I SA/Gd 91/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niezasadności zarzutu zgłoszonego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za pobyt w izbie wytrzeźwień postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 11 lutego 2014 r., skarżący S. P. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wraz z wnioskiem skarżący przedłożył aneks do umowy najmu z dnia 31 grudnia 2013 r. oraz zaświadczenie z ZUS z dnia 10 lutego 2014 r. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 10 lutego 2014 r., ww. dokumentów źródłowych załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożonego na wezwanie referendarza sądowego dodatkowego oświadczenia wnioskodawcy z dnia 18 lutego 2014 r. ustalono, że wnioskodawca prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 991,76 zł netto, nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, zamieszkuje w mieszkaniu kwaterunkowym o powierzchni 35,79 m2, za które opłaca czynsz w wysokości 392,11 zł miesięcznie. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość uzyskiwanego dochodu (991,76 zł) i brak jakichkolwiek zasobów finansowych, uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości płatniczych uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.