I SA/Gd 9/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2005 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. M.G. w skardze z dnia 30 listopada 2009 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2005 r. Wniosku skarżący nie uzasadnił. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazuje się, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/04). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie żadnego uzasadnienia. Niemniej jednak Sąd uznał, że na podstawie dowodów zgromadzonych w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy możliwe jest zweryfikowanie jego zasadności. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04). Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą ma rozdzielność majątkową. Na utrzymaniu ma dwójkę małoletnich dzieci. Dochód przypadający na członka rodziny wynosi około 1200 zł. Wobec skarżącego prowadzone są egzekucje komornicze i administracyjne. Zobowiązania skarżącego znacznie przewyższają wartość posiadanego przez niego majątku (w podatku akcyzowym ok. 3.500.000, w podatku VAT ok. 2.900.000 zł. oraz zobowiązania z tytułu kredytów). Powyższe okoliczności w zestawieniu z wysokością zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji prowadzą do wniosku, że kontynuowanie egzekucji w celu wyegzekwowania obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji zasadniczo wpłynęłoby na sytuację majątkową skarżącego i uniemożliwiłoby zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wnioskodawcy i jego rodziny. W tej sytuacji Sąd uznał, że zgromadzone dowody pozwoliły ustalić, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.