I SA/Gd 907/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi H.Ż. i I. S. – Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 100( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 marca 2016 r. odmawiającą H.Z. i I S.-Z. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał następujący stan faktyczny. W dniu 5 marca 2015 r. H.Z. i I. S.-Z. złożyli zeznanie podatkowe za 2014 r. na formularzu PIT-37, następnie złożyli korektę zeznania w dniu 23 października 2015 r. Podatnicy wykazali dodatkowy dochód z innych źródeł przychodów w wysokości 6.105,62 zł. W wyniku korekty zeznania zmianie uległy następujące wartości: podstawa obliczenia podatku z kwoty 34.083,00 zł na kwotę 37.135,00 zł, podatek należny z kwoty 5.814,00 zł na kwotę 6.913,00 zł oraz wystąpił podatek do zapłaty w kwocie 1.096,00 zł. Powyższą kwotę podatnicy wpłacili na rachunek organu podatkowego w dniu 23 października 2015 r. W dniu 24 listopada 2015 r. H.Z. złożył pismo zawierające wniosek o przyjęcie prawidłowego zeznania podatkowego za 2014 rok PIT-37 oraz zwrot niesłusznie pobranego podatku wraz z odsetkami w kwocie 1.138,00 PLN (nadpłata podatku 1096,00 PLN podatek od kwoty z PIT-8C, 42,00 PLN odsetki)" wyjaśniając, iż otrzymał od płatnika - A Sp. z o.o. deklarację PIT-8C za 2014 r., nie otrzymał jednak środków pieniężnych w kwocie 6.105,62 zł (wykazanych przez płatnika w ww. deklaracji PIT-8C), gdyż kwota ta dotyczy nieodprowadzonych przez pracodawcę składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne w latach ubiegłych. Płatnik – A Sp. z o.o. opłacił zaległe składki w roku 2014 po decyzji ZUS, od której złożył odwołanie do Sądu Okręgowego [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem Sądu z dnia 2 kwietnia 2015 r. odwołanie płatnika od decyzji ZUS zostało uwzględnione, Sąd Okręgowy (sygn. Akt [...]) zmienił zaskarżoną decyzję ZUS. Od w/w wyroku Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu 7 maja 2015 r. złożył apelację do Sądu Apelacyjnego w G. Ponadto podatnik zwrócił uwagę, iż w zeznaniach podatkowych za wskazane lata nie mógł odliczyć przedmiotowych składek. W wyniku analizy całości zgromadzonego materiału Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż w 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził kontrolę u pracodawcy H.Z. - A Sp. z o.o., w zakresie prawidłowości obliczenia, potrącenia i opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za okres od września 2009 r. do grudnia 2012 r. W wyniku kontroli, w dniu 3 lutego 2014 r. ZUS wydał decyzję znak: [...], w której ustalił, że H.Z. w miesiącach od września 2010 r. do grudnia 2012 r. uzyskał przychód z tytułu wykonywania pracy w ramach zawartych z firmą B Sp. z o.o. umów zleceń na rzecz płatnika składek A Sp. z o.o, z którym pozostawała jednocześnie w stosunku pracy. Uzyskane przychody z tego tytułu nie zostały wliczone do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne przez ASp. z o.o.. W decyzji ZUS wskazał kwoty podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne H.Z. jako pracownika u płatnika składek A Sp. z o.o., od których powinny były być obliczone, potrącone i odprowadzone składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne za okres od września 2010 r. do grudnia 2012 r.; Od przedmiotowej decyzji ASp. z o.o. wniosła odwołanie do Sądu Okręgowego, który w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r. Sygn. akt [...] zmienił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne H.Z., jako pracownika A nie zawiera w sobie przychodu uzyskanego z tytułu pracy na podstawie umowy zlecenia w Spółce B Sp. z o.o. w okresie od września 2009 r. do grudnia 2012 r. Przed uzyskaniem rozstrzygnięcia w sprawie A Sp. z o.o. podjęła uchwałę o opłaceniu składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne zgodnie z ustaleniami zawartymi w pismach Spółki z dnia 25 listopada 2015 r. oraz z dnia 24 lutego 2016 r. (stanowiącymi odpowiedzi na zapytania tut. organu podatkowego), Spółka wpłaty całości wymaganych przez ZUS składek w kwocie 581.811,11 zł dokonała w dniu 13 marca 2014 r. W dniu 2 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy [...] wydał wyrok, w którym zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzając, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenia zdrowotne H.Z., jako pracownika u płatnika składek A Spółka z o.o., nie zawiera w sobie przychodu uzyskanego z tytułu pracy na podstawie umowy zlecenia w Spółce B Sp. z o.o. w okresie od września 2009 r. do grudnia 2012 r.. Po złożeniu apelacji od powyższego wyroku przez ZUS, Sąd Apelacyjny w dniu 26 stycznia 2016 r. wydał wyrok (sygn. akt [...]), w którym zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie. W wyroku tym Sąd Apelacyjny stwierdza, że w zaskarżonej decyzji organ rentowy (Zakład Ubezpieczeń Społecznych) prawidłowo, stosownie do art. 18 ust. 1 lit. a) i art. 20 ust. 1 ustawy systemowej, w podstawie wymiaru składek na powszechne ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne H.Z. uwzględnił przychody osiągnięte przez podatnika z tytułu wykonywania zawartych ze Spółką "VB" umów "zlecenia". Biorąc powyższe pod uwagę bezspornym jest, że ASp. z o.o. w okresie od września 2009 r. do grudnia 2012 r. wyliczała składki społeczne i zdrowotne H.Z. od nieprawidłowej podstawy ich naliczania. Dla wyjaśnienia, czy uiszczona w imieniu pracownika H.Z., część składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne stanowić będzie jego dodatkowy przychód, Spółka wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wydana w dniu 7 września 2015 r. dla Spółki interpretacja indywidualna wskazuje, że uiszczona przez ASp. z o.o. za pracowników, którzy pozostają nadal w Spółce zatrudnieni i w latach poprzednich wykonywali pracę w ramach umowy zlecenia zawartej z kontrahentem Spółki - kwota składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w tej części, która winna być pokryta z przychodu tych osób stanowi dla tych osób nieodpłatne świadczenie generujące przychód podatkowy. Stosując się do wskazań zawartych w przedmiotowej interpretacji ASp. z o.o., wystawiła H.Z. informację, w której wykazała uzyskany przez H.Z. przychód z innych źródeł z tytułu nieodpłatnego świadczenia informując jednocześnie o konieczności rozliczenia przedmiotowego przychodu w korekcie zeznania podatkowego za 2014 r. na formularzu PIT-36/37. W dniu 23 października 2015 r. I. S.-Z. i H.Z. złożyli w Urzędzie Skarbowym podatkowy korektę zeznania za 2014 r. na formularzu PIT-36 wykazując przychody z innych źródeł H.Z. w kwocie 6.105,62 zł. W dniu 24 listopada 2015 r. ww. podatnicy złożyli wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. wynikającej z korekty zeznania PIT-37 za 2014 r., w której nie wykazali do opodatkowania kwoty nieodpłatnego świadczenia wykazanego w informacji PIT-8C od Płatnika - ASp. z o.o.. Następnie w dniu 17 grudnia 2015 r. Podatnicy złożyli korektę zeznania podatkowego za 2014 r. na formularzu PIT-37 wykazując dane jak w pierwszej wersji zeznania (bez dochodów H.Z. z innych źródeł). W tym stanie sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 24 marca 2016 r. Nr [...] odmówił H.Z. i IS.-Z. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok. Od powyższej decyzji małżonkowie H.Z. pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r., w ustawowym terminie wnieśli odwołanie, w treści którego przedstawili stan faktyczny przebiegu całego postępowania stwierdzając, iż organ podatkowy błędnie uznał, że płatnik zobowiązany jest pobrać zaliczkę na podatek w przypadku zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w części pracowniczej, naruszając w ten sposób art. 41 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto w treści złożonego odwołania podatnicy wskazali, iż zgodnie z zapisami Ordynacji podatkowej tj. art. 26a § 1, podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik. Płatnik składek ubezpieczeniowych, uiszczając zaległe składki w części należnej od pracownika, nie dokonuje żadnego przysporzenia majątkowego, zwiększającego majątek pracownika, który nie otrzymują od płatnika nieodpłatnych świadczeń. Składki ubezpieczeniowe zapłacone przez płatnika umożliwią dopiero w przyszłości uzyskanie świadczeń z ubezpieczenia społecznego. W wyniku weryfikacji sposobu naliczania składek ubezpieczeniowych przez ZUS, płatnik został zobowiązany do zapłaty zaległych składek ubezpieczeniowych i wykonuje własny obowiązek płatnika w zakresie odprowadzenia składek ubezpieczeniowych w prawidłowej wysokości. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej przywołał treść przepisów art. 3, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) i skonstatował, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne, wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przychodem więc jest każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba otrzymuje kosztem majątku innej osoby. Takim świadczeniem jest między innymi wykonane zobowiązanie danej osoby przez inny podmiot (np. zapłacone składki przez pracodawcę środkami z jego majątku w sytuacji, gdy winny one być sfinansowane ze środków pracownika). Określenie zaś momentu uzyskania przychodu ma istotne znaczenie z uwagi na obowiązek uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych w określonym w przepisie czasie. Przenosząc rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż bezspornym jest, że ASp. z o.o. jako pracodawca i płatnik, nie obliczyła, nie pobrała i nie odprowadziła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne od podstawy wymiaru składek stanowiącej przychód H.Z. z tytułu wykonywania pracy w ramach zawartych z firmą B Sp. z o.o. umów zleceń na rzecz płatnika składek. Wpłata dokonana została dopiero w dniu 13 marca 2014 r., po przeprowadzonej przez ZUS kontroli, zakończonej wydaniem w dniu 3 lutego 2014 r. decyzji stwierdzającej nieprawidłowości w ustaleniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne H.Z.. Ponadto zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1442) oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r. poz. 1027) zarówno składki na ubezpieczenie społeczne jak i składki na ubezpieczenie zdrowotne jako płatnik oblicza, pobiera i odprowadza pracodawca z tym, ż składki na ubezpieczenie społeczne pracowników finansowane są zarówno przez ubezpieczonego jak i płatnika składek, natomiast składki na ubezpieczenie zdrowotne pochodzą w całości z dochodu ubezpieczonego. W przedmiotowej sprawie kwota składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, którą ASp. z o.o. w dniu 13 marca 2014 r. wpłaciła do ZUS zawierała w części składki społeczne i składkę zdrowotną, które winny być sfinansowane z dochodów pracownika czyli H.Z., a w części ze środków pracodawcy. Z uwagi na fakt, że H.Z. nie poniósł z tego tytułu żadnego obciążenia finansowego, ta część przedmiotowych składek, którą zapłaciła za podatnika A Spółka z o.o. stanowi dla wnioskodawcy nieodpłatne świadczenie, stanowiące (podlegający opodatkowaniu) przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t.: Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji trafnie uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty za 2014 rok w związku z wnioskiem H.Z. i Iwony S.-Z. z dnia 24 listopada 2015 r.. Skargę do WSA w Gdańsku, na powyższą decyzję wnieśli H.Z. i I. S.-Z., żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucili decyzji naruszenie przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wydaną decyzję poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz obrazę przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 oraz przez pominięcie art. 26a § 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz podnieśli, że skarżona decyzja nie jest trafna. Zdaniem skarżących świadczy o tym chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II FSK 1891/13, zgodnie z którym pokrycie przez spółkę zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w części należnej od zleceniobiorcy jest wykonaniem obowiązku płatnika ciążącego na spółce, a tym samym po stronie zleceniobiorcy nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu. Dokonanie - po przeprowadzonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kontroli - wpłaty poszczególnych składek miało na celu wywiązanie się przez Spółkę z jej obowiązków jako płatnika. Płatnik wykonał zatem ze zwłoką własne, wynikające z ustawy zobowiązanie publicznoprawne. W żadnym natomiast momencie obowiązek ten nie ciążył na uprawnionym z ubezpieczenia. Obowiązki płatnika w sposób jednoznaczny określone zostały w art. 46 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach społecznych, w myśl którego płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Wykonanie zaległego zobowiązania przez płatnika, w zakresie obliczenia, potrącenia z dochodu ubezpieczonego oraz odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku za kogoś innego, tj. za byłego zawodnika. W ocenie wnioskodawców fakt późniejszego wypłacenia składek nie zmienia jej charakteru prawnego. Pozostaje ona nadal składką na ubezpieczenie społeczne. Stosownie natomiast do art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych składki na ubezpieczenie społeczne odliczane są od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (pogląd ten potwierdzony został wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/WR 1/13). Zgodnie z zapisami Ordynacji podatkowej tj. art. 26a) § 1, podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r., o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik. Płatnik składek ubezpieczeniowych, uiszczając zaległe składki w części należnej od pracownika, nie dokonuje żadnego przysporzenia majątkowego, zwiększającego majątek pracownika, który nie otrzymują od płatnika nieodpłatnych świadczeń. Składki ubezpieczeniowe zapłacone przez płatnika umożliwią dopiero w przyszłości uzyskanie świadczeń z ubezpieczenia społecznego. W wyniku weryfikacji sposobu naliczania składek ubezpieczeniowych przez ZUS, płatnik został zobowiązany do zapłaty zaległych składek ubezpieczeniowych i wykonuje własny obowiązek płatnika w zakresie odprowadzenia składek