I SA/Gd 907/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostawia wniosek skarżącego z dnia 9 marca 2010 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskiem z dnia 9 marca 2010 r. złożonym na formularzu PPF R.J. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych. Nadesłany przez skarżącego formularz PPF nie został wypełniony zgodnie z punktem 3 pouczenia, w którym wskazano, że każdą rubrykę niezacieniowaną należy wypełnić albo skreślić. W związku z powyższym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 12 marca 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie zgodnie z pouczeniem rubryk od 6 do 11 formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2010 r. Skarżący nie usunął w wyznaczonym terminie braków formalnych wniosku, uniemożliwiających nadanie mu dalszego biegu. Z nadesłanego w dniu 7 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) oświadczenia wynika, że wniosek – w ocenie skarżącego – zawiera niezbędne informacje do jego rozpoznania. Jednocześnie odmówił jego uzupełnienia wyjaśniając, że przyczyną wniesienia żądania przyznania prawa pomocy było bezpodstawne merytoryczne rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprawy ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w sytuacji gdy skarżący skutecznie cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, wskutek czego utraciło ono moc. W sprzeciwie skarżący ponownie podniósł, że w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy zawarł wszystkie niezbędne do jego rozpoznania informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien spełniać pewne wymogi określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. I tak stosownie do treści art. 252 § 1 powołanej ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wymóg złożenia powyższego oświadczenia jest konsekwencją ukształtowania instytucji prawa pomocy, która ma stanowić pomoc państwa dla najuboższych w dochodzeniu przez nich ich praw przed sądami. Przesłanki przyznania prawa pomocy wymienione są w art. 246 § 1 i 2 P.p.s.a. Należy więc stwierdzić, że nie jest możliwe przyznanie stronie prawa pomocy tylko i wyłącznie z tego powodu, że wyrok Sądu, od którego strona zamierza złożyć skargę kasacyjną, jest merytorycznie niesłuszny, nawet jeżeli owa niesłuszność jest oczywista. Dlatego też powoływanie się na okoliczności świadczące o niesłuszności wyroku nie wyłącza obowiązku strony złożenia oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach, a także o stanie rodzinnym. Oświadczenie to, zgodnie z powoływanym art. 252 § 1 P.p.s.a. stanowi wymóg formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy. Bez wątpienia skarżący powyższego oświadczenia nie złożył. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie zostało doręczone stronie w dniu 1 kwietnia 2010 r., a wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 8 kwietnia 2010 r. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Ponieważ skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych, wniosek z dnia 9 marca 2010 r. – na podstawie art. 257 w związku z art. 260 P.p.s.a. – należało pozostawić bez rozpoznania.