I SA/Gd 91/11

Dnia 6 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Szymańska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 listopada 2010 r., [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie Decyzją z dnia 23 listopada 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiającą spółce "A" sp. z o.o. (dalej w skrócie zwana Spółką) stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, że zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed ETS. Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Sąd, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2130/08 zwrócił się do ETS z pytaniami prejudycjalnymi o następującej treści: 1. Czy przy wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 69/335/EWG sąd krajowy zobowiązany jest uwzględnić postanowienia dyrektyw zmieniających, w szczególności dyrektyw 73/79/EWG i 73/80/EWG, w sytuacji, gdy dyrektywy te nie obowiązywały już w momencie akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej? 2. W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy wyłączenie aktywów spółki kapitałowej z podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym, określone w art. 5 ust. 3 tiret pierwsze dyrektywy 69/335/EWG dotyczy wyłącznie aktywów spółki kapitałowej, której kapitał ulega podwyższeniu? Nie może budzić wątpliwości, że w następstwie rozpoznania pytania pierwszego przez ETS zostanie rozstrzygnięta kwestia prawna, która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Należy zauważyć, że celem pytania postawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny, na co wprost wskazuje treść uzasadnienia, jest m.in. wyjaśnienie tego, czy prawidłowa wykładnia art. 7 ust. 1 Dyrektywy z punktu widzenia prawa wspólnotowego, wymaga uwzględnienia przez organy administracyjne i sądy przy stosowaniu tego przepisu, także zmian dokonanych na mocy dyrektyw zmieniających, które utraciły moc przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Kwestia ta jest istotna dla oceny legalności poboru polskiego podatku od czynności cywilnoprawnych od czynności podwyższenia kapitału, a zatem okoliczności będące przedmiotem pytania prejudycjalnego mają podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia. Konsekwencją rozstrzygnięcia jakie zapadnie przed ETS może być zatem konieczność stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.