ubezpieczeniowych w prawidłowej wysokości. Wobec powyższego organ podatkowy błędnie uznał, że płatnik zobowiązany jest pobrać zaliczkę na podatek w przypadku zapłaty zaległych składek na ubezpieczenie społeczne w części pracowniczej, naruszając w ten sposób art. 41 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organy podatkowe ustaliły prawidłowo, bez naruszenia przepisów prawa, stan faktyczny w sprawie. Ustalony przez organy przebieg zdarzeń, istotnych z punktu widzenia mogących mieć zastosowanie przepisów prawa materialnego, Sąd akceptuje i przyjmuje jako podstawę swoich rozważań. Przy czym, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji dokonały nieprawidłowej oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do oceny czy kwota składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wpłacona przez płatnika w 2014 r. do ZUS i zawierająca w sobie części składek na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne, które winny być sfinansowane z dochodów pracownika w latach 2009 - 2012 rok, stanowi dla pracownika nieodpłatne świadczenie - przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej u.p.d.o.f.) - w roku 2014. Przyjmując taką ocenę organy podatkowe nie wyjaśniły (nie uzasadniły) dlaczego zapłacone przez płatnika, ze zwłoką, składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zmieniły swój charakter prawny (mający wpływ na obliczanie przychodu i dochodu, a ostatecznie na obliczanie wysokości podatku dochodowego podatnika) na nieodpłatne świadczenie - przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu u skarżącego w roku 2014. W związku z powyższym w ocenie Sądu skarżący zasadnie zarzucili organom naruszenie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga, czy istotnie skarżący uzyskał przychód z innych źródeł (nieodpłatne świadczenie) w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., a nawet czy skarżący uzyskał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ww. ustawy zawierającym definicję przychodu. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem (...) są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, a zatem przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym (tj. powiększa aktywa podatnika, którymi może on rozporządzać) oraz mieć charakter definitywny. W związku z powyższym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 27 października 2015 r., sygn.. akt II FSK 1891/13 - wskazywane również przez skarżących, że "Dokonane - po przeprowadzonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kontroli - wpłaty miało na celu wywiązanie się przez Spółkę z jej obowiązków jako płatnika. Płatnik wykonał zatem ze zwłoką własne, wynikające z ustawy zobowiązanie publicznoprawne. W żadnym natomiast momencie obowiązek ten nie ciążył na uprawnionym z ubezpieczenia. Obowiązki płatnika w sposób jednoznaczny określone zostały w art. 46 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach społecznych, w myśl którego płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Wykonanie zaległego zobowiązania przez płatnika, w zakresie obliczenia, potrącenia z dochodu ubezpieczonego oraz odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku za kogoś innego, tj. za byłego zawodnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt późniejszego wypłacenia składek (późniejszego wywiązania się z obowiązku prawnego) nie zmienia jej charakteru prawnego, nawet jeżeli w dacie wypłaty nie wiąże spółki z zawodnikiem stosunek zatrudnienia. Pozostaje ona nadal składką na ubezpieczenie społeczne. Stosownie natomiast do art. 26 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., składki na ubezpieczenie społeczne odliczane są od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że wskutek zaniżonego poboru składek na ubezpieczenie społeczne, zawodnicy otrzymali wyższe wynagrodzenie, od którego płatnik dokonał odpowiedniego poboru zaliczek na podatek dochodowy. Rozpoznanie wobec tego wypłaty zaległych składek jako dochodu podatkowego pracownika, oznaczałoby w istocie domaganie się powtórnej daniny od opodatkowanych już kwot. Za słuszny w konsekwencji uznać należy wniosek Sądu pierwszej instancji, że płatnik składek ubezpieczeniowych, uiszczając zaległe składki w części należnej od wynagrodzenia wypłacanego zawodnikowi, nie dokonuje żadnego przysporzenia majątkowego, zwiększającego majątek zawodników (oni sami nie otrzymują od płatnika nieodpłatnych świadczeń)". Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Skarbowej, oceniając wniosek skarżących o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok, zastosuje powyższą wykładnię przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej zasądzono na mocy art. 200 p.p.s.a.. DSz