy stwierdził, że na podatniku ciążą zobowiązania nie tylko podatkowe, powstałe w dłuższym okresie czasu. Dlatego też, zaproponowana przezeń forma spłaty zaległości - z bieżących przychodów - w ocenie Urzędu nie daje realnej możliwości ich uregulowana oraz płacenia aktualnych podatków. W odwołaniu od powyższej decyzji R. L. wniósł o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organów pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika, bowiem wymagalność całej kwoty zobowiązania spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego i utratę możliwości pozyskiwania środków na utrzymanie rodziny. Dodatkowo podniósł, że nie został przez organ wezwany do uzupełnienia braków pisma poprzez złożenie zaświadczenia lekarskiego i tym samym przyjął, że organ podatkowy dał wiarę jego oświadczeniu. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 15 grudnia 2003 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 48 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz.926 z późn. zm.) wskazano, że okoliczności wskazane przez podatnika we wniosku o przyznanie ulgi podatkowej - jako stanowiące przesłankę do zastosowania instytucji rozłożenia należności podatkowych na raty - nie noszą charakteru wyjątkowych. Za takie nie można bowiem uznać samych twierdzeń strony (bez przedłożenia żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności, na które się powołuje) o złej sytuacji na rynku (braku zleceń w okresie zimowym), przewidywanej egzekucji z jego majątku należności Skarbu Państwa wynikających z niewykonanych zobowiązań podatkowych, długotrwałej choroby dzieci, czy tez faktu narodzin kolejnego dziecka. Tym samym okoliczności te, zdaniem organu odwoławczego, nie uzasadniają zastosowania powyższej ulgi w związku z ważnym interesem podatnika. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podatnik jako osoba podejmująca się prowadzenia działalności gospodarczej (bez względu na posiadane rozeznanie co do istniejącego popytu na świadczone przez nią usługi) powinna być świadoma tego, że obowiązana jest uwzględnić w programie działania obowiązujący system podatkowy i przyswoić sobie wynikające z ustaw podatkowych obowiązki, jak również specyfikę rozwiązań poszczególnych ustaw. To ona bowiem ponosi ryzyko z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, a więc również ryzyko zmiany koniunktury na rynku oferowanych przez nią usług. Tym samym tak powinna kształtować swoją politykę finansową i płatniczą, aby terminowo wywiązywać się z obowiązków podatkowych. Nadto, Dyrektor podkreślił, że to w gestii wnioskodawcy leżało udokumentowanie zasadności swojego wniosku, zaś organ podatkowy niezależnie od wezwania do usunięcia formalnych braków wniosku wezwał stronę do złożenia wszelkich dowodów potwierdzających jej aktualny stan faktyczny oraz uzasadniających żądanie zgłoszone we wniosku. Końcowo, organ odwoławczy wskazał, że proponowany przez podatnika sposób spłaty istniejącej zaległości nie wskazuje na realną szansę realizacji. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. L. wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i uwzględnienie wniosku, ewentualnie o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie uwzględniły przy rozpatrywaniu sprawy jego ważnego interesu oraz dokonały błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że okoliczności przedstawione we wniosku o rozłożenie zaległości podatkowych na raty nie noszą wyjątkowego charakteru, a tym samym, iż przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. We wniosku tym stwierdził bowiem, że nie jest w stanie jednorazowo spłacić zaległości podatkowych. Jednocześnie wskazał przyczyny powstania tej zaległości, jak również na fakt choroby dzieci oraz wynikającej z niej konieczności ponoszenia wydatków. Ponadto skarżący podniósł, że wskazując na wydatkowanie przez niego na cele mieszkaniowe kwoty [...] złotych, organ II instancji nie uwzględnił faktu, iż wydatki te zostały sfinansowane kredytem. Jednocześnie skarżący zadeklarował wolę spłaty wnioskowanych 18 rat, powołując się na spodziewaną pomoc rodziny przy spłacie kredytu. Końcowo podkreślił, że decyzje organów obu instancji są krzywdzące i nie uwzględniają jego słusznego interesu, ponieważ jest on jedynym żywicielem rodziny. W związku z tym obowiązek jednorazowej zapłaty zaległości jest dla niego niewykonalny i spowoduje utratę możliwości utrzymania rodziny. W związku z wyznaczeniem terminu rozprawy na dzień 15 marca 2006 roku, R. L. pismem z dnia 23 lutego 2006 roku cofnął skargę, albowiem całe zadłużenie zostało już przez niego spłacone, a zatem postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Sąd uznając, że w sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, będąc związany tym cofnięciem, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 60 w zw. z art.161 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy.