I SA/Gd 907/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 grudnia 2010 r. określił "A" sp. z o. o. z siedzibą w G. (dalej: Spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie 1.381.256,30 zł. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji organ I instancji zakwestionował zasadność skorzystania przez Spółkę ze zwolnienia statuowanego w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, po. 84 z późn. zm.) – dalej jako "u.p.o.l." w odniesieniu do budowli zakwalifikowanych przez podatnika jako budowle infrastruktury portowej oraz gruntów znajdujących się pod tymi budowlami. Odnotowano, że ustawa podatkowa nie zawiera legalnej definicji pojęcia "budowla infrastruktury portowej", ani też nie odsyła do rozumienia tego pojęcia na gruncie innych obowiązujących aktów prawnych. Jednocześnie zauważono, że wymienione wyżej pojęcie zostało zdefiniowane na gruncie ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 967 z późn. zm.). Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że za zasadnością posłużenia się w niniejszej sprawie definicją sformułowaną na gruncie ustawy o portach i przystaniach morskich przemawia to, iż rozważane w sprawie zwolnienie podatkowe zostało wprowadzone od 1 stycznia 2002 r. ustawą z 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1197). W dalszej kolejności powołano wyrok NSA z 3.06.2008 r. Sygn. akt II FSK 996/07, w którym wywiedziono w oparciu o przebieg procesu legislacyjnego, że definicja infrastruktury portowej przyjęta w ustawie o portach i przystaniach morskich nie jest tzw. definicją obcą na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie ma przy tym znaczenia, że w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. brak jest bezpośredniego odesłania do tej definicji. Zatem organ podatkowy przyjął, że dla zdefiniowania urządzeń infrastruktury portowej posłużyć należy się art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, wedle którego infrastruktura portowa to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związana z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem, zadań o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Analizując przesłanki konieczne w świetle art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich dla uznania danych obiektów za budowle infrastruktury portowej organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, że w odniesieniu do budowli uznanych przez Spółkę za budowle infrastruktury portowej nie został spełniony jeden z warunków, mianowicie, nie są one przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań dotyczących świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Spółka wnosząc odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przeniesienie na grunt tejże ustawy definicji ustawowej pojęcia "infrastruktury portowej" zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich oraz art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) dalej jako "Op." w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. polegające na nałożeniu na Spółkę obowiązku o charakterze podatkowym w oparciu o akty prawne nie będące ustawami podatkowymi ani przepisami prawa podatkowego. Ponadto Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Op. poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie opinii prawnej z dnia 30 września 2010 r. oraz wykorzystanie wybranych jej elementów jako podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; zaakcentowano, że organ podatkowy powinien dokonywać wykładni prawa samodzielnie a nie na podstawie fragmentów zamówionej opinii prawnej. Podnosząc zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 124 Op. Spółka wskazała, że w uzasadnieniu decyzji brak jest merytorycznych argumentów przemawiających przeciw uwzględnieniu jej stanowiska, przedstawionego w trakcie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 lipca 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przyjął, że istotą sporu w sprawie jest wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. Organ odwoławczy stwierdził, że użyte w tym przepisie zwroty "budowla infrastruktury portowej" i "budowla zapewniająca dostęp do portów i przystani morskich" nie zostały zdefiniowane, ustawa podatkowa nie zawiera też stosownych odniesień do innych obowiązujących aktów prawnych. Odwołując się do reguł wykładni systemowej organ odwoławczy uznał jednak, że znaczenie tych pojęć należy odkodować w oparciu o postanowienia ustawy o portach i przystaniach morskich, co znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (wyroki WSA w Gdańsku z 12.12.2006 r. I SA/Gd 535/06 oraz II FSK 996/07. ONSAiWSA 2009/2/42) oraz w doktrynie (B. Brzeziński Podstawy wykładni prawa podatkowego. Gdańsk 2008). Przyjmując powyższe założenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o postanowienia m in. art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich ustaliło, że jedną z przesłanek determinujących określenie dla celów podatkowych obiektów budowlanych (urządzeń technicznych) jako "budowli infrastruktury portowej" jest ich przeznaczenie do wykonywania li tylko przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Konsekwencją powyższego jest przyjęcie przez organ odwoławczy, że rozważane na gruncie niniejszej sprawy zwolnienie podatkowe ma charakter podmiotowo – przedmiotowy. Dostrzeżono również, że sporne zwolnienie może odnosić się także do gruntów i budowli, które nie stanowiąc własności podmiotu zarządzającego portem są przez niego wykorzystywane, np. na podstawie umowy dzierżawy, do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Dalej organ odwoławczy ustalił, że Spółka nie jest podmiotem zarządzającym portem w rozumieniu przepisów o portach i przystaniach morskich. Takim podmiotem na obszarze portu morskiego w G. jest "B" S.A. z siedzibą w G. "A" S.A. wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżając ja w całości. Spółka zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. w powiązaniu z art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich polegające na błędnym przyjęciu, że budowle i zajęte pod nie grunty stanowiące odpowiednio własność i będące w użytkowaniu wieczystym Skarżącej, nie stanowią budowli infrastruktury portowej i zajętych pod nie gruntów, a przez to nie podlegają zwolnieniu od podatku. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego spowodowała, że organ podatkowy nie badał czy dane budowle i grunty związane są z funkcjonowaniem portu, co stanowi naruszenie zasad określonych w art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 i art. 191 Op. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu z wykazu ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji portowych znajdujących się na terenie Portu wraz z przynależnymi gruntami. Uzasadniając skargę Spółka podniosła, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie rozróżnia zwolnienia o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Zwróciła dalej uwagę, że przy stosowaniu wykładni systemowej opartej na pojęciach użytych w ustawie o portach i przystaniach morskich nie można tracić z oczu dwóch podstawowych dyrektyw jakie można sformułować w oparciu o literalne brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Po pierwsze, nie było celem ustawodawcy preferowanie tych budowli i gruntów, które są w posiadaniu podmiotów zarządzających portami, po drugie, nie było celem ustawodawcy uprzywilejowanie tych budowli i gruntów, które służą ustawowej działalności wykonywanej przez te podmioty. Tym samym należy tak stosować art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich, aby zbudowana na potrzeby ustawy podatkowej definicja nie pozostawała w sprzeczności z wymienionymi dyrektywami. W ocenie Skarżącej część definicji statuowanej w art. 2 pkt 4 ostatnio wymienionej ustawy w zakresie, w jakim odnosi się do podmiotu zarządzającego, pozostaje w sprzeczności z wymienionymi dyrektywami, i jako taka nie może mieć zastosowania. Przeciwne stanowisko prowadziłoby zdaniem Skarżącej do nieuprawnionego upodmiotowienia przedmiotowego zwolnienia. Strona skarżąca wyraziła pogląd, wedle którego zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje znajdujące się w granicach portu budowle infrastruktury portowej rozumianej jako ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu. Podkreślając znaczenie związania z funkcjonowaniem portu Skarżąca podkreśliła, że nie oznacza to, że związek ten może zachodzić jedynie wówczas, gdy budowle takie będą wykorzystywane wyłącznie przez podmiot zarządzający portem, celem świadczenia usług portowych. W ocenie strony skarżącej związek z funkcjonowaniem portu zachodzi również w sytuacji, kiedy tego typu budowle służą wykonywaniu wszelkich czynności, jakie są niezbędne do przeładunku towarów ze statku na ląd i odwrotnie. Wskazała Spółka także na konieczność swoistego rozumienia, z uwzględnieniem specyfiki funkcjonowania portów, pojęcia ogólnej dostępności urządzeń infrastruktury portowej. Konkludując zarzuty skargi Spółka stwierdziła, że będące przedmiotem spornej oceny podatkowej budowle i grunty są objęte zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odpowiadają bowiem wszelkim, prawem określonym kryteriom koniecznym dla uznania ich za budynki i budowle infrastruktury portowej. Dokonaną przez Spółkę klasyfikację gruntów i urządzeń potwierdza interpretacja przesłana przez Urząd Statystyczny z dnia 21 marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca pismem procesowym z dnia 26 października 2011 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących, załączonych do pisma, dokumentów: 1. kopii umowy zawartej przez Spółkę z "C" sp. z o. o. oraz "D" sp. z o. o. dotyczącej zasad przeładunku siarki na statki poprzez urządzenia Spółki, zawartych z firmami przeładunkowymi na korzystanie z przedmiotowej infrastruktury portowej wchodzącej w skład majątku Spółki, 2. kopii umowy zawartej z "E" S.A. w zakresie czynności przeładunkowych z wykorzystaniem przedmiotowych urządzeń portowych, 3. kopii umowy dzierżawy zawartej przez Spółkę z "C" S.A. Wyjaśniono, że zarząd "C" w zakresie wykorzystania infrastruktury portowej w 1991 r. powołał spółkę "F" sp. z o. o. Do czasu jej przekształcenia w spółkę akcyjną w 2005 r. Zarząd Portu posiadał w tej spółce 100 % udziałów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Spółka złożyła korektę deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2005. Według wyjaśnień oraz dokumentów załączonych do tej korekty Spółka nie wykazała budowli o łącznej wartości 45.808.359,66 zł, w tym 42.085.027,73 zł to wartość budowli zakwalifikowanych przez podatnika do infrastruktury portowej i tym samym zwolnionych według niego od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Ponadto pominięto grunty o łącznej pow. 263.860,00 m2, zajęte pod budowle infrastruktury portowej. Organ ustalił, że Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntów oraz właścicielem budowli, które zostały pominięte w skorygowanej deklaracji podatkowej. Nadto, wymienione grunty oraz budowle znajdują się na obszarze Portu Morskiego. Przedstawione wyżej okoliczności faktyczne nie są sporne między stronami, a ponieważ w ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł postępowania podatkowego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego grunty będące w użytkowaniu wieczystym podatnika i stanowiące jego własność budowle, znajdujące się na obszarze Portu Morskiego, objęte są zwolnieniem od podatku od nieruchomości przewidzianym w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Przepis ten przewiduje zwolnienie od podatku od nieruchomości budowli infrastruktury portowej oraz budowli infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajętych pod nie gruntów. Ponieważ ustawa podatkowa nie definiuje w/w pojęć, w ocenie Sądu zasadne było określenie tych pojęć na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich. Zgodnie z art. 2 pkt 4 tej ustawy infrastruktura portowa to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5. tj. świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Zwolnienie, o którym mowa w art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, które to przepisy współtworzą normę podatkową wraz z podstawowym w tym zakresie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ma ewidentnie charakter przedmiotowo-podmiotowy. Ten podmiotowy charakter wynika z zawartego w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich sformułowania "przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5", czyli zadań polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Pojęcie infrastruktury portowej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy wiązać z przeznaczeniem ich do wykonywania zadań podmiotu zarządzającego portem polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z nich. Tym samym zadań tych nie może wykonywać inny podmiot i nie korzysta on z tego powodu ze zwolnienia podatkowego. Taki też pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 558/08, (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07, (ONSAiWSA 2009/2/42, POP 2008/4/59) , a także przez WSA w Gdańsku w wyroku z 8.10.2009 r. Sygn. akt I SA/Gd 548/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawiony pogląd prawny. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego i ocenionego przez organy nie wynika, że w analizowanym okresie podatkowym skarżąca była podmiotem, który, na podstawie określonego tytułu prawnego, wykonywał w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, ani że usługi te na spornej infrastrukturze wykonywane były przez podmiot zarządzający portem, tj. "C" S.A. Usługi te świadczone były bowiem na podstawie umów zawartych ze skarżącą przez dwie spółki portowe, w których udziałowcem był "C" S.A., jednocześnie założyciel tychże spółek. Nie zmienia to jednak faktu, że obie spółki portowe są odrębnymi od głównego udziałowca osobami prawnymi, prowadzącymi działalność na własny rachunek i we własnym imieniu. Spółki te wykonują zadania związane z korzystaniem z infrastruktury portowej, nie są jednak podmiotem zarządzającym portem. Dopełnieniem przedstawionej argumentacji