I SA/Gd 907/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 25 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym do sądu postanowieniem, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej działając na podstawie: - art. 162, art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.); (zwanej dalej O.p.), po rozpatrzeniu wniosku Pana M. R. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r., wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ stwierdza, że ww. decyzja została doręczona w dniu 21 grudnia 2017 r. Pani I. Z. - kuratorowi ustanowionemu przez Sąd Rejonowy Wydział Rodzinny i Nieletnich na mocy postanowienia z dnia 30 października 2017 r. sygn. akt [...], dla reprezentowania nieznanego z miejsca pobytu M. R.. Pełnomocnik adw. A. M., działając w imieniu Pana M. R. (na podstawie udzielonego pełnomocnictwa) pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. (za pośrednictwem Poczty Polskiej 30 marca 2018 r.) złożyła odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do lipca 2012 r. oraz od września do listopada 2012 r.. Jednocześnie pismem z dnia 29 marca 2018 r. pełnomocnik złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podnosi, iż uchybienie terminu nastąpiło z uwagi na fakt, że Pan M. R. bez swojej winy nie wiedział o wszczęciu i prowadzeniu wobec niego postępowania podatkowego oraz o wydaniu ww. decyzji. Motywując swoje stanowisko, pełnomocnik strony wskazuje, iż w dniu 8 grudnia 2017 r. zostało skierowane do organu podatkowego wraz z pismem przewodnim pełnomocnictwo, w którym Pan M. R. udzielił adwokat A. M. pełnomocnictwa do uzyskiwania informacji o prowadzonych wobec niego sprawach podatkowych. Dodatkowo pełnomocnik wskazała, że w piśmie przewodnim do pełnomocnictwa wyjaśniła organowi, iż nie ma możliwości wskazania w pełnomocnictwie adresu miejsca stałego pobytu strony. Pan M. R. w tym okresie bowiem nie miał miejsca stałego pobytu. W ramach wykonywanych prac zarobkowych nieustannie się przemieszczał i zmieniał miejsce zamieszkania dlatego właśnie ustanowił pełnomocnika, z którym kontaktował się telefonicznie. Pełnomocnik podnosi, iż pomimo tego wyjaśnienia organ wezwał go do uzupełnienia braku pełnomocnictwa w postaci adresu strony. Adres ten został organowi podany niezwłocznie po tym, jak Pan M. R. go uzyskał, tj. po tym jak warunki zawodowe umożliwiły mu pozostanie w jednym miejscu na dłuższy okres. Pełnomocnik strony zauważa ponadto, iż ww. decyzja z dnia 21 grudnia 2017 r., wydana została w trakcie wymiany korespondencji pomiędzy pełnomocnikiem, a organem w zakresie uzupełniania pełnomocnictwa. Organ miał zatem świadomość, że Pan M. R. jest zainteresowany toczącymi się wobec niego postępowaniami. Chciał uczestniczyć w nich jako strona. Pełnomocnik strony zauważa, że jest to o tyle istotne, iż w świetle treści załączonego do niniejszego wniosku odwołania Pan M. R. zaprzecza, jakoby to on wystawił przedmiotowe faktury. O okoliczności tej nie mógł wiedzieć wyznaczony kurator, nie mógł jej zatem podnieść w postępowaniu. Pełnomocnik strony we wniosku podnosi również, iż ustanowiony z urzędu kurator dla reprezentowania nieobecnego, Pani I. Z. pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. została wezwana przez organ podatkowy do uzupełnienia barków formalnych w pełnomocnictwie złożonym przez Pana R. Pomimo tego wyznaczony kurator nie podjął w tym czasie prób kontaktu z pełnomocnikiem, choć kontakt taki w oczywisty sposób mógłby doprowadzić do odnalezienia Pana M. R. i poinformowania go o toczącym się postępowaniu jeszcze przed wydaniem decyzji. Pełnomocnik strony podkreśla, iż "Kurator taką próbę kontaktu podjął dopiero w dniu 4 stycznia 2018 r., tj. w ostatnim dniu terminu do złożenia odwołania od decyzji i nawet wówczas ani pełnomocnik nie otrzymała informacji o wydaniu decyzji, ani Pan M. R., - który poinformowany przez pełnomocnika o tej rozmowie i przekazaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. numeru telefonu - sam telefonicznie skontaktował się z kuratorem - kurator odmówił mu udzielenia przez telefon jakichkolwiek informacji, nie wspomniał nawet o wydaniu tej decyzji". Końcowo pełnomocnik strony podnosi, iż po uzupełnieniu pełnomocnictwa otrzymał od organu pisemną informację o wydaniu decyzji, bez wskazania jej treści. Dopiero w dniu 23 marca 2018 r. Pan M. R. dowiedział się o treści decyzji z dnia 21 grudnia 2017 r. oraz o treści faktur będących podstawą jej wydania. W ocenie wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, że M. R. nie złożył odwołania w terminie dlatego, że nie wiedział o wydaniu przedmiotowej decyzji. Niewiedza nie wynikała w żaden sposób z jego winy. Jej źródłem było bowiem zaniechanie przez wyznaczonego dla niego kuratora podjęcia właściwych czynności. