I SA/Gd 905/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 905/24 oddalającego skargę L. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 października 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.275.2024.WK w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 905/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L. S. (dalej "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 października 2024 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony Skarżącemu w dniu 4 marca 2025 r. Pismem z dnia 4 marca 2025 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 marca 2025 r., Skarżący wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od ww. wyroku. Postanowieniem z dnia 10 marca 2025 r. sygn. akt I SPP/Gd 35/25 Starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w części obejmującej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych (wobec przysługiwania Skarżącemu zwolnienia od uiszczania kosztów sądowych z mocy prawa) oraz przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia 25 marca 2025 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla Skarżącego radcę prawnego R. K.. Pełnomocnik odebrał ww. pismo w dniu 28 marca 2025 r. (k. 74). Pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 905/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił sporządzoną osobiście przez Skarżącego skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, ponieważ terminowi nie uchybiono. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sąd wskazuje, iż w pierwszej kolejności, aby możliwym było merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, należy ustalić, czy doszło do uchybienia terminowi do jej wniesienia. Podstawowym warunkiem dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu jest bowiem stwierdzenie dokonania danej czynności po upływie zakreślonego dla niej terminu. Wniosek o przywrócenie terminu, który nie został uchybiony, jest niedopuszczalny. Nie można przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu lub który nie został uchybiony, bowiem instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie dokonała czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 519/12, publ. CBOSA). Zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 3 p.p.s.a.). Z akt sądowych sprawy wynika, że Skarżącemu, w wyniku rozpatrzenia jego wniosku z dnia 20 lutego 2025 r., postanowieniem z dnia 10 marca 2025 r. (a zatem po wydaniu wyroku z dnia 5 lutego 2025 r.) przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W związku z tym, 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej (na podstawie ww. art. 177 § 3 p.p.s.a.) biegł od dnia doręczenia pełnomocnikowi z urzędu zawiadomienia o jego wyznaczeniu, co miało miejsce dnia 28 marca 2025 r. (czyli po dniu doręczenia Skarżącemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem), tj. od dnia 29 marca 2025 r. do dnia 28 kwietnia 2025 r. Skoro zaś sporządzona przez pełnomocnika z urzędu skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 7 kwietnia 2025 r. to należy uznać, że czynności tej dokonano z zachowaniem ustawowego terminu. Powyższa konstatacja czyni niedopuszczalnym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 p.p.s.a., odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej.