I SA/Gd 906/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. R. G. wnioskiem z dnia 11 września 2012 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, oraz o ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270, dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, źródłem jego utrzymania jest renta wypłacana przez KRUS w kwocie 207,79 zł miesięcznie oraz przyznany zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 195,67 zł miesięcznie, jedyny jego majątek stanowi nieruchomość rolna o powierzchni 9.58 ha. Z protokołu o stanie majątkowym skarżącego sporządzonego przez poborcę skarbowego w dniu 8 listopada 2011 r. (akta administracyjne organu pierwszej instancji), który potwierdza podane przez skarżącego źródło dochodów oraz majątek w postaci gospodarstwa rolnego, dodatkowo wynika, że nie uprawia on ziemi, nie posiada jakichkolwiek maszyn rolniczych, inwentarza, płodów rolnych, czy środków transportu. Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że skarżący posiada zobowiązania w wysokości 9.600 zł (należność główna bez odsetek) z tytułu świadczeń wypłaconych z Funduszu Alimentacyjnego na rzecz jego dzieci. Mając na uwadze powyższe uznano, że skarżący wykazał zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma on realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Z przedstawionych okoliczności wynika, że sytuacja finansowa skarżącego jest bardzo trudna, żyje on poniżej kryterium dochodowego przyjętego dla świadczeń z pomocy społecznej, które dla osób samotnie gospodarujących do dnia 1 października 2012 r. wynosi 477 zł (§ 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz. U. Nr 127, poz. 1055), a od dnia 1 października 2012 r. wynosić będzie 542 zł (§ 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, Dz. U. z 2012 r. Poz. 823). Z tych względów uznano, że skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.