I SA/Gd 890/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na poczet zaległości podatkowych postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik skarżącej "A" Sp. z o.o. [...] zwrócił się o zwolnienie spółki od kosztów sądowych, w tym od wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Braki formalne wniosku poprzez prawidłowe wypełnienie rubryk od 7 do 9 formularza PPPr skarżąca uzupełniła w dniu 8 września 2014 r. W złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach skarżącej pełnomocnik podał, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 50.000 zł, posiada ona środki trwałe o wartości 109.454,57 zł, ostatni rok obrotowy zakończyła stratą o wartości 153.221,60 zł, stan jej konta bankowego wynosił 0,04 zł. W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że wniesiona skarga zmierza do ochrony praw spółki, której obecna sytuacja finansowa uniemożliwia uiszczenie należnych kosztów sądowych. Spółka nie jest bowiem w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla prowadzonej działalności gospodarczej, w tym wywiązywania się z powstałych zobowiązań. Na wezwanie referendarza sądowego z dnia 15 września 2014 r. skarżąca przedstawiła następujące dokumenty: (-) odpis zeznania podatkowego za 2013 r. (CIT-8); (-) odpis sprawozdania finansowego za rok 2013 oraz sprawozdania zarządu z działalności spółki za rok 2013; (-) odpisy dokumentów księgowych (faktur VAT, dowodów wpłat) sporządzonych w okresie od 1 lipca do 30 września 2014 r., z których wynika wysokość przychodów spółki oraz poniesionych przez nią wydatków; (-) odpis deklaracji VAT-7K za trzeci kwartał 2014 r.; (-) odpis tabeli amortyzacyjnej środków trwałych za rok 2014; (-) odpis historii rachunku bankowego za okres od 24 czerwca do 24 września 2014 r.; (-) odpis zaświadczenia z dnia 2 kwietnia 2014 r. o stanie zaległości podatkowych spółki na dzień 21 marca 2014 r.; (-) odpis zaświadczenia z dnia 31 marca 2014 r. o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenie zdrowotne; (-) odpisy zawiadomień o zajęciach praw majątkowych i środków transportu wraz z tytułami wykonawczymi. Stosownie do art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej zostało w znacznym zakresie pozostawione uznaniu sądu administracyjnego. Spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek ekonomicznych w nim wskazanych nie obliguje do przyznania prawa pomocy. Podkreślić przy tym należy, że rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. W niniejszej sprawie referendarz sądowy stwierdził, że spółka nie wykazała zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Nadesłane przez skarżącą dokumenty nie pozwalają uznać, że nie dysponuje ona kwotą 100 zł na uiszczenie powstałych na tym etapie postępowania kosztów sądowych, tj. opłaty od wniesionej skargi. Analizując przedstawione faktury oraz dowody wpłat dokumentujące koszty przeglądów i napraw samochodu, opłat za: ubezpieczenie, abonament roczny [...] wraz z korespondencją, obsługę prawną, przechowywanie dokumentacji oraz prowadzenie rachunku, a także dokonywane spłaty zaległości podatkowych spółki, referendarz sądowy ustalił, że w okresie od lipca do września 2014 r. skarżąca poniosła wydatki w łącznej kwocie 6.268,94 zł, przy czym – co istotne – wszystkie płatności zostały dokonane gotówką. Natomiast w deklaracji VAT-7K złożonej za ww. okres spółka zadeklarowała jako podstawę opodatkowania kwotę 4.800 zł z tytułu najmu samochodu, a z nadesłanych dokumentów wynika, że aktualnie jest to jedyny dochód spółki wynoszący miesięcznie 1.600 zł (z VAT 1.968 zł). Skoro zatem wysokość ponoszonych przez spółkę wydatków, i to uiszczanych gotówką (w formie wpłat bezpośrednich bądź przelewów), przekracza kwotę uzyskiwanych przez nią dochodów, to brak jest podstaw do uznania, że skarżąca nie ma środków na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Dokonane ustalenia prowadzą bowiem do wniosku, że spółka posiada środki na dokonanie opłaty sądowej od wniesionej skargi, a nie znajduje potwierdzenia okoliczność braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów sądowych. Tym samym złożony wniosek należało ocenić jako bezzasadny. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.