sprzeciwiającej się możliwości jakiegokolwiek prawnego utożsamiania podmiotu zarządzającego portem i spółek z tym podmiotem powiązanych (zależnych) jest treść art. 6 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o portach i przystaniach morskich. Z przytoczonej regulacji wynika w sposób jasny, że pomiotem zarządzającym jest "C" S.A. Dlatego też korzystanie przez inne podmioty aniżeli "C" S.A. z infrastruktury portowej nie może być traktowane jako świadczenie usług przez podmiot zarządzający portem. Wbrew zarzutom skarżącej przedstawiona powyżej interpretacja nie prowadzi do wniosku, że zwolnieniem od podatku na podstawie art. 7 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. objęte są tylko nieruchomości stanowiące własność podmiotu zarządzającego portem, jak bowiem wskazano wyżej, istotne jest to, czy nieruchomości te są wykorzystywane przez ten podmiot do wykonywania zadań określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, a nie to, czyją stanowią własność. Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Nie sposób w szczególności podzielić zarzutu skarżącej co do niewyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych dotyczących tego, czy dane budowle i grunty związane były z funkcjonowaniem portu. Przede wszystkim okoliczności te nie były przez organy podatkowe kwestionowane. Ponadto nie były to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia. Istotne z uwagi na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 2 ust. 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich było to, czy "C" S.A. świadczy takie usługi na terenie, którego dotyczyła niniejsza sprawa. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad postępowania określonych w art. 122 i art. 187 § 1 Op. Wskazane przepisy obligują organ podatkowy do podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy. W ocenie Sądu organ podatkowy w niniejszej sprawie przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Zgromadzone zaś dowody wszechstronnie ocenił zgodnie z art. 187 Op., czego potwierdzeniem jest szczegółowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W rozumowaniu organów podatkowych nie można dopatrywać się żadnego błędu, który by wskazywał na naruszenie art. 191 Op., wprowadzającego zasadę swobodnej oceny dowodów. Chybione są argumenty wywodzone z twierdzenia o ogólnodostępności obiektów, urządzeń i instalacji znajdujących się na spornym nabrzeżu i ich związku z funkcjonowaniem portu. Wszystkie przesłanki wymienione w art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich muszą być spełnione łącznie, aby obiekty, urządzenia i instalacje mogły zostać uznane za infrastrukturę portową. Niespełnienie jednej z tych przesłanek – tj. przeznaczenia do wykonywania przez podmiot zarządzający portem określonych w ustawie zadań – wyklucza możliwość uznania obiektów, urządzeń i instalacji za element infrastruktury portowej i czyni bezprzedmiotowym badanie istnienia innych wymienionych w przepisie przesłanek. Sąd odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez Spółkę dowodów uznając, że nie budzi wątpliwości ustalenie organów, że kwestia, czy usługi portowe świadczone przez spółki portowe mogą być traktowane jako usługi wykonywane przez podmiot zarządzający portem w ramach wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich nie należała do kategorii ustaleń faktycznych, lecz dotyczyła problemu wykładni prawa. W rozstrzygnięciu tego problemu dowód w postaci kopii umów nie był przydatny. Podkreślić raz jeszcze należy, że nie było sporne to, że "C" S.A. nie świadczy na terenie zarządzanego przez siebie portu usług portowych bezpośrednio i we własnym imieniu, a usługi te świadczone są przez spółki portowe, których założycielem i większościowym udziałowcem jest właśnie "C" S.A. Spór w sprawie dotyczył natomiast interpretacji prawa, a konkretnie kwestii, czy przepis art. 2 pkt 4 ustawy o portach i przystaniach morskich stanowiąc o wykonywaniu przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 (polegających na świadczeniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej) obejmuje też sytuacje, gdy usługi te świadczone są nie bezpośrednio przez podmiot zarządzający portem ale przez wyspecjalizowane spółki portowe, w których podmiot ten jest większościowym udziałowcem. W sporze tym, co wykazano wyżej, Sąd orzekający podzielił pogląd prawny wyrażony przez organy podatkowe, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. może dotyczyć jedynie tych ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji, które są wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem do świadczenia bezpośrednio i we własnym imieniu usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.