I SA/Gd 898/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka Asesor WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant: Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. i L. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę. I SA/Gd 898/03 Uzasadnienie L. i W. N. oraz H. i P. N. działający jako wspólnicy spółki cywilnej A, nabyli aktem notarialnym z dnia 6 czerwca 2001r. lokal użytkowy w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w C. Burmistrz Miasta uznał ten lokal za związany z działalnością gospodarczą i decyzją z dnia 8 lutego 2003r. Nr [...] dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu złożonym od tej decyzji pismem z dnia17 marca 2003r. L. i W. N. oraz H. i P. N. wnieśli o uchylenie decyzji i ustalenie podatku od nieruchomości według niższych stawek, właściwych dla pozostałych budynków i gruntów. Motywując swoje stanowisko podnieśli, iż objęty opodatkowaniem obiekt nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż nigdy nie prowadzili w nim i nie prowadzą nadal działalności ze względu na zły stan techniczny. Twierdzili, że w lokalu należy wykonać remont kapitalny, gdyż nie posiada on żadnej instalacji grzewczej i wodno-kanalizacyjnej, instalacja elektryczna jest w znacznym stopniu uszkodzona i nie spełnia wymogów BHP i P-POŻ, na poparcie czego załączyli wykonaną przez mgr. inż. J. B. na ich zlecenie "Ocenę stanu technicznego pomieszczeń lokalu użytkowego po B oraz możliwości użytkowania przedmiotowych pomieszczeń" datowaną 2 kwietnia 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uznania odwołania i decyzją z dnia 19 maja 2003r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż sporny lokal użytkowy znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy podatkowej, a zatem można uznać go za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1992r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Warunkiem - wynikającym z cytowanego przepisu - aby nieruchomość posiadana przez przedsiębiorcę nie była uznana za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest stwierdzenie, że nie może być do tego celu wykorzystana ze względów technicznych. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z przedłożonej przez podatników oceny stanu technicznego wynika, że stanowiący ich własność lokal użytkowy może zostać użytkowany dopiero po przeprowadzeniu remontu i dostosowaniu obiektu do prowadzonej działalności, a zatem należy przyjąć, że nieruchomość nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej jedynie tymczasowo, a stan ten nie ma charakteru trwałego. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, L. i W. N. pismem z dnia 29 lipca 2003r. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, powtarzając zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i ponownie załączając opinię mgr. inż. J. B. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 22 września 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei art. 1a ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, definiuje grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumiejąc pod tym pojęciem grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W sprawie będącej przedmiotem skargi, nie ulega wątpliwości, iż lokal będący przedmiotem opodatkowania jest w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a spór dotyczy jedynie interpretacji pojęcia "względów technicznych", które uniemożliwiają wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Na wstępie należy stwierdzić, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tę nieruchomość należy ponieść nakłady w celu utrzymania jej w stanie zdatnym do użytku, a także na pewnym poziomie estetycznym (tak wyrok NSA z dnia 9.03.1994r. sygn. akt SA/Gd 1200/93, Wspólnota 1994/35, str.18). Podatek ten, nie nawiązuje więc w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych z wykorzystywania nieruchomości. Zatem podstawowym kryterium związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Nie może ten związek być utożsamiany jedynie z faktycznym prowadzeniem działalności i dlatego przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości przez podmiot gospodarczy, nie daje podstaw do opodatkowania jej według stawek przewidzianych dla nieruchomości nie związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (tak: wyrok NSA z dnia 8.04.1997r. sygn. akt SA/Po 3225/95, OSS 1997/4/112; wyrok NSA z dnia 13.07.1994r. sygn. akt III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114). Pojęcie stanu technicznego nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jednak w doktrynie podkreśla się, iż ustawodawcy z całą pewnością chodziło nie o przyczyny techniczne leżące pod stronie przedsiębiorcy, ale o obiektywne okoliczności natury technicznej związane z przedmiotem opodatkowania, uniemożliwiające jego wykorzystywanie do celów działalności gospodarczej, przy czym należy odróżnić stan techniczny budynku (jego konstrukcji) od stanu technicznego znajdujących się w nim instalacji, urządzeń. Za takie obiektywne okoliczności można np. uznać katastrofalny stan budynku zagrażający życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo wyłączenie go z użytkowania na podstawie przepisów prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, w sprawie będącej przedmiotem skargi organy podatkowe słusznie uznały, iż nie występują "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż okoliczności, z powodu których nieruchomość nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej leżą po stronie skarżących. Z załączonej do akt sprawy oceny stanu technicznego spornego lokalu użytkowego dokonanej przez mgr. inż. J. B. wynika co prawda, że lokal został zdewastowany i pozbawiony wewnętrznych instalacji przez poprzedniego użytkownika lecz jednocześnie jednoznacznie stwierdzono, że pod względem konstrukcyjnym lokal nie wymaga żadnych prac zabezpieczających i nic nie zagraża bezpieczeństwu obiektu. Końcowo, sporządzający ocenę techniczną uznał jedynie, iż lokal może zostać użytkowany dopiero po przeprowadzeniu remontu i dostosowaniu obiektu do prowadzonej działalności. W ocenie Sądu, nie przeprowadzając przez okres kilkunastu miesięcy remontu w przedmiotowym lokalu, skarżący sami pozbawili się możliwości wykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem nie można mówić, iż została spełniona przesłanka występowania względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy) wyłączających lokal z opodatkowania według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Rozpatrujący przedmiotową sprawę, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są uzasadnione, gdyż nie stwierdził, aby organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego, w sposób który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).