I SA/Gd 914/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Z. K. wnioskiem z dnia 23 września 2010 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku, ustalono, że źródłem jej utrzymania jest emerytura wypłacana w kwocie 958,81 zł netto miesięcznie (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 9 marca 2010 r. o waloryzacji emerytury), poza mieszkaniem o powierzchni 66 m2 nie posiada ona innego majątku, w tym oszczędności. W uzasadnieniu podniosła, że ze względu na zły stan zdrowia uzyskiwany dochód nie pozwala nawet na zaspokojenie wszystkich niezbędnych kosztów związanych z jej bieżącym utrzymaniem. Do wniosku dołączyła dokumentację medyczną – kartę informacyjną leczenia szpitalnego, dwa zaświadczenia lekarskie. Biorąc pod uwagę przedstawioną przez skarżącą sytuację życiową i finansową, którą uznano za niebudzącą wątpliwości, stwierdzić należało, iż wykazała ona, że poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez nią miesięcznych dochodów, z których nie jest ona w stanie poczynić oszczędności oraz brak zasobów pieniężnych. Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.