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na wstępie podkreślił, że stosownie do treści art. 223 w związku z art. 220 O.p. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się do właściwego organu odwoławczego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Z ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r. została odebrana osobiście w dniu 21 grudnia 2017 r. przez ustanowionego kuratora dla reprezentowania osoby nieobecnej Panią I. Z.- potwierdzenie odbioru na str. 20 zaskarżonej decyzji. Prawidłowość działania organu pierwszej instancji w ww. zakresie nie budzi zastrzeżeń. Umocowanie Pani I. Z. do działania jako kurator dla reprezentowania nieznanego z miejsca pobytu M. R. wynika bowiem wprost z treści postanowienia z dnia 30 października 2017 r. sygn. akt [...], wydanego przez Sąd Rejonowy. W postanowieniu jw. Sąd stwierdził, że Pani I. Z. została ustanowiona kuratorem dla reprezentowania strony w toczącym się przed Urzędem Skarbowym postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2012 r.. W kontekście powyższego organ stwierdza, że zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia 22 grudnia 2017 r. i upłynął z dniem 4 stycznia 2018 r.. Strona działając przez ustanowionego pełnomocnika adwokat A. M. - pismem sporządzonym w dacie 29 stycznia 2018 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r.. Ww. pismo zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 marca 2018 r.. Tym samym przedmiotowe odwołanie zostało złożone po upływie zakreślonego ustawowo terminu. W świetle ustalonego stanu faktycznego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w dniu 25 czerwca 2018 r. wydał postanowienie, w którym stwierdził uchybienie terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ww. ustawy do wniesienia przez stronę - Pana M. R. - odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do lipca 2012 r. oraz od września do listopada 2012 r.. Jednocześnie organ stwierdza, że stosownie do art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 ww. przepisu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Stosownie do dyspozycji art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania, lub zażalenia. Pierwsza przesłanka dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, zdaniem organu została spełniona. W przepisanym terminie (tj. do dnia 4 stycznia 2018 r.) strona nie wniosła odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r.. Ustalając, czy wniosek o przywrócenie terminu strona wniosła w terminie dla tej czynności zakreślonym w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Pełnomocnik strony podnosi, że dopiero w dniu 23 marca 2018 r. Pan M. R. dowiedział się o treści decyzji z dnia 21 grudnia 2017 r. oraz o treści faktur będących podstawą jej wydania. W ww. zakresie organ zauważa, że w dniu 12 marca 2018 r. zostało wysłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo do pełnomocnika strony adwokat A. M. z informacją, że w dniu 21 grudnia 2017 r. została wydana decyzja określająca dla Pana M. R. obowiązek zapłaty podatku w wysokościach stanowiących równowartość kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług wynikających z wystawionych faktur VAT za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2012 r.. Pismo zostało skutecznie doręczone w dacie 15 marca 2018 r.. Tym samym w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, zdaniem organu, 7-dniowy termin, o którym mowa w art. 162 Ordynacji podatkowej należy liczyć od daty 16 marca 2018 r., tj. od dnia następnego po dniu doręczenia pełnomocnikowi strony informacji o wydanej decyzji. Tym samym termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upłynął z dniem 22 marca 2018 r.. Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został wniesiony w dniu 30 marca 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, akta organu odwoławczego) co oznacza, że przedmiotowy wniosek został wniesiony po terminie określonym w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, który upływał z dniem 22 marca 2018 r.. Przywrócenie terminu do złożenia wniosku jest przy tym niedopuszczalne (art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej - o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skarżący wniósł o: • uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Skarżący zarzuca wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem: 1. art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy; 2. art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie 7-dniowego terminu na jego wniesienie. W uzasadnieniu skargi - po powtórzeniu argumentacji zawartej we wniosku z dnia 29 marca 2018 r. - wskazano, że: - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do istoty sprawy, tj. do faktu, iż skarżący w żadnym stopniu nie poniósł winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Było to w całości zawinione działaniami wyznaczonego kuratora, na co nie miał najmniejszego wpływu i nie posiadał o tym wiedzy. Prawa skarżącego jako strony zostały rażąco naruszone, a bezczynność wyznaczonego w sprawie kuratora doprowadziła do przyjęcia przez organ fikcji, pozwalającej na stwierdzenie przez organ, że postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego mogło toczyć się in absentia bez jakiegokolwiek zabezpieczenia interesów strony; - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej błędnie przyjął, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg w dniu doręczenia pełnomocnikowi skarżącego informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 marca 2018 r. o wydaniu decyzji określającej obowiązek zapłaty podatku. Pełnomocnik uzyskał tylko informację o wydaniu decyzji, nie uzyskał wglądu do jej treści, a ponadto informacja o wydaniu decyzji była zdawkowa i nie zawierała informacji istotnych o jej treści. Nie dołączono kopii decyzji, nie wskazano, w jakiej wysokości naliczono obowiązek zapłaty podatku, nie wskazano terminu doręczenia, który mógł otworzyć termin na zaskarżenie, nie zawarto pouczenia o możliwości zaskarżenia. Nie sposób zatem, zdaniem skarżącego mówić, że z datą doręczenia ww. pisma Naczelnika z dnia 12 marca 2018 r. rozpoczął bieg jakikolwiek termin; - z dniem 30 stycznia 2012 roku skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej nie mógł w okresie od kwietnia do listopada 2012 roku wystawiać jakichkolwiek faktur - padł ofiarą oszustwa, ktoś podrobił jego podpisy na fakturach VAT, na podstawie których Naczelnik wydał przedmiotową decyzję. Nie posiadając wiedzy o treści faktur, skarżący nie mógł nawet w przybliżeniu domyślać się, jakiej kwoty dotyczyła decyzja Naczelnika. Końcowo, skarżący wskazuje, iż uchybienie terminu nastąpiło z powodu niewiedzy o wydaniu decyzji, dla której dany termin jest przewidziany. Wiedza ta została powzięta w dniu 23 marca 2018 r., z materiałów zupełnie innego postępowania. Bowiem z treści pisma z dnia 12 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego dowiedziała się, że przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne ze wskazaniem numeru sprawy. Następnie udało się ustalić dane, wyznaczonego dla skarżącego obrońcy i skomunikować obrońcę ze skarżącym. To od obrońcy skarżący dowiedział się o treści decyzji Naczelnika, albowiem w dniu 23 marca 2018 r. przekazał on skarżącemu fotokopie tejże decyzji wraz z uzasadnieniem (dowód: oświadczenie obrońcy stanowiące załącznik do skargi z dnia 31 sierpnia 2018 r.). A zatem bez wątpienia dopiero w dniu 23 marca 2018 r. Skarżący pozyskał wiedzę o treści decyzji i jej uzasadnieniu oraz pouczeniu. W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone do sądu postanowienie odpowiada prawu. Otóż z ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r. została odebrana osobiście w dniu 21 grudnia 2017 r. przez ustanowionego kuratora dla reprezentowania osoby nieobecnej Panią I. Z. Umocowanie Pani I. Z. do działania jako kurator dla reprezentowania nieznanego z miejsca pobytu M. R. wynika z treści postanowienia z dnia 30 października 2017 r. sygn. akt [...], wydanego przez Sąd Rejonowy Wydział Rodzinny i Nieletnich. W postanowieniu Sąd stwierdził, że Pani I. Z. została ustanowiona kuratorem dla reprezentowania strony w toczącym się przed Urzędem Skarbowym postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2012 r.. W kontekście powyższego organ prawidłowo stwierdził, że zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia 22 grudnia 2017 r. i upłynął z dniem 4 stycznia 2018 r.. