I SA/Gd 913/12

Dnia 3 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. i M.S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych szkół i placówek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystania p o s t a n a w i a: sprostować oczywiste omyłki zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2012 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 913/12 w ten sposób, że: 1. w miejsce słów "Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:" wpisać słowa "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:"; 2. w miejsce słów " na podstawie art. 152 p.p.s.a." wpisać "na podstawie art. 151 p.p.s.a." Wyrokiem z dnia 24 października 2012 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 913/12 oddalono skargę A.C. i M.S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 lutego 2012 r., w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta dla niepublicznych szkół i placówek oświatowych oraz zakresu i trybu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Sąd na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania uzasadnienia wyroku, w części poprzedzającej rozważania Sądu wskazał, że zostały one poczynione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu a ponadto, w części końcowej uzasadnienia wpisał niewłaściwy przepis ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wskazując na oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Nie ulega wątpliwości, że sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji jak i w uzasadnieniu orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 260/10, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że Sąd omyłkowo zawarł w treści uzasadnienia stwierdzenie, że rozważania zostały poczynione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Powyższy błąd został spowodowany oczywistą omyłką podczas sporządzania uzasadnienia. Z treści samego uzasadnienia wynika bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że zaprezentowana argumentacja odnosi się do rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Świadczy o tym choćby przedmiot zaskarżenia tj. skarga na Uchwałę Rady Miejskiej do rozpatrzenia, której właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, czy też wskazanie w końcowej części uzasadnienia na ten Sąd jako oddalający skargę. Także sentencja wyroku w sposób oczywisty potwierdza fakt, że uzasadnienie, które stanowi jego integralną część, zawiera pisemne motywy rozstrzygnięcia zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku a nie przez inny sąd. Sprostowaniu podlegała także oczywista omyłka polegająca na wpisaniu w końcowej części uzasadnienia art. 152 p.p.s.a., jako podstawy oddalenia skargi. Przywołanie powyższego przepisu nie prowadzi bowiem do zmiany treści rozstrzygnięcia z uwagi na to, że odnosi się on do orzekania przez sąd o braku możliwości wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wskazanie powyższego przepisu nie stanowi zatem jawnej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia wydanego w sprawie, a treścią uzasadnienia. Należy także podkreślić, że oczywistym jest, iż zamiarem Sądu było oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wynika to choćby z samej sentencji wyroku, jak również z zawartego w uzasadnieniu stwierdzenia, że zaskarżona Uchwała nie zawierała naruszeń przepisów prawa, które zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s..a. uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności lub wydanie z naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.