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący - działając przez ustanowionego pełnomocnika adwokat A. M. - pismem sporządzonym w dacie 29 stycznia 2018 r. złożył odwołanie od ww. decyzji; pismo zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 marca 2018 r. (datownik placówki nadawczej). Tym samym przedmiotowe odwołanie zostało niewątpliwie złożone po upływie zakreślonego ustawowo terminu. Stosownie do art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 ww. przepisu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Stosownie do dyspozycji art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania, lub zażalenia. Z powyższego wynika, jak trafnie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1. uchybienie terminowi; 2. złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie; 3. uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi; 4. dokonanie czynności, dla której termin został przewidziany (złożenie odwołania wraz z wnioskiem). Obiektywne stwierdzenie uchybienia terminowi - w sprawie miało miejsce; w przypisanym terminie (tj. do 4 stycznia 2018 r.) strona skarżąca nie wniosła bowiem odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2017 r.. Prawidłowe jest również stanowisko Dyrektora Izby wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, co do tego w jakiej dacie skarżący, działając przez pełnomocnika adwokat A.M, miał co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania aktu administracyjnego, którego nie zaskarżył w terminie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że w sytuacji gdy uchybienie terminu do złożenia odwołania jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania decyzji, od której przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminu do jego zaskarżenia. Ponadto podkreśla się, że w przypadku, gdy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu ma charakter terminu nieprzywracalnego - a takim jest niewątpliwie termin określony w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej - nie można domniemywać początku jego biegu. Okoliczności towarzyszące powzięciu przez stronę informacji o uchybieniu terminu muszą jednoznacznie wskazywać, że strona miała co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania aktu administracyjnego, którego nie zaskarżyła w terminie. Z analizy akt sprawy wynika, iż w dniu 12 marca 2018 r. zostało wysłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego pismo do pełnomocnika strony adwokat A. M. z informacją, że w dniu 21 grudnia 2017 r. została wydana decyzja, określająca dla Pana M. R. obowiązek zapłaty podatku w wysokościach stanowiących równowartość kwot zobowiązań w podatku od towarów i usług wynikających z wystawionych faktur VAT za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2012 r.. Pismo zostało skutecznie doręczone w dacie 15 marca 2018 r. (potwierdzenie odbioru z dnia 15 marca 2018 r., tom II, k. 58). Adwokat A. M. została umocowana przez Pana M. R. do uzyskania w jego imieniu informacji o wszystkich sprawach toczących się z jego udziałem. (...) Uzupełnione (na wezwanie) pełnomocnictwo w ww. zakresie wpłynęło do Urzędu Skarbowego dopiero w dniu 14 lutego 2018 r.. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym prezentowane jest stanowisko, że dzień, w którym podatnik dowiedział się o istnieniu danego aktu administracyjnego (decyzji) wyznacza moment ustania przyczyny uchybienia terminowi. Tym samym organ prawidłowo przyjął, że 7-dniowy termin, o którym mowa w art. 162 Ordynacji podatkowej należy liczyć od daty 16 marca 2018 r., tj. od dnia następnego po dniu doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej informacji o wydanej decyzji. Tym samym termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upłynął z dniem 22 marca 2018 r.. Skoro zatem przedmiotowy wniosek został wniesiony w dniu 30 marca 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, akta organu odwoławczego) oznacza to, że przedmiotowy wniosek został wniesiony po terminie określonym w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, który upływał z dniem 22 marca 2018 r.. Przywrócenie terminu do złożenia wniosku jest przy tym niedopuszczalne (art. 162 § 3 Ordynacji podatkowej). Zatem za nietrafny należy uznać zarzut skargi Pana M. R. dot. naruszenia art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Bez znaczenia w sprawie pozostaje przy tym podnoszona w skardze argumentacja, że do ww. pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 marca 2018 r., nie dołączono kopii decyzji, nie wskazano, w jakiej wysokości naliczono obowiązek zapłaty podatku, nie wskazano terminu doręczenia, który mógł otworzyć termin na zaskarżenie, nie zawarto pouczenia o możliwości zaskarżenia. Za nietrafny uznać należy również zarzut skargi Pana M. R. dot. naruszenia przepisów art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu z uchybieniem terminu wskazanego w art. 162 § 2 O.p., czyni bezprzedmiotowym rozważania na temat braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w wyroku